niestabilność pęcherza

Niestabilność pęcherza, znana także jako nadreaktywny pęcherz moczowy (OAB – Overactive Bladder), to zespół objawów obejmujący parcia naglące, częstomocz, nokturia oraz niekiedy nietrzymanie moczu. Stan ten charakteryzuje się niekontrolowanymi skurczami mięśnia wypieracza pęcherza, które występują podczas fazy napełniania, gdy prawidłowo mięsień ten powinien pozostawać rozluźniony.

Etiologia niestabilności pęcherza jest złożona i może obejmować czynniki neurologiczne (udary, choroba Parkinsona, stwardnienie rozsiane), infekcje układu moczowego, przeszkody podpęcherzowe (przerost prostaty), zmiany związane z wiekiem oraz czynniki idiopatyczne. U kobiet częstą przyczyną są zmiany hormonalne związane z menopauzą oraz konsekwencje przebytych ciąż i porodów.

Diagnostyka obejmuje szczegółowy wywiad, badanie fizykalne, dzienniczek mikcji, badania urodynamiczne, cystoskopię oraz badania obrazowe. Leczenie jest wielokierunkowe i obejmuje modyfikację stylu życia (regulacja przyjmowania płynów, trening pęcherza), fizjoterapię dna miednicy, farmakoterapię (leki antycholinergiczne, mirabegron), neuromodulację oraz w wybranych przypadkach leczenie chirurgiczne.

Istotnym elementem terapii jest leczenie farmakologiczne z wykorzystaniem leków zmniejszających nadreaktywność wypieracza. Leki antycholinergiczne (solifenacyna, tolterodyna) blokują receptory muskarynowe, zmniejszając skurcze mięśnia wypieracza. Mirabegron, jako agonista receptorów β3-adrenergicznych, powoduje relaksację mięśnia wypieracza podczas napełniania pęcherza. W przypadkach opornych na leczenie można rozważyć iniekcje toksyny botulinowej do mięśnia wypieracza.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl