Właściwości farmakodynamiczne

Tamsulosyna, substancja czynna preparatu Tanyz 0,4 mg, należy do grupy farmakoterapeutycznej antagonistów receptora α-adrenergicznego, sklasyfikowanej zgodnie z kodem ATC jako G04CA02. Leki z tej grupy są przeznaczone wyłącznie do leczenia schorzeń gruczołu krokowego.¹

Mechanizm działania

Podstawowy mechanizm działania tamsulosyny polega na wybiórczym i kompetycyjnym wiązaniu się z postsynaptycznymi receptorami α1-adrenergicznymi, ze szczególnym powinowactwem do podtypów α1A. Efektem tego działania jest wywołanie rozkurczu mięśni gładkich gruczołu krokowego i cewki moczowej.²

Efekty kliniczne

Zastosowanie tamsulosyny prowadzi do zwiększenia maksymalnego przepływu moczu. Jest to rezultat rozkurczu mięśni gładkich gruczołu krokowego i cewki moczowej, co przyczynia się do złagodzenia objawów niedrożności. Dodatkowo, tamsulosyna wykazuje korzystny wpływ na objawy podrażnienia oraz trudności w oddawaniu moczu, które często wiążą się z niestabilnością pęcherza oraz zwiększonym napięciem mięśni gładkich w dolnym odcinku dróg moczowych.³

Wpływ na ciśnienie tętnicze

Chociaż leki blokujące receptory α1-adrenergiczne mogą powodować obniżenie ciśnienia tętniczego krwi poprzez zmniejszenie oporu obwodowego, przeprowadzone badania kliniczne wykazały, że tamsulosyna nie powoduje istotnego klinicznie zmniejszenia wartości ciśnienia tętniczego u pacjentów z prawidłowym ciśnieniem.⁴

Badania u dzieci i młodzieży

W celu oceny skuteczności tamsulosyny w populacji pediatrycznej przeprowadzono randomizowane, podwójnie ślepe, kontrolowane placebo badanie kliniczne z zastosowaniem różnych dawek leku. Badanie objęło 161 pacjentów pediatrycznych w wieku od 2 do 16 lat z pęcherzem neurogennym, którzy otrzymywali jedną z trzech różnych dawek tamsulosyny:⁵

• mała dawka: 0,001 do 0,002 mg/kg
• średnia dawka: 0,002 do 0,004 mg/kg
• duża dawka: 0,004 do 0,008 mg/kg

W badaniu pierwszorzędowym punktem końcowym była odpowiedź definiowana jako zmniejszenie ciśnienia wycieku (leak point pressure, LPP) do poziomu poniżej 40 cm H₂O, oceniana na podstawie dwóch pomiarów przeprowadzonych tego samego dnia. Dodatkowo oceniano drugorzędowe punkty końcowe, które obejmowały:⁶

• rzeczywistą i procentową zmianę ciśnienia wycieku w porównaniu do wartości wyjściowych
• poprawę lub stabilizację wodonercza i wodniaka moczowodu
• zmianę objętości moczu uzyskanego podczas cewnikowania
• liczbę przypadków zmoczenia w czasie cewnikowania, odnotowaną w dzienniku cewnikowania

Analiza wyników nie wykazała statystycznie istotnych różnic między grupą otrzymującą placebo a grupami leczonymi tamsulosyną w żadnej z trzech badanych dawek, zarówno w odniesieniu do pierwszorzędowego punktu końcowego, jak i punktów drugorzędowych. Nie stwierdzono odpowiedzi terapeutycznej dla żadnego z zastosowanych schematów dawkowania.⁷