Właściwości farmakodynamiczne
Adatam 0,4 mg

Właściwości farmakodynamiczne leku Adatam

Tamsulosyna, substancja czynna preparatu Adatam 0,4 mg, należy do grupy farmakoterapeutycznej antagonistów receptora α1-adrenergicznego, której przypisano kod ATC: G04C A02. Leki z tej grupy znajdują zastosowanie w terapii łagodnego rozrostu gruczołu krokowego.¹

Mechanizm działania

Podstawowy mechanizm działania tamsulosyny opiera się na wybiórczym i kompetycyjnym wiązaniu z postsynaptycznymi receptorami adrenergicznymi typu α1. Szczególne powinowactwo wykazuje wobec podtypów α1A oraz α1D tych receptorów. Efektem tej interakcji jest rozkurcz mięśni gładkich zlokalizowanych w gruczole krokowym oraz cewce moczowej.²

Efekty farmakodynamiczne

Zastosowanie tamsulosyny prowadzi do zwiększenia maksymalnej szybkości przepływu moczu. Działanie to wynika bezpośrednio z rozkurczającego wpływu na mięśnie gładkie gruczołu krokowego i cewki moczowej, co skutkuje zmniejszeniem utrudnień w przepływie moczu i ułatwieniem procesu mikcji.³

Terapeutyczne działanie leku obejmuje również łagodzenie objawów związanych z napełnieniem pęcherza moczowego, w których istotną rolę odgrywa niestabilność pęcherza. Co szczególnie ważne z klinicznego punktu widzenia, redukcja objawów związanych zarówno z napełnianiem pęcherza, jak i oddawaniem moczu utrzymuje się podczas długotrwałego stosowania leku. Regularne przyjmowanie tamsulosyny może znacząco opóźnić konieczność interwencji inwazyjnych w postaci zabiegu chirurgicznego lub cewnikowania.⁴

Wpływ na ciśnienie tętnicze

Antagoniści receptorów α1-adrenergicznych mogą wywoływać obniżenie ciśnienia tętniczego krwi poprzez zmniejszenie oporu obwodowego. W przypadku tamsulosyny, badania kliniczne nie wykazały jednak istotnego klinicznie obniżenia wartości ciśnienia tętniczego, co stanowi korzystny profil bezpieczeństwa, szczególnie u pacjentów w starszym wieku, często obciążonych chorobami układu sercowo-naczyniowego.⁵

Skuteczność u dzieci i młodzieży

Ocena skuteczności tamsulosyny w populacji pediatrycznej została przeprowadzona w ramach badania klinicznego z podwójnie ślepą próbą, randomizacją oraz grupą kontrolną otrzymującą placebo. Badanie to było ukierunkowane na pacjentów z pęcherzem neurogennym.⁶

W badaniu wzięło udział 161 dzieci w wieku od 2 do 16 lat, które zostały losowo przydzielone do czterech grup terapeutycznych:

• Grupa otrzymująca małą dawkę tamsulosyny (0,001 do 0,002 mg/kg masy ciała)
• Grupa otrzymująca średnią dawkę tamsulosyny (0,002 do 0,004 mg/kg masy ciała)
• Grupa otrzymująca dużą dawkę tamsulosyny (0,004 do 0,008 mg/kg masy ciała)
• Grupa kontrolna otrzymująca placebo

⁷

Głównym (pierwszorzędowym) punktem końcowym badania była liczba pacjentów, u których nastąpiła redukcja ciśnienia wyciekania moczu podczas nadaktywnego skurczu wypieracza (LPP – leak point pressure) do wartości poniżej 40 cm H₂O. Pomiar ten wykonywano dwukrotnie w ciągu tego samego dnia.⁸

W zakresie drugorzędowych punktów końcowych oceniano:

• Aktualną wartość oraz procentową zmianę ciśnienia wyciekania moczu podczas nadaktywnego skurczu wypieracza w porównaniu do wartości wyjściowych
• Poprawę lub stabilizację objawów wodonercza i wodniaka moczowodu
• Zmiany w objętości moczu na podstawie wyników cewnikowania oraz zapisów z dzienniczków cewnikowania

⁹

Wyniki badania nie wykazały statystycznie istotnych różnic między grupą otrzymującą placebo a żadną z trzech grup leczonych tamsulosyną, zarówno w odniesieniu do pierwszorzędowego, jak i drugorzędowych punktów końcowych. Nie zaobserwowano odpowiedzi terapeutycznej na produkt leczniczy w żadnym z zastosowanych zakresów dawkowania.¹⁰