zaburzenie pęcherza moczowego
Zaburzenia pęcherza moczowego obejmują szereg dysfunkcji, które wpływają na magazynowanie i opróżnianie moczu. Najczęstsze typy to: pęcherz nadreaktywny charakteryzujący się nagłym parciem na mocz, częstomoczem i niekiedy nietrzymaniem moczu; pęcherz neurogenny, wynikający z nieprawidłowej innerwacji; zespół bolesnego pęcherza/śródmiąższowe zapalenie pęcherza; oraz nietrzymanie moczu z wysiłkiem, wynikające z osłabienia mięśni dna miednicy.
Diagnostyka obejmuje badanie fizykalne, dzienniczek mikcji, badania urodynamiczne, cystoskopię oraz obrazowanie układu moczowego. Badania urodynamiczne są szczególnie cenne w ocenie funkcji wypieraczowej pęcherza, koordynacji wypieraczowo-zwieraczowej oraz określeniu maksymalnej pojemności pęcherza.
Leczenie zaburzeń pęcherza moczowego jest wielokierunkowe i zależy od rodzaju dysfunkcji. Obejmuje farmakoterapię (leki antycholinergiczne, beta3-adrenomimetyki, toksyna botulinowa), terapię behawioralną (trening pęcherza, ćwiczenia mięśni dna miednicy), neuromodulację oraz interwencje chirurgiczne. Ważnym elementem jest także leczenie schorzeń współistniejących, które mogą nasilać objawy dysfunkcji pęcherza.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Oksybutynina – Działania niepożądane
Chlorowodorek oksybutyniny, stosowany w leczeniu zaburzeń pęcherza moczowego, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych wynikających z blokady receptorów muskarynowych. Najczęściej obserwowane działania niepożądane to suchość w jamie ustnej (bardzo często, ≥1/10), senność, zaparcia (bardzo często, ≥1/10), zawroty głowy (bardzo często, ≥1/10) oraz nieostre widzenie (bardzo często, ≥1/10). Działania te dotyczą wielu układów, w tym nerwowego (zawroty głowy, ból głowy, senność), psychicznego (dezorientacja często, ≥1/100 do <1/10; pobudzenie, lęk, omamy o nieznanej częstości), wzrokowego (jaskra z zamkniętym kątem przesączania o nieznanej częstości), pokarmowego (nudności, biegunka, wymioty) oraz sercowo-naczyniowego (kołatanie serca często, tachykardia i arytmia o nieznanej częstości). U dzieci i osób starszych ryzyko działań niepożądanych, zwłaszcza ze strony OUN i psychiatrycznych, jest zwiększone. Postać dopęcherzowa (Vesoxx) i doustne (Ditropan, Driptane, Uralex) wykazują podobny profil bezpieczeństwa, choć mogą różnić się częstością występowania niektórych działań.
anhidroza, anoreksja, arytmia, chlorowodorek oksybutyniny, drgawka, dysfagia, działanie antycholinergiczne, epistaxis, fotosensytywność, hipertermia, jaskra z zamkniętym kątem przesączania, kołatanie serca, kserostomia, midriaza, nadwrażliwość na światło, nieostre widzenie, obrzęk naczynioruchowy, ośrodkowy układ nerwowy, podanie dopęcherzowe, reakcja alergiczna, receptor muskarynowy, refluks żołądkowo-przełykowy, rozszerzenie źrenic, rzekoma niedrożność, skurcz mięśni, stan splątania, suchość jamy ustnej, tachykardia, udar cieplny, układ pokarmowy, uzależnienie od oksybutyniny, zaburzenie funkcji poznawczej, zaburzenie pęcherza moczowego, zaburzenie poznawcze, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie termoregulacji, zakażenie układu moczowego, zatrzymanie moczu, zespół suchego oka, zwiększone ciśnienie wewnątrzgałkowe