chirurgia resekcyjna
Chirurgia resekcyjna to metoda leczenia operacyjnego polegająca na wycięciu chorobowo zmienionej tkanki lub narządu. Jest jedną z podstawowych technik chirurgicznych stosowanych w leczeniu wielu schorzeń, w tym nowotworów, chorób zapalnych oraz urazów.
Zakres resekcji może być różny – od usunięcia niewielkiego fragmentu tkanki (resekcja częściowa), przez wycięcie całego narządu (resekcja całkowita), aż po rozległe zabiegi obejmujące kilka narządów jednocześnie. Celem chirurgii resekcyjnej jest najczęściej całkowite usunięcie zmiany chorobowej wraz z marginesem zdrowych tkanek, aby zapobiec nawrotowi choroby.
W onkologii chirurgia resekcyjna stanowi często podstawową metodę leczenia guzów litych. Skuteczność zabiegu zależy od radykalności wycięcia (uzyskania tzw. marginesów chirurgicznych wolnych od komórek nowotworowych), a także od stadium zaawansowania choroby. W przypadku schorzeń nienowotworowych, resekcja może dotyczyć m.in. fragmentów jelit w chorobie Leśniowskiego-Crohna czy usunięcia zmian w przewlekłym zapaleniu trzustki.
Nowoczesna chirurgia resekcyjna korzysta z zaawansowanych technik, takich jak operacje laparoskopowe, torakoskopowe czy robotyczne, które pozwalają na precyzyjne wycięcie zmienionych chorobowo tkanek przy minimalnym uszkodzeniu struktur sąsiadujących, zmniejszając traumatyzację oraz przyspieszając okres rekonwalescencji pacjenta.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Padaczka – Leczenie
Padaczka to schorzenie neurologiczne charakteryzujące się nieprawidłową aktywnością elektryczną mózgu prowadzącą do napadów o różnym nasileniu. Podstawowe postępowanie podczas napadu obejmuje zapewnienie bezpieczeństwa pacjentowi: usunięcie niebezpiecznych przedmiotów, ułożenie w pozycji bocznej, poluzowanie odzieży i monitorowanie czasu trwania napadu, który zwykle ustępuje samoistnie w ciągu kilku minut. Wezwanie pomocy medycznej jest wskazane m.in. przy pierwszym napadzie, napadzie trwającym >5 minut, wystąpieniu statusu padaczkowego, poważnym urazie czy trudności w oddychaniu. Leki przeciwpadaczkowe stanowią podstawę terapii, umożliwiając kontrolę napadów u około 70% pacjentów. W przypadku napadów trwających dłużej niż zwykle stosuje się leki ratunkowe, głównie benzodiazepiny (midazolam dopoliczkowy, donosowy, diazepam doodbytniczy), podawane przez osoby przeszkolone. Leczenie lekoopornej padaczki może obejmować metody chirurgiczne (resekcja ogniska padaczkowego), neuromodulację (VNS, DBS) oraz małoinwazyjne techniki laserowe. Dieta ketogeniczna i jej modyfikacje (dieta Atkinsa, niskoglikemiczna) mogą wspomagać kontrolę napadów, zwłaszcza u dzieci.
ablacja laserowa, aura padaczkowa, benzodiazepina, chirurgia resekcyjna, diazepam, dieta ketogeniczna, dieta o niskim indeksie glikemicznym, drgawki, epileptolog, fenytoina, gabapentyna, głęboka stymulacja mózgu, hipoglikemia, karbamazepina, kwas walproinowy, lamotrygina, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwpadaczkowy, lewetiracetam, malformacja naczyniowa, midazolam, napad padaczkowy, nieprawidłowa aktywność elektryczna mózgu, okskarbazepina, padaczka, padaczka lekooporna, pozycja bezpieczna, pregabalina, próg drgawkowy, stan padaczkowy, status padaczkowy, stymulacja nerwu błędnego, topiramat, zmodyfikowana dieta Atkinsa