skręt wewnątrzosłonkowy

Skręt wewnątrzosłonkowy (łac. volvulus intraperitonealis) to stan nagły, w którym dochodzi do skręcenia jelita wokół własnej osi lub wokół podstawy krezki. Skręcenie powoduje zablokowanie światła jelita oraz upośledzenie przepływu krwi, co może prowadzić do niedokrwienia, martwicy i perforacji. Najczęściej dotyczy esicy (volvulus sigmoideum), rzadziej kątnicy (volvulus caeci) lub całego jelita cienkiego.

Czynnikami predysponującymi do wystąpienia skrętu wewnątrzosłonkowego są: długa krezka jelita, przewlekłe zaparcia, rozstrzeń okrężnicy, przebyte operacje brzuszne, ciąża oraz choroby neurologiczne. Objawy kliniczne obejmują nagły, silny ból brzucha, wzdęcie, zatrzymanie gazów i stolca oraz wymioty. W badaniu przedmiotowym stwierdza się asymetryczne rozdęcie brzucha, bolesność palpacyjną oraz brak perystaltyki.

Diagnostyka skrętu wewnątrzosłonkowego opiera się na badaniach obrazowych, przede wszystkim na zdjęciu przeglądowym jamy brzusznej (objaw odwróconej litery U lub „ziarna kawy” przy skręcie esicy) oraz tomografii komputerowej, która uwidacznia charakterystyczny obraz „wiru” (whirl sign). Leczenie jest najczęściej operacyjne i polega na odbarczeniu, odkręceniu jelita oraz ewentualnej resekcji martwiczego odcinka. W przypadku skrętu esicy można podjąć próbę endoskopowego odbarczenia jako postępowanie wstępne.

Powiązane wpisy

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl