zaburzenia przewodzenia w sercu

Zaburzenia przewodzenia w sercu to nieprawidłowości w transmisji impulsów elektrycznych, które w normalnych warunkach zapewniają skoordynowaną pracę mięśnia sercowego. Impulsy te rozpoczynają się w węźle zatokowo-przedsionkowym, przechodzą przez przedsionki do węzła przedsionkowo-komorowego, a następnie przez pęczek Hisa i jego odnogi do komór serca.

W zależności od lokalizacji bloku przewodzenia, zaburzenia dzieli się na bloki zatokowo-przedsionkowe, przedsionkowo-komorowe oraz śródkomorowe. Bloki przedsionkowo-komorowe klasyfikuje się jako pierwszego, drugiego lub trzeciego stopnia, w zależności od nasilenia zaburzeń. Bloki śródkomorowe obejmują bloki odnogi pęczka Hisa (LBBB, RBBB) oraz bloki wiązek.

Diagnostyka zaburzeń przewodzenia opiera się głównie na badaniu EKG, które pozwala określić rodzaj i stopień zaawansowania bloku. W niektórych przypadkach konieczne jest wykonanie badania holterowskiego, badania elektrofizjologicznego lub próby wysiłkowej. Leczenie zależy od przyczyny, nasilenia objawów i ryzyka powikłań – od obserwacji w łagodnych przypadkach po implantację stałego stymulatora serca w blokach zaawansowanych.

Zaburzenia przewodzenia mogą być bezobjawowe lub powodować omdlenia, zawroty głowy, męczliwość, duszność wysiłkową i bóle w klatce piersiowej. Szczególnie niebezpieczny jest całkowity blok przedsionkowo-komorowy, który może prowadzić do zespołu Morgagniego-Adamsa-Stokesa, charakteryzującego się nagłą utratą przytomności spowodowaną przejściowym zatrzymaniem krążenia.