patologia układu sercowo-naczyniowego

Patologia układu sercowo-naczyniowego obejmuje szerokie spektrum chorób i nieprawidłowości dotyczących serca oraz naczyń krwionośnych, stanowiąc wiodącą przyczynę zachorowalności i śmiertelności na świecie. Kluczowe jednostki chorobowe w tej grupie to miażdżyca, choroba niedokrwienna serca, zawał mięśnia sercowego, kardiomiopatie, wady zastawkowe oraz zaburzenia rytmu serca.

Miażdżyca, będąca przewlekłym procesem zapalnym ściany naczyń, prowadzi do formowania blaszek miażdżycowych, które zwężają światło tętnic i zaburzają przepływ krwi. W patogenezie istotną rolę odgrywają dyslipidemia, nadciśnienie tętnicze, cukrzyca, palenie tytoniu oraz predyspozycje genetyczne. Konsekwencją zaawansowanej miażdżycy może być choroba niedokrwienna serca, manifestująca się klinicznie jako stabilna dławica piersiowa lub ostry zespół wieńcowy.

Niewydolność serca to złożony zespół kliniczny wynikający z upośledzenia funkcji skurczowej lub rozkurczowej, prowadzący do nieadekwatnej perfuzji tkankowej. Kardiomiopatie, obejmujące postacie rozstrzeniową, przerostową i restrykcyjną, stanowią grupę schorzeń pierwotnie dotyczących mięśnia sercowego, prowadzących do dysfunkcji mechanicznej i elektrycznej serca.

Diagnostyka patologii układu sercowo-naczyniowego opiera się na badaniach obrazowych (echokardiografia, angiografia, tomografia komputerowa, rezonans magnetyczny), elektrokardiografii, badaniach laboratoryjnych, a w niektórych przypadkach również na badaniu histopatologicznym. Współczesne podejście terapeutyczne obejmuje farmakoterapię, interwencje przezskórne, leczenie operacyjne oraz modyfikację czynników ryzyka.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl