hemopoeza pozaszpikowa
Hemopoeza pozaszpikowa (inaczej hematopoeza pozaszpikowa) to proces tworzenia komórek krwi poza szpikiem kostnym. W warunkach fizjologicznych proces ten zachodzi u płodu w wątrobie, śledzionie oraz węzłach chłonnych, natomiast po urodzeniu głównym miejscem hematopoezy staje się szpik kostny.
U osób dorosłych hemopoeza pozaszpikowa występuje jako mechanizm kompensacyjny w przebiegu chorób, które upośledzają prawidłową funkcję szpiku kostnego. Najczęściej dotyczy to schorzeń hematologicznych, takich jak talasemie, niedokrwistości hemolityczne, mielofibroza, czy niektóre nowotwory układu krwiotwórczego. Zazwyczaj proces ten zachodzi w wątrobie i śledzionie, ale może również obejmować węzły chłonne, grasicę, nadnercza, opłucną czy przestrzeń zaotrzewnową.
Diagnostyka hematopoezy pozaszpikowej opiera się na badaniach obrazowych (USG, TK, MRI), które mogą wykazać powiększenie wątroby, śledziony lub obecność mas tkankowych. W niektórych przypadkach konieczne jest wykonanie biopsji w celu potwierdzenia diagnozy. Leczenie jest ukierunkowane przede wszystkim na chorobę podstawową, ale w przypadku ucisku ważnych struktur przez ogniska hematopoezy pozaszpikowej może być konieczne zastosowanie radioterapii lub interwencji chirurgicznej.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Marelim 180 mg
Dane przedkliniczne dotyczące mykofenolanu sodu (substancji czynnej leku Marelim) wskazują na toksyczność układu krwiotwórczego i limfatycznego u gryzoni, gdzie obserwowano regeneracyjną niedokrwistość aplastyczną oraz zmniejszenie liczby erytroblastów w szpiku kostnym. Zmiany te występowały przy ekspozycji ogólnoustrojowej równej lub mniejszej niż kliniczna (po dawce 1,44 g/dobę). U psów stwierdzono toksyczność układu pokarmowego przy podobnej ekspozycji. Potencjał genotoksyczny oceniono w testach in vitro i in vivo, gdzie wykazano możliwość indukcji aberracji chromosomowych, co może wynikać z hamowania syntezy nukleotydów, choć inne testy in vitro nie potwierdziły genotoksyczności. Badania rakotwórczości na szczurach i myszach nie wykazały działania kancerogennego przy ekspozycji do 5-krotnie wyższej niż kliniczna.
aberracja chromosomowa, ekspozycja układowa na lek, erytroblasty polichromatyczne, fototoksyczność, hamowanie syntezy nukleotydów, hemopoeza pozaszpikowa, komórki erytroidalne, kwas mykofenolowy, mykofenolan sodu, normoblasty, odruch źreniczny, przepuklina pępkowa, splenomegalia, szpik kostny, układ krwiotwórczy, wada rozwojowa