methemoglobinemia polekowa

Methemoglobinemia polekowa to stan kliniczny, w którym dochodzi do wzrostu stężenia methemoglobiny w krwi (powyżej 1%) w wyniku działania leków lub substancji chemicznych. Methemoglobina to forma hemoglobiny, w której żelazo hemowe zostało utlenione z postaci Fe²⁺ do Fe³⁺, co uniemożliwia prawidłowe wiązanie i transport tlenu do tkanek.

Najczęstsze leki wywołujące methemoglobinemię to środki miejscowo znieczulające (lidokaina, benzokaina, prilokaina), leki przeciwbólowe (fenacetyna, paracetamol w dużych dawkach), nitroprusydek sodu, dapson, sulfonamidy, nitrogliceryna i inne związki zawierające grupy nitrowe. Methemoglobinemia może wystąpić także po ekspozycji na substancje chemiczne, takie jak anilina czy nitrobenzeny.

Objawy kliniczne methemoglobinemii zależą od stężenia methemoglobiny we krwi. Przy poziomach 10-20% pojawia się sinica, zmęczenie i ból głowy. Stężenia 20-50% mogą powodować zawroty głowy, tachykardię, duszność i zaburzenia świadomości. Poziomy powyżej 50% stanowią bezpośrednie zagrożenie życia, prowadząc do kwasicy metabolicznej, arytmii, drgawek, śpiączki i zgonu.

Diagnostyka obejmuje badanie gazometryczne z oznaczeniem methemoglobiny, przy czym charakterystyczna jest rozbieżność między saturacją mierzoną pulsoksymetrem (zwykle około 85%) a prawidłowym ciśnieniem parcjalnym tlenu (PaO₂) w gazometrii. Krew pacjentów z methemoglobinemią ma charakterystyczną czekoladowobrązową barwę.

Leczenie polega na odstawieniu leku wywołującego, tlenoterapii oraz podaniu błękitu metylenowego (1-2 mg/kg i.v.) jako leku z wyboru. W ciężkich przypadkach opornych na leczenie lub przy niedoborze dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej może być konieczna transfuzja wymienna lub leczenie kwasem askorbinowym. Profilaktyka obejmuje ostrożne stosowanie leków mogących wywołać methemoglobinemię, szczególnie u niemowląt i pacjentów z niedoborem NADH-methemoglobinoreduktazy.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl