dehydrochloramfenikol
Dehydrochloramfenikol jest aktywnym metabolitem chloramfenikolu, antybiotyku o szerokim spektrum działania przeciwbakteryjnego. Powstaje w wyniku redukcji grupy nitro chloramfenikolu do grupy aminowej. Przekształcenie to zachodzi głównie w wątrobie przy udziale układu cytochromu P450.
W praktyce klinicznej dehydrochloramfenikol wykazuje niższą aktywność przeciwbakteryjną niż związek macierzysty. Jednak jego obecność we krwi może mieć znaczenie w monitorowaniu terapii chloramfenikolem, szczególnie przy ocenie funkcji wątroby oraz metabolizmu leku u pacjentów z zaburzeniami tego narządu.
Podobnie jak chloramfenikol, jego metabolit może wywierać działanie toksyczne na szpik kostny, prowadząc w rzadkich przypadkach do aplazji szpiku. Z tego powodu stosowanie chloramfenikolu zostało znacznie ograniczone w praktyce klinicznej, a wskazania do jego podawania są ściśle określone i monitorowane.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Chloramfenikol – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Chloramfenikol, obecny w maściach Detreomycyna 1% (10 mg/g) oraz Detreomycyna 2% (20 mg/g), wykazuje szerokie spektrum działania przeciwbakteryjnego przy minimalnej absorpcji ogólnoustrojowej po aplikacji miejscowej. Stężenia chloramfenikolu w surowicy po miejscowym stosowaniu są co najmniej 100-krotnie niższe niż te, które mogłyby wywołać działania niepożądane systemowe. Badania przedkliniczne nie wykazały kardiotoksyczności, neurotoksyczności ani nefrotoksyczności po dożylnym podaniu. Analizy in vitro wskazały cytotoksyczność jedynie dla wybranych metabolitów chloramfenikolu (nitrozochloramfenikol, dehydrochloramfenikol, NAP-chloramfenikol) w zakresie stężeń 2×10⁻⁶ do 2×10⁻³ mol/l, podczas gdy sam chloramfenikol oraz inne metabolity (glukuronian, pochodne alkoholowe) nie wykazywały takiego działania.
absorpcja ogólnoustrojowa, anemia aplastyczna, aplikacja miejscowa, badanie farmakokinetyczne, badanie toksyczności, chloramfenikol, cytotoksyczność, dehydrochloramfenikol, działanie drażniące, działanie embriotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, glukuronian chloramfenikolu, kardiotoksyczność, maść, nefrotoksyczność, neurotoksyczność, nitrozochloramfenikol, spektrum przeciwbakteryjne, szpik kostny, wady rozwojowe płodu, wbudowywanie tymidyny - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Detreomycyna 1% 10 mg/g
Dane przedkliniczne dotyczące chloramfenikolu w formie maści 1% (10 mg/g) wykazują niski potencjał toksyczności miejscowej i systemowej przy stosowaniu miejscowym. Stężenie chloramfenikolu w surowicy po aplikacji miejscowej jest co najmniej 100-krotnie niższe niż poziomy wywołujące działania niepożądane ogólnoustrojowe. Badania na modelach zwierzęcych nie wykazały kardiotoksyczności, neurotoksyczności ani nefrotoksyczności po ekspozycji systemowej. W badaniach in vitro chloramfenikol sam w sobie oraz jego glukuronian i pochodne alkoholowe nie wykazywały cytotoksyczności, natomiast cytotoksyczne działanie zaobserwowano jedynie dla wybranych metabolitów przy stężeniach 2×10^-6 do 2×10^-4 mol/l. Ponadto, brak jest dowodów na działanie teratogenne przy dawkach doustnych 2-4 razy wyższych niż kliniczne, a wady rozwojowe pojawiały się dopiero przy dawkach 10-40-krotnie wyższych.
anemia aplastyczna, badanie farmakokinetyczne, cytotoksyczność, dane niekliniczne, dehydrochloramfenikol, działanie alergizujące, działanie drażniące, działanie embriotoksyczne, działanie fototoksyczne, działanie genotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, działanie toksyczne, glukuronian chloramfenikolu, indukcja apoptozy, kardiotoksyczność, komórka macierzysta szpiku kostnego, nefrotoksyczność, neurotoksyczność, nitrozochloramfenikol, toksyczność reprodukcyjna, wada rozwojowa płodu, wada wrodzona - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Detreomycyna 2% 20 mg/g
Wyniki badań przedklinicznych preparatu Detreomycyna 2% (20 mg/g chloramfenikolu) potwierdzają korzystny profil bezpieczeństwa przy miejscowej aplikacji. Standardowe testy farmakologiczne, toksykologiczne, genotoksyczności, rakotwórczości oraz wpływu na reprodukcję nie wykazały istotnego ryzyka dla pacjentów. Stężenia chloramfenikolu w surowicy po aplikacji miejscowej są co najmniej 100-krotnie niższe niż te, które mogą wywołać ogólnoustrojowe działania niepożądane. Dodatkowo, dożylne podanie chloramfenikolu myszom nie ujawniło kardiotoksyczności, neurotoksyczności ani nefrotoksyczności, co wskazuje na niski potencjał uszkodzeń narządowych przy ekspozycji ogólnoustrojowej. Badania in vitro wykazały cytotoksyczność jedynie u trzech metabolitów chloramfenikolu (nitrozochloramfenikol, dehydrochloramfenikol, NAP-chloramfenikol) w stężeniach od 2×10⁻⁶ do 2×10⁻³ mol/l, podczas gdy sam chloramfenikol i inne metabolity nie wykazywały takiego działania.
anemia aplastyczna, apoptoza, badanie farmakokinetyczne, chloramfenikol, cytotoksyczność, dehydrochloramfenikol, działanie drażniące, działanie embriotoksyczne, działanie teratogenne, ekspozycja ogólnoustrojowa, glukuronian chloramfenikolu, kardiotoksyczność, komórki macierzyste szpiku kostnego, nefrotoksyczność, neurotoksyczność, nitrozochloramfenikol, wbudowywanie tymidyny, worek spojówkowy