kinetyka rozpadu

Kinetyka rozpadu to dziedzina chemii i farmakologii zajmująca się badaniem szybkości i mechanizmów rozkładu substancji leczniczych w organizmie. Pozwala ona określić tempo, w jakim lek ulega eliminacji z organizmu, co ma kluczowe znaczenie dla ustalenia optymalnego dawkowania i przewidywania utrzymywania się stężenia terapeutycznego leku we krwi.

W medycynie kinetyka rozpadu substancji leczniczych najczęściej opisywana jest za pomocą modeli matematycznych, takich jak rozkład jednokompartmentowy, dwukompartmentowy lub wielokompartmentowy. Najczęściej obserwuje się kinetykę pierwszego rzędu, gdzie szybkość rozpadu jest proporcjonalna do stężenia leku, choć niektóre substancje wykazują kinetykę zerowego rzędu (stała szybkość eliminacji niezależna od stężenia).

Znajomość parametrów kinetyki rozpadu, takich jak okres półtrwania (t₁/₂), objętość dystrybucji (Vd) czy klirens leku, pozwala lekarzom na precyzyjne dostosowanie terapii do indywidualnych cech pacjenta, uwzględniając czynniki takie jak wiek, płeć, masa ciała, funkcje nerek i wątroby. Ma to szczególne znaczenie w przypadku leków o wąskim indeksie terapeutycznym, gdzie właściwe zarządzanie kinetyką rozpadu decyduje o skuteczności i bezpieczeństwie farmakoterapii.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Dipperam HCT 10 mg + 160 mg + 12,5 mg

Produkt leczniczy Dipperam HCT zawiera amlodypinę, walsartan i hydrochlorotiazyd, których farmakokinetyka została szczegółowo opisana. Amlodypina charakteryzuje się powolnym wchłanianiem (Cmax po 6-12 h), biodostępnością 64-80%, wysokim wiązaniem z białkami osocza (97,5%) oraz długim okresem półtrwania 30-50 h, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Walsartan osiąga Cmax po 2-4 h, ma biodostępność 23%, wiąże się z białkami osocza w 94-97%, a jego okres półtrwania wynosi około 6 h. Pokarm zmniejsza ekspozycję walsartanu (AUC o 40%, Cmax o 50%), jednak bez klinicznego wpływu na skuteczność. Hydrochlorotiazyd wchłania się najszybciej (Cmax po około 2 h), z biodostępnością 70%, umiarkowanym wiązaniem z białkami (40-70%) i okresem półtrwania 6-15 h. Hydrochlorotiazyd jest eliminowany głównie przez nerki (>95% w postaci niezmienionej), podczas gdy walsartan wydalany jest głównie z kałem (83%), a amlodypina metabolizowana w wątrobie (90%).
amlodypina walsartan hydrochlorotiazyd, AUC, biodostępność amlodypiny, dializoterapia, Dipperam HCT, eliminacja hydrochlorotiazydu, kinetyka rozpadu, klirens nerkowy, klirens osoczowy, kumulacja w erytrocytach, maksymalne stężenie w osoczu, metabolizm wątrobowy, nadciśnienie tętnicze, objętość dystrybucji amlodypiny, okres półtrwania, podanie doustne, profil farmakokinetyczny, przewlekła choroba wątroby, stężenie walsartanu, wchłanianie hydrochlorotiazydu, wiązanie z białkami osocza, wydalanie w postaci niezmienionej, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Asbima 10 mg + 160 mg

Lek Asbima jest produktem złożonym zawierającym amlodypinę i walsartan, obie substancje charakteryzujące się liniową farmakokinetyką, co umożliwia precyzyjne dostosowanie dawkowania. Po podaniu doustnym amlodypina osiąga maksymalne stężenie w osoczu po 6-12 godzinach, z biodostępnością 64-80%, wysokim wiązaniem z białkami osocza (97,5%) oraz dużą objętością dystrybucji (~21 l/kg). Metabolizm amlodypiny jest intensywny i wątrobowy (90%), a okres półtrwania wynosi 30-50 godzin, co pozwala na dawkowanie raz na dobę. Walsartan osiąga maksymalne stężenie po 2-4 godzinach, ma biodostępność 23%, wiąże się z białkami osocza w 94-97%, a jego objętość dystrybucji wynosi około 17 litrów. Walsartan wykazuje wielofazową kinetykę eliminacji z okresem półtrwania około 6 godzin, jest wydalany głównie z kałem (83%) i w mniejszym stopniu z moczem (13%). Spożycie pokarmu zmniejsza AUC walsartanu o około 40%, jednak nie wpływa klinicznie na jego skuteczność, co pozwala na podawanie leku niezależnie od posiłków.
albuminy surowicy, amlodypina z walsartanem, biodostępność bezwzględna, biodostępność całkowita, dawka terapeutyczna, farmakokinetyka liniowa, faza dystrybucji, faza eliminacji, hydroksymetabolit, interakcja farmakokinetyczna, kinetyka rozpadu, klirens całkowity, klirens nerkowy, klirens osoczowy, maksymalne stężenie w osoczu, metabolit nieaktywny farmakologicznie, metabolizm wątrobowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Valarox 80 mg + 10 mg

Valarox to preparat złożony zawierający walsartan i rozuwastatynę, których farmakokinetyka wykazuje istotne różnice. Walsartan osiąga maksymalne stężenie w osoczu po 2-4 godzinach, z biodostępnością około 23%, a jego stężenie jest obniżone o 40% (AUC) i 50% (Cmax) po podaniu z pokarmem, jednak bez wpływu na skuteczność terapeutyczną. Charakteryzuje się objętością dystrybucji około 17 l, wysokim wiązaniem z białkami osocza (94-97%) oraz ograniczonym metabolizmem (20% dawki), z okresem półtrwania około 6 godzin. Eliminacja odbywa się głównie z kałem (83%) i moczem (13%), a klirens osoczowy wynosi około 2 l/h. Rozuwastatyna osiąga Cmax po około 5 godzinach, z biodostępnością około 20%, objętością dystrybucji około 134 l i wiązaniem z białkami osocza na poziomie 90%. Metabolizm jest ograniczony (10% dawki), głównie przez CYP2C9, a okres półtrwania wynosi około 20 godzin. Eliminacja rozuwastatyny odbywa się w 90% z kałem, a klirens osoczowy wynosi około 50 l/h. Farmakokinetyka rozuwastatyny jest liniowa i przewidywalna, bez istotnych zmian po wielokrotnym podaniu.
białko oporności raka piersi, białko osocza, białko transportujące OATP1B1, biodostępność bezwzględna, CYP2C9, farmakokinetyka, hipercholesterolemia rodzinna heterozygotyczna, inhibitor reduktazy HMG-CoA, izoenzymy cytochromu P450, kinetyka rozpadu, klirens nerkowy, klirens osoczowy, metabolizm leku, N-demetylacja, nadciśnienie tętnicze, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, polimorfizm genetyczny, rozuwastatyna, skala Childa-Pugha, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, stężenie maksymalne w osoczu, transporter błonowy OATP-C, trudność w połykaniu, walsartan, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Valsacor 320 mg tabletki powlekane 320 mg

Walsartan, substancja czynna w produkcie Valsacor 320 mg, charakteryzuje się niską biodostępnością po podaniu doustnym (23% dla tabletek, 39% dla roztworu), z maksymalnym stężeniem w osoczu osiąganym odpowiednio po 2-4 godzinach i 1-2 godzinach. Pokarm obniża ekspozycję (AUC) o około 40% i Cmax o 50%, jednak nie wpływa to istotnie na efekt terapeutyczny, co pozwala na podawanie leku niezależnie od posiłku. Walsartan wykazuje umiarkowaną objętość dystrybucji (~17 l po podaniu dożylnym) oraz wysokie wiązanie z białkami osocza (94-97%), co uniemożliwia jego usunięcie podczas dializy. Metabolizm jest ograniczony (~20% dawki w postaci metabolitów, farmakologicznie nieaktywnych), a eliminacja odbywa się głównie przez żółć (83% dawki, głównie niezmieniony lek) oraz nerki (13%). Czas półtrwania wynosi około 6 godzin, z dwufazową kinetyką rozpadu (t1/2 α <1 h, t1/2 β ~9 h).
białko transportujące, biodostępność, biotransformacja, czas półtrwania, dializoterapia, ekspozycja ogólnoustrojowa, kinetyka rozpadu, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens osoczowy, metabolit, nadciśnienie tętnicze, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, pacjent dializowany, stężenie potasu, stężenie w osoczu, walsartan, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Walsartan Krka 80 mg

Walsartan, substancja czynna preparatu Walsartan Krka, charakteryzuje się niską biodostępnością po podaniu doustnym – 23% dla tabletek i 39% dla roztworu, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym odpowiednio po 2-4 godzinach i 1-2 godzinach. Spożycie posiłku obniża ekspozycję (AUC) o około 40% i Cmax o około 50%, jednak nie wpływa to istotnie na efekt terapeutyczny, co pozwala na podawanie leku niezależnie od posiłków. Walsartan wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (94-97%) i ograniczoną dystrybucję do tkanek (objętość dystrybucji około 17 l). Metabolizm jest minimalny, z około 20% dawki wykrywanej jako metabolity, które są farmakologicznie nieaktywne. Okres półtrwania wynosi około 6 godzin, z eliminacją głównie przez żółć (83% dawki) oraz w mniejszym stopniu przez nerki (13%). Klirens osoczowy wynosi około 2 l/godz., a nerkowy 0,62 l/godz.
biodostępność, biotransformacja, dializoterapia, dystrybucja tkankowa, ekspozycja ogólnoustrojowa, hiperkaliemia, hydroksymetabolit, kinetyka rozpadu, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens osoczowy, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, proporcjonalność dawki, stężenie w osoczu, walsartan, wiązanie z białkami osocza, współczynnik kumulacji, wydalanie z żółcią, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sartesta 5 mg + 80 mg

Produkt leczniczy Sartesta zawiera amlodypinę maleinian oraz walsartan w trzech wariantach dawkowania (5 mg + 80 mg, 5 mg + 160 mg, 10 mg + 160 mg). Obie substancje wykazują liniową farmakokinetykę, z maksymalnym stężeniem w osoczu osiąganym odpowiednio po 6-12 godzinach (amlodypina) i 2-4 godzinach (walsartan). Biodostępność amlodypiny wynosi 64-80%, a walsartanu 23%, przy czym pokarm nie wpływa na biodostępność amlodypiny, natomiast zmniejsza AUC walsartanu o około 40% i Cmax o 50%, bez klinicznie istotnego osłabienia działania terapeutycznego. Amlodypina charakteryzuje się dużym wiązaniem z białkami osocza (97,5%), dużą objętością dystrybucji (~21 l/kg) oraz długim okresem półtrwania 30-50 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Walsartan wykazuje mniejsze wiązanie z białkami (94-97%), objętość dystrybucji około 17 l oraz okres półtrwania około 6 godzin, z eliminacją głównie przez kał (83%) i mocz (13%).
amlodypina, amlodypiny maleinian, biodostępność bezwzględna, biodostępność leku, czas do maksymalnego stężenia, dawka terapeutyczna, dystrybucja leku, eliminacja leku, farmakokinetyka liniowa, farmakokinetyka skojarzenia, interakcja farmakokinetyczna, kinetyka rozpadu, klirens całkowity, klirens nerkowy, klirens osoczowy, maksymalne stężenie w osoczu, metabolizm wątrobowy, narażenie na substancję, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą, przewlekła choroba wątroby, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, walsartan, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Amlodypina + Walsartan + Hydrochlorotiazyd Macleods 10 mg + 160 mg + 12,5 mg

Produkt leczniczy Amlodypina + Walsartan + Hydrochlorotiazyd Macleods wykazuje liniową farmakokinetykę wszystkich trzech składników aktywnych. Maksymalne stężenia w osoczu (Cmax) osiągane są odpowiednio: amlodypina po 6-8 godzinach (biodostępność 64-80%), walsartan po 3 godzinach (biodostępność 23%), a hydrochlorotiazyd po 2 godzinach (biodostępność 70%). Amlodypina charakteryzuje się dużą objętością dystrybucji (~21 l/kg) i długim okresem półtrwania (30-50 godzin), metabolizowana jest w wątrobie do nieaktywnych metabolitów. Walsartan ma mniejszą objętość dystrybucji (~17 l), jest silnie wiązany z białkami osocza (94-97%) i wydalany głównie z kałem (83%), z okresem półtrwania około 6-9 godzin. Hydrochlorotiazyd wykazuje szybkie wchłanianie, umiarkowane wiązanie z białkami (40-70%) i jest eliminowany głównie przez nerki w postaci niezmienionej, z okresem półtrwania 6-15 godzin. Wchłanianie i farmakokinetyka poszczególnych składników nie różnią się istotnie pomiędzy preparatem złożonym a podawaniem substancji oddzielnie.
anuria, AUC, bierna filtracja, biodostępność amlodypiny, biodostępność walsartanu, dysfunkcja wątroby, farmakokinetyka liniowa, faza eliminacji, hydroksymetabolit, kinetyka rozpadu, klirens amlodypiny, klirens nerkowy, klirens osoczowy, kumulacja w erytrocytach, metabolizm wątrobowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, przewlekła choroba wątroby, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, wchłanianie hydrochlorotiazydu, wiązanie z białkami osocza, wydalanie metabolitów, wydzielanie do kanalików nerkowych, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sartesta 10 mg + 160 mg

Produkt leczniczy Sartesta, zawierający amlodypinę i walsartan, wykazuje liniową farmakokinetykę w zakresie dawek terapeutycznych, co umożliwia przewidywalne zwiększenie stężenia leku w osoczu proporcjonalnie do dawki. Maksymalne stężenie (Cmax) amlodypiny osiągane jest po 6-12 godzinach, z biodostępnością 64-80%, natomiast walsartanu po 2-4 godzinach, z biodostępnością 23%. Amlodypina charakteryzuje się wysokim wiązaniem z białkami osocza (97,5%) i dużą objętością dystrybucji (~21 l/kg), podlega intensywnemu metabolizmowi wątrobowemu (~90%) i ma długi okres półtrwania eliminacji (30-50 godzin), co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Walsartan wiąże się z białkami osocza w 94-97%, ma objętość dystrybucji około 17 litrów, niewielki metabolizm (~20%) i krótszy okres półtrwania około 6 godzin, z główną eliminacją przez kał (83%). Pokarm nie wpływa na biodostępność amlodypiny, natomiast zmniejsza AUC walsartanu o 40% i Cmax o 50%, bez klinicznie istotnego wpływu na jego działanie. U pacjentów w podeszłym wieku obserwuje się zwiększone AUC obu substancji, co wymaga ostrożności przy dawkowaniu. Zaburzenia czynności nerek nie wpływają istotnie na farmakokinetykę obu leków, natomiast choroby wątroby powodują zwiększenie ekspozycji na amlodypinę (o 40-60%) i walsartan (około dwukrotnie), co wymaga szczególnej ostrożności klinicznej.
amlodypina, AUC, azot mocznikowy, białko osocza, biodostępność, choroba wątroby, dysfagia, działanie niepożądane, eliminacja leku, farmakokinetyka liniowa, kinetyka rozpadu, klirens nerkowy, klirens osoczowy, metabolizm wątrobowy, mutagenność, nadżerka błony śluzowej, nefropatia, niedociśnienie tętnicze, objętość dystrybucji, okres półtrwania, przerost aparatu przykłębuszkowego, przerost błony środkowej tętniczek, przewlekła choroba wątroby, rakotwórczość, rozstrzeń kanalików nerkowych, stężenie w osoczu, wada rozwojowa, wałeczki nerkowe, walsartan, zaburzenie czynności wątroby, zapalenie śródmiąższowe limfocytarne, zapalenie żołądka
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Dipperam HCT 10 mg + 320 mg + 25 mg

Dipperam HCT to preparat złożony zawierający amlodypinę, walsartan i hydrochlorotiazyd, stosowany w terapii nadciśnienia tętniczego. Farmakokinetyka poszczególnych składników cechuje się różnym czasem osiągnięcia maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax): amlodypina 6-12 h, walsartan 2-4 h, hydrochlorotiazyd około 2 h. Biodostępność wynosi odpowiednio 64-80%, 23% i 70%, przy czym pokarm istotnie obniża ekspozycję walsartanu (AUC o 40%, Cmax o 50%), nie wpływając znacząco na pozostałe składniki. Amlodypina wykazuje dużą objętość dystrybucji (~21 l/kg) i silne wiązanie z białkami osocza (97,5%), jest intensywnie metabolizowana w wątrobie (~90%) i ma długi okres półtrwania 30-50 h, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Walsartan ma mniejszą objętość dystrybucji (~17 l), wysoki stopień wiązania z białkami (94-97%), niski metabolizm (~20%) i okres półtrwania około 6 h, eliminowany głównie z kałem (83%). Hydrochlorotiazyd charakteryzuje się umiarkowanym wiązaniem z białkami (40-70%), brakiem metabolizmu i okresem półtrwania 6-15 h, wydalany niemal w całości z moczem (>95%).
amlodypina walsartan hydrochlorotiazyd, biodostępność bezwzględna, biodostępność całkowita, biodostępność walsartanu, dysfagia, dystrybucja tkankowa, ekspozycja leku, eliminacja amlodypiny, interakcja farmakokinetyczna, kinetyka rozpadu, klirens nerkowy, klirens osoczowy, kumulacja w erytrocytach, metabolizm wątrobowy, nadciśnienie tętnicze, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą, powinowactwo do albumin, pozorna objętość dystrybucji, produkt leczniczy, przesączanie bierne, przewlekła choroba wątroby, schemat dawkowania, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, stężenie maksymalne w osoczu, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Amlodypina + Walsartan + Hydrochlorotiazyd Macleods 5 mg + 160 mg + 25 mg

Produkt leczniczy Amlodypina + Walsartan + Hydrochlorotiazyd Macleods charakteryzuje się liniową farmakokinetyką trzech składników aktywnych, co umożliwia przewidywalne zwiększenie stężeń w osoczu wraz ze wzrostem dawki. Maksymalne stężenia osiągane są odpowiednio: amlodypina po 6-12 godzinach (biodostępność 64-80%), walsartan po 2-4 godzinach (biodostępność 23%), a hydrochlorotiazyd po około 2 godzinach (biodostępność 70%). Amlodypina wykazuje długi okres półtrwania (30-50 godzin), co pozwala na dawkowanie raz na dobę, natomiast walsartan i hydrochlorotiazyd mają krótsze okresy półtrwania (odpowiednio 6 i 6-15 godzin). Walsartan wykazuje zmniejszoną ekspozycję (AUC o 40%, Cmax o 50%) po podaniu z pokarmem, jednak bez klinicznie istotnego wpływu na efekt terapeutyczny. Hydrochlorotiazyd jest eliminowany głównie przez nerki (>95% w postaci niezmienionej), a amlodypina ulega intensywnemu metabolizmowi w wątrobie (90% do nieaktywnych metabolitów). Wszystkie składniki silnie wiążą się z białkami osocza (amlodypina 97,5%, walsartan 94-97%, hydrochlorotiazyd 40-70%).
anuria, bierna filtracja, biodostępność bezwzględna, biodostępność hydrochlorotiazydu, czynne wydzielanie, dawka terapeutyczna, dializa, erytrocyt, farmakokinetyka amlodypiny, farmakokinetyka hydrochlorotiazydu, farmakokinetyka liniowa, farmakokinetyka walsartanu, hydroksymetabolit, kinetyka rozpadu, klirens nerkowy, klirens osoczowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, przewlekła choroba wątroby, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon substancji czynnych
Walsartan – Właściwości farmakokinetyczne

Walsartan, selektywny antagonista receptora angiotensyny II (ARB), wykazuje umiarkowaną biodostępność po podaniu doustnym: 23% dla tabletek i 39% dla roztworu, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym odpowiednio po 2-4 godzinach i 1-2 godzinach. Pokarm obniża AUC o około 40% i Cmax o około 50%, jednak nie wpływa klinicznie na skuteczność terapeutyczną, co pozwala na podawanie leku niezależnie od posiłków. Objętość dystrybucji wynosi około 17 litrów, a walsartan wiąże się z białkami osocza w 94-97%, głównie z albuminami. Metabolizm jest ograniczony (~20% dawki), a metabolity farmakologicznie nieaktywne. Okres półtrwania całkowity wynosi około 6 godzin (t½α <1 h, t½β ~9 h). Eliminacja odbywa się głównie przez przewód pokarmowy (83% kał) oraz w mniejszym stopniu przez nerki (13% mocz), głównie w postaci niezmienionej. Klirens osoczowy po podaniu dożylnym wynosi około 2 l/h, z klirensem nerkowym około 0,62 l/h (30% całkowitego klirensu).
antagonista receptora angiotensyny II, biodostępność, biotransformacja, dializoterapia, działanie przeciwnadciśnieniowe, farmakokinetyka, farmakokinetyka liniowa, farmakologiczna nieaktywność, kinetyka rozpadu, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens osoczowy, metabolit, metabolizm wątrobowy, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, stężenie potasu, stężenie substancji w osoczu, wiązanie z białkami osocza, wydalanie z żółcią, zawał mięśnia sercowego, zawiesina leku
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Amlodipine + Valsartan + Hydrochlorothiazide Polpharma 10 mg + 160 mg + 25 mg

Produkt leczniczy Amlodipine + Valsartan + Hydrochlorothiazide Polpharma zawiera trzy składniki aktywne o odmiennych profilach farmakokinetycznych. Amlodypina osiąga maksymalne stężenie w osoczu po 6-8 godzinach (Cmax), z biodostępnością 64-80%, dużą objętością dystrybucji (~21 l/kg) i długim okresem półtrwania 30-50 godzin, eliminowana głównie przez metabolizm wątrobowy. Walsartan osiąga Cmax po 3 godzinach, ma biodostępność 23%, objętość dystrybucji około 17 l, wiąże się z białkami osocza w 94-97%, a okres półtrwania wynosi około 6 godzin; eliminowany głównie z kałem (83%) i moczem (13%). Hydrochlorotiazyd szybko się wchłania (Cmax po 2 godzinach), biodostępność wynosi 70%, objętość dystrybucji 4-8 l/kg, umiarkowane wiązanie z białkami (40-70%), a okres półtrwania 6-15 godzin; wydalany głównie z moczem (>95%). Pokarm nie wpływa na biodostępność amlodypiny i hydrochlorotiazydu, natomiast zmniejsza AUC walsartanu o 40% i Cmax o 50%, bez istotnego wpływu klinicznego na jego działanie.
amlodypina walsartan hydrochlorotiazyd, anuria, AUC, bierna filtracja, biodostępność amlodypiny, biodostępność walsartanu, ciężkie zaburzenie czynności nerek, dializa, farmakokinetyka, kinetyka rozpadu, klirens nerkowy, klirens osoczowy, kumulacja w erytrocytach, lek złożony, metabolizm wątrobowy, nadciśnienie tętnicze, objętość dystrybucji, objętość dystrybucji hydrochlorotiazydu, okres półtrwania, przewlekła choroba wątroby, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, substancja czynna, wiązanie z białkami osocza, wiek podeszły, wydzielanie kanalikowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Asbima 5 mg + 160 mg

Lek Asbima jest preparatem złożonym zawierającym amlodypinę i walsartan, które wykazują liniową farmakokinetykę. Maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest odpowiednio po 6-12 godzinach dla amlodypiny oraz 2-4 godzinach dla walsartanu. Biodostępność amlodypiny wynosi 64-80%, a walsartanu 23%, przy czym pokarm nie wpływa na biodostępność amlodypiny, natomiast zmniejsza AUC walsartanu o około 40% i Cmax o 50%, bez klinicznie istotnego wpływu na efekt terapeutyczny. Amlodypina charakteryzuje się dużą objętością dystrybucji (~21 l/kg) i wysokim wiązaniem z białkami osocza (97,5%), jest intensywnie metabolizowana w wątrobie (90%) i ma długi okres półtrwania 30-50 godzin, co umożliwia długotrwałe działanie. Walsartan ma mniejszą objętość dystrybucji (~17 l), wiąże się z białkami osocza w 94-97%, ulega ograniczonemu metabolizmowi (20%) i jest eliminowany głównie z kałem (83%), z okresem półtrwania około 6 godzin.
albumina surowicy, amlodypina, biodostępność, biodostępność bezwzględna, biodostępność całkowita, farmakokinetyka liniowa, hydroksymetabolit, kinetyka rozpadu, klirens amlodypiny, klirens nerkowy, klirens osoczowy, maksymalne stężenie w osoczu, metabolizm wątrobowy, nieczynny metabolit, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, przewlekła choroba wątroby, stan stacjonarny, walsartan, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Wamlox 10 mg + 320 mg

Wamlox to lek złożony zawierający amlodypinę i walsartan, obie substancje wykazujące liniową farmakokinetykę. Po podaniu doustnym maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest po 6-8 godzinach dla amlodypiny (biodostępność 64-80%) oraz po około 3 godzinach dla walsartanu (biodostępność 23%). Amlodypina charakteryzuje się dużą objętością dystrybucji (~21 l/kg) i wysokim wiązaniem z białkami osocza (97,5%), podlega intensywnemu metabolizmowi wątrobowemu (~90%) i ma długi okres półtrwania 30-50 godzin, co uzasadnia dawkowanie raz na dobę. Walsartan ma mniejszą objętość dystrybucji (~17 l), wiąże się z białkami osocza w 94-97%, jest słabo metabolizowany (~20%) i eliminuje się głównie z kałem (83%) oraz moczem (13%), z okresem półtrwania około 6 godzin. Pokarm nie wpływa na biodostępność amlodypiny, natomiast zmniejsza AUC walsartanu o 40% i Cmax o 50%, bez klinicznie istotnego osłabienia działania terapeutycznego.
albumina surowicy, bezwzględna biodostępność, białko osocza, biodostępność składników, całkowita biodostępność, cholestaza, czynność nerek, działanie terapeutyczne, eliminacja amlodypiny, farmakokinetyka amlodypiny, farmakokinetyka liniowa, farmakokinetyka walsartanu, hydroksymetabolit, interakcja lekowa, kinetyka rozpadu, klirens całkowity, klirens nerkowy, klirens osoczowy, końcowy okres półtrwania, maksymalne stężenie osoczowe, marskość żółciowa, metabolizm wątrobowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą, stężenie w stanie stacjonarnym, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Walsartan Krka 320 mg

Walsartan charakteryzuje się niską biodostępnością po podaniu doustnym wynoszącą 23% dla tabletek i 39% dla roztworu, z maksymalnym stężeniem w osoczu osiąganym odpowiednio po 2-4 godzinach i 1-2 godzinach. Spożycie posiłków obniża ekspozycję (AUC) o około 40% oraz Cmax o około 50%, jednak nie wpływa to istotnie na efekt terapeutyczny, co pozwala na stosowanie leku niezależnie od posiłków. Walsartan wykazuje ograniczoną dystrybucję do tkanek (objętość dystrybucji około 17 l) i silne wiązanie z białkami osocza (94-97%, głównie albuminami). Metabolizm jest minimalny – około 20% dawki ulega biotransformacji, a metabolity nie wykazują aktywności farmakologicznej. Eliminacja odbywa się głównie z żółcią (83% dawki) oraz w mniejszym stopniu z moczem (13%), a całkowity okres półtrwania wynosi około 6 godzin (t1/2 α <1 godz., t1/2 β około 9 godz.). Klirens osoczowy wynosi około 2 l/godz., z klirensem nerkowym stanowiącym 30% całkowitego klirensu.
antagonista receptora angiotensyny, badanie farmakologiczne bezpieczeństwa, biodostępność, biotransformacja, czas półtrwania, dializoterapia, dysfagia, działanie przeciwnadciśnieniowe, działanie rakotwórcze, ekspozycja ogólnoustrojowa, farmakokinetyka, hemodynamika nerek, inhibitor konwertazy angiotensyny, kinetyka rozpadu, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens osoczowy, monitorowanie czynności nerek, nadciśnienie tętnicze, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, parametry czerwonokrwinkowe, przerost aparatu przykłębuszkowego, stężenie potasu, toksyczność po podaniu, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Amlodypina + Walsartan + Hydrochlorotiazyd Macleods 10 mg + 320 mg + 25 mg

Produkt leczniczy Amlodypina + Walsartan + Hydrochlorotiazyd Macleods wykazuje liniową farmakokinetykę poszczególnych składników: amlodypiny, walsartanu i hydrochlorotiazydu. Maksymalne stężenia w osoczu (Cmax) osiągane są odpowiednio po 6-12 h (amlodypina), 2-4 h (walsartan) i około 2 h (hydrochlorotiazyd). Biodostępność wynosi 64-80% dla amlodypiny, 23% dla walsartanu oraz 70% dla hydrochlorotiazydu. Amlodypina charakteryzuje się dużą objętością dystrybucji (~21 l/kg) i wysokim wiązaniem z białkami osocza (97,5%), jest intensywnie metabolizowana w wątrobie (90%) i ma długi okres półtrwania 30-50 h, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Walsartan ma mniejszą objętość dystrybucji (~17 l), wysoki stopień wiązania z białkami (94-97%), niewielki metabolizm (20%) i okres półtrwania około 6 h, z eliminacją głównie przez przewód pokarmowy (83% z kałem). Hydrochlorotiazyd wykazuje umiarkowane wiązanie z białkami (40-70%), minimalny metabolizm i okres półtrwania 6-15 h, z eliminacją niemal całkowicie nerkową (>95% w postaci niezmienionej). Wchłanianie poszczególnych składników nie jest istotnie zmienione przez jednoczesne podanie w jednej tabletce ani przez spożycie pokarmu (z wyjątkiem walsartanu, u którego AUC zmniejsza się o 40%, bez klinicznie istotnego wpływu na efekt terapeutyczny).
anuria, AUC, bierna filtracja, biodostępność, dawka terapeutyczna, dawkowanie raz na dobę, dystrybucja leku, działanie terapeutyczne, farmakokinetyka liniowa, faza eliminacji, kinetyka rozpadu, klirens całkowity, klirens nerkowy, klirens osoczowy, kumulacja leku, metabolit nieaktywny, metabolizm wątrobowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, okres półtrwania w fazie eliminacji, przewlekła choroba wątroby, stan stacjonarny, stężenie maksymalne w osoczu, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie do kanalików nerkowych, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Walsartan Krka 40 mg

Walsartan jest doustnym antagonistą receptora angiotensyny II o specyficznym działaniu na układ sercowo-naczyniowy, charakteryzującym się wielowykładniczą kinetyką rozpadu z okresem półtrwania fazy eliminacji około 9 godzin. Po podaniu doustnym maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest po 2-4 godzinach (1-2 godziny dla roztworu), a biodostępność wynosi 23% dla tabletek i 39% dla roztworu. Posiłek obniża ekspozycję (AUC) o około 40% i Cmax o około 50%, jednak nie wpływa to istotnie na efekt terapeutyczny, co pozwala na podawanie leku niezależnie od posiłku. Walsartan wiąże się silnie z białkami osocza (94-97%) i jest eliminowany głównie z żółcią (około 83%) oraz w mniejszym stopniu z moczem (około 13%). Klirens osoczowy wynosi około 2 l/godz., a nerkowy 0,62 l/godz., co stanowi około 30% całkowitego klirensu. U pacjentów z niewydolnością serca oraz u osób starszych nie obserwuje się konieczności modyfikacji dawkowania, podobnie jak u pacjentów z klirensem kreatyniny powyżej 10 ml/min, choć brak jest danych dla pacjentów z ciężką niewydolnością nerek i dializowanych.
antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy, badanie przedkliniczne, biodostępność, biotransformacja, dializa, ekspozycja ogólnoustrojowa, hemodynamika nerek, hydroksymetabolit, inhibitor konwertazy angiotensyny, kinetyka rozpadu, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens osoczowy, nadciśnienie tętnicze, nefropatia, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry czerwonokrwinkowe, potas w surowicy, stężenie w osoczu, układ sercowo-naczyniowy, wiązanie z białkami osocza, współczynnik kumulacji, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Vabinxo 160 mg + 1,5 mg

Produkt leczniczy Vabinxo zawiera walsartan (160 mg) oraz indapamid (1,5 mg) w formie tabletek o zmodyfikowanym uwalnianiu. Walsartan charakteryzuje się biodostępnością 23% po podaniu doustnym w formie tabletek, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po 2-4 godzinach. Spożycie posiłku obniża ekspozycję (AUC) walsartanu o około 40% oraz Cmax o około 50%, jednak nie wpływa to istotnie na efekt terapeutyczny, co pozwala na podawanie leku niezależnie od posiłków. Walsartan wykazuje wysoki stopień wiązania z białkami osocza (94-97%) i jest eliminowany głównie z żółcią (83% dawki) oraz w mniejszym stopniu z moczem (13%). Okres półtrwania wynosi około 6 godzin, a metabolizm jest minimalny (około 20% dawki), z nieaktywnym hydroksymetabolitem. U pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby obserwuje się dwukrotny wzrost ekspozycji, natomiast u osób z zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny >10 ml/min) nie ma konieczności modyfikacji dawkowania.
albumina, AUC, biodostępność, biotransformacja, Cmax, ekspozycja ogólnoustrojowa, hydroksymetabolit, kinetyka rozpadu, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens osoczowy, nieczynne metabolity, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, stan stacjonarny, Vabinxo, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zmienność międzyosobnicza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Valarox 160 mg + 10 mg

Valarox to produkt leczniczy zawierający rozuwastatynę i walsartan, charakteryzujące się odmiennymi właściwościami farmakokinetycznymi. Walsartan osiąga maksymalne stężenie w osoczu po 2-4 godzinach, z biodostępnością około 23%, a jego wchłanianie jest istotnie zmniejszone przez pokarm (AUC o 40%, Cmax o 50%), jednak bez klinicznie istotnego wpływu na efekt terapeutyczny. Rozuwastatyna osiąga Cmax po około 5 godzinach, z biodostępnością około 20%. Walsartan ma objętość dystrybucji około 17 l, silnie wiąże się z białkami osocza (94-97%), a eliminacja następuje głównie z kałem (83%) i moczem (13%). Rozuwastatyna wykazuje szerszą dystrybucję (Vd ~134 l), wiąże się z białkami w 90%, a jej eliminacja odbywa się głównie z kałem (90%) i w mniejszym stopniu z moczem (5% niezmienionej substancji). Okres półtrwania rozuwastatyny wynosi około 20 godzin, a walsartanu około 6 godzin. Metabolizm obu substancji jest ograniczony, z udziałem głównie CYP2C9 w przypadku rozuwastatyny, której metabolity wykazują mniejszą lub brak aktywności farmakologicznej.
albuminy surowicy, białka osocza, białka transportujące, biodostępność walsartanu, CYP2C9, cytochrom P450, działanie terapeutyczne, ekspozycja na lek, ekspozycja ustrojowa, farmakokinetyka, farmakokinetyka liniowa, frakcja LDL, hemodializa, hipercholesterolemia rodzinna, kinetyka rozpadu, klirens całkowity, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens osoczowy, metabolit, metabolit N-demetylowy, metabolizm leku, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, polimorfizm genetyczny, reduktaza HMG-CoA, rozuwastatyna i walsartan, skala Childa-Pugha, stężenie w osoczu, synteza cholesterolu, transporter OATP-C, wychwyt wątrobowy, zaburzenia czynności nerek
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Valsacor 160 mg tabletki powlekane 160 mg

Valsacor 160 mg, zawierający walsartan, charakteryzuje się biodostępnością doustną około 23% (39% w formie roztworu), z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym po 2-4 godzinach. Pokarm zmniejsza ekspozycję (AUC) o około 40% i Cmax o 50%, jednak nie wpływa to istotnie na efekt terapeutyczny. Walsartan wykazuje wysoki stopień wiązania z białkami osocza (94-97%) i objętość dystrybucji około 17 l, co wskazuje na ograniczoną dystrybucję do tkanek. Metabolizm jest minimalny (około 20% dawki w postaci metabolitów, które są farmakologicznie nieaktywne). Eliminacja odbywa się głównie przez żółć (83% dawki w postaci niezmienionej) oraz w mniejszym stopniu przez nerki (13%), z okresem półtrwania około 6 godzin i klirensem osoczowym 2 l/godz. (dożylnie).
biodostępność, biotransformacja, dializa, dializoterapia, dystrybucja do tkanek, ekspozycja ogólnoustrojowa, hydroksymetabolit, kinetyka rozpadu, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens osoczowy, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, stężenie potasu w surowicy, stężenie w osoczu, walsartan, wiązanie z białkami osocza, wydalanie z żółcią, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Valsacor 80 mg tabletki powlekane 80 mg

Valsartan, podawany doustnie w dawce 80 mg (tabletki Valsacor), osiąga maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po 2-4 godzinach, z biodostępnością około 23%, podczas gdy roztwór doustny wykazuje szybsze wchłanianie (Cmax po 1-2 godzinach) i wyższą biodostępność (39%). Obecność pokarmu obniża ekspozycję (AUC) o około 40% i Cmax o 50%, jednak nie wpływa to istotnie na efekt terapeutyczny, co pozwala na podawanie leku niezależnie od posiłku. Walsartan charakteryzuje się wysokim wiązaniem z białkami osocza (94-97%, głównie albumina) oraz niskim stopniem metabolizmu (około 20% dawki), z metabolitem hydroksylowanym nieaktywnym farmakologicznie. Objętość dystrybucji wynosi około 17 litrów, a lek wykazuje wielofazową kinetykę eliminacji z początkowym okresem półtrwania t1/2 α <1 godziny i końcowym t1/2 β około 9 godzin, całkowity okres półtrwania wynosi 6 godzin.
AUC, biodostępność, biotransformacja, dializoterapia, dystrybucja leku, farmakokinetyka, kinetyka rozpadu, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens osoczowy, metabolit, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, okres półtrwania, pacjent w podeszłym wieku, stężenie potasu, stężenie w osoczu, walsartan, wiązanie z białkami, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Amlodypina + Walsartan + Hydrochlorotiazyd Macleods 5 mg + 160 mg + 12,5 mg

Produkt leczniczy Amlodypina + Walsartan + Hydrochlorotiazyd Macleods wykazuje liniową farmakokinetykę wszystkich trzech składników aktywnych. Maksymalne stężenia w osoczu osiągane są odpowiednio: amlodypina po 6-8 h (biodostępność 64-80%, t½ eliminacji 30-50 h), walsartan po 3 h (biodostępność 23%, t½ eliminacji około 9 h) oraz hydrochlorotiazyd po 2 h (biodostępność 70%, t½ eliminacji 6-15 h). Pokarm nie wpływa istotnie na biodostępność amlodypiny i hydrochlorotiazydu, natomiast zmniejsza AUC walsartanu o około 40%, co jednak nie przekłada się na klinicznie istotne osłabienie działania. Amlodypina i walsartan silnie wiążą się z białkami osocza (odpowiednio 97,5% i 94-97%), a hydrochlorotiazyd w mniejszym stopniu (40-70%). Metabolizm amlodypiny zachodzi głównie w wątrobie, walsartan ulega minimalnemu metabolizmowi, a hydrochlorotiazyd jest wydalany głównie w postaci niezmienionej przez nerki. Produkt jest wskazany do stosowania raz na dobę, a stan stacjonarny osiągany jest po 7-8 dniach.
amlodypina, anuria, białko osocza, biodostępność bezwzględna, biodostępność bezwzględna amlodypiny, biotransformacja, farmakokinetyka liniowa, filtracja kłębuszkowa, hydrochlorotiazyd, kinetyka rozpadu, klirens nerkowy, klirens osoczowy, kumulacja w erytrocytach, metabolizm amlodypiny, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą, stan stacjonarny, trudność w połykaniu, walsartan, wydzielanie kanalikowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Valarox 160 mg + 20 mg

Produkt leczniczy Valarox, łączący rozuwastatynę i walsartan, wykazuje złożone właściwości farmakokinetyczne wynikające z charakterystyki obu substancji czynnych. Walsartan osiąga maksymalne stężenie w osoczu po 2-4 godzinach, z biodostępnością 23%, a jego ekspozycja jest zmniejszona przez pokarm (AUC o 40%, Cmax o 50%), jednak bez wpływu na efekt terapeutyczny, co pozwala na podawanie niezależnie od posiłków. Rozuwastatyna osiąga Cmax po około 5 godzinach, z biodostępnością około 20%. Objętość dystrybucji walsartanu wynosi około 17 l, a rozuwastatyny około 134 l, przy wysokim wiązaniu z białkami osocza (walsartan 94-97%, rozuwastatyna około 90%). Metabolizm obu leków jest ograniczony (walsartan ~20%, rozuwastatyna ~10%), z dominującą eliminacją walsartanu przez kał (83%) i mocz (13%), a rozuwastatyny głównie przez kał (90%) i mocz (10%). Okres półtrwania wynosi odpowiednio 6 godzin dla walsartanu i około 20 godzin dla rozuwastatyny, a klirens osoczowy to około 2 l/h dla walsartanu i 50 l/h dla rozuwastatyny.
albuminy surowicy, białka osocza, biodostępność walsartanu, biotransformacja rozuwastatyny, CYP2C9, cytochrom P450, frakcja LDL cholesterolu, hemodializa, hipercholesterolemia rodzinna heterozygotyczna, kinetyka rozpadu, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, metabolit N-demetylowy, nadciśnienie tętnicze, OATP1B1, polimorfizm genetyczny, potas w surowicy, reduktaza HMG-CoA, rozuwastatyna i walsartan, skala Childa-Pugha, stężenie w osoczu, transporter OATP-C, wychwyt wątrobowy, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Valtricom 5 mg + 160 mg + 12,5 mg

Valtricom to preparat złożony zawierający amlodypinę (5-10 mg), walsartan (160-320 mg) oraz hydrochlorotiazyd (12,5-25 mg), stosowany w terapii nadciśnienia tętniczego. Farmakokinetyka poszczególnych składników charakteryzuje się liniowością, a maksymalne stężenia w osoczu osiągane są odpowiednio po 6-8 h (amlodypina), 3 h (walsartan) i 2 h (hydrochlorotiazyd). Amlodypina wykazuje biodostępność 64-80%, silne wiązanie z białkami osocza (97,5%) oraz długi okres półtrwania 30-50 h, eliminowana głównie przez metabolizm wątrobowy (90%). Walsartan ma biodostępność 23%, wiąże się z białkami w 94-97%, a jego okres półtrwania wynosi około 6 h; eliminowany jest głównie z kałem (83%) i moczem (13%). Hydrochlorotiazyd cechuje się biodostępnością 70%, umiarkowanym wiązaniem z białkami (40-70%), okresem półtrwania 6-15 h oraz wydalaniem z moczem w ponad 95% w postaci niezmienionej.
albuminy surowicy, amlodypina walsartan hydrochlorotiazyd, anuria, AUC, bezylan, bierna filtracja, biodostępność, biodostępność bezwzględna, dializoterapia, erytrocyty, farmakokinetyka liniowa, interakcja farmakokinetyczna, kanaliki nerkowe, kinetyka rozpadu, klirens nerkowy, klirens osoczowy, metabolit, metabolizm wątrobowy, nadciśnienie tętnicze, objętość dystrybucji, okres półtrwania, przewlekła choroba wątroby, stężenie w osoczu, tabletka powlekana, wchłanianie składników, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Dipperam HCT 10 mg + 160 mg + 25 mg

Farmakokinetyka składników aktywnych produktu Dipperam HCT (amlodypina, walsartan, hydrochlorotiazyd) cechuje się liniowością i proporcjonalnym wzrostem stężenia w osoczu względem dawki. Maksymalne stężenia osiągane są odpowiednio po 6-12 h (amlodypina), 2-4 h (walsartan) i około 2 h (hydrochlorotiazyd). Biodostępność wynosi 64-80% dla amlodypiny, 23% dla walsartanu i 70% dla hydrochlorotiazydu. Pokarm nie wpływa na biodostępność amlodypiny, natomiast zmniejsza ekspozycję walsartanu (AUC o 40%, Cmax o 50%), bez klinicznie istotnego wpływu na efekt terapeutyczny. Hydrochlorotiazyd wykazuje minimalny wpływ pokarmu na wchłanianie. Amlodypina jest intensywnie metabolizowana w wątrobie (90%), z okresem półtrwania 30-50 h, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Walsartan ulega minimalnemu metabolizmowi (20%), z okresem półtrwania około 6 h, eliminowany głównie z kałem (83%). Hydrochlorotiazyd jest eliminowany głównie w postaci niezmienionej z moczem (>95%), z okresem półtrwania 6-15 h. Wszystkie trzy leki wykazują wysokie wiązanie z białkami osocza (amlodypina 97,5%, walsartan 94-97%, hydrochlorotiazyd 40-70%).
AUC, bezmocz, białko osocza, bierne przesączanie, biodostępność amlodypiny, biodostępność leku, biotransformacja, ciężkie zaburzenie czynności nerek, Cmax, czynne wydzielanie, dawkowanie wielokrotne, droga eliminacji, eliminacja leku, kanalik nerkowy, kinetyka rozpadu, klirens nerkowy, klirens osoczowy, kumulacja w erytrocytach, liniowa farmakokinetyka, metabolizm wątrobowy, nadciśnienie tętnicze, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, podanie doustne, przewlekła choroba wątroby, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, Tmax, wchłanianie leku, zaburzenie czynności wątroby