Właściwości farmakokinetyczne
Vabinxo 160 mg + 1,5 mg

Właściwości farmakokinetyczne leku Vabinxo (walsartan + indapamid)

Produkt leczniczy Vabinxo (160 mg + 1,5 mg, tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu) zawiera dwie substancje czynne: walsartan (160 mg) oraz indapamid (1,5 mg). Poniżej przedstawiono szczegółową charakterystykę farmakokinetyczną obu składników aktywnych produktu.¹

Farmakokinetyka walsartanu

Wchłanianie

Po podaniu doustnym walsartanu maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest po 2-4 godzinach w przypadku formy tabletkowej oraz po 1-2 godzinach w przypadku roztworu. Średnia całkowita biodostępność walsartanu wynosi 23% dla tabletek oraz 39% dla roztworu. Warto zauważyć, że ekspozycja ogólnoustrojowa oraz maksymalne stężenie walsartanu w osoczu są około 1,7 i 2,2 razy wyższe w przypadku roztworu w porównaniu do tabletek.²

Spożycie posiłku wpływa na parametry farmakokinetyczne walsartanu, zmniejszając ekspozycję (mierzoną jako AUC) o około 40% oraz maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) o około 50%. Jednakże po upływie 8 godzin od momentu podania leku, stężenie walsartanu w osoczu jest podobne zarówno po podaniu leku z posiłkiem, jak i na czczo. Pomimo zmniejszenia wartości AUC, nie obserwuje się znaczącej klinicznie redukcji działania terapeutycznego. Z tego względu walsartan może być podawany niezależnie od posiłków.³

Dystrybucja

Objętość dystrybucji walsartanu w stanie stacjonarnym po podaniu dożylnym wynosi około 17 litrów, co wskazuje, że substancja ta nie ulega rozległej dystrybucji w tkankach. Walsartan charakteryzuje się wysokim stopniem wiązania z białkami osocza (94-97%), głównie z albuminami.⁴

Metabolizm

Walsartan nie podlega intensywnej biotransformacji. Jedynie około 20% dawki wykrywane jest w postaci metabolitów. W osoczu zidentyfikowano hydroksymetabolit walsartanu, jednak występuje on w niskich stężeniach (poniżej 10% AUC dla walsartanu) i jest farmakologicznie nieaktywny.⁵

Eliminacja

Walsartan charakteryzuje się wielowykładniczą kinetyką rozpadu z krótkim okresem półtrwania w fazie dystrybucji (t_1/2α < 1 godz.) oraz dłuższym okresem półtrwania w fazie eliminacji (t_1/2β około 9 godz.). Lek jest wydalany głównie z żółcią w kale (około 83% dawki) oraz w moczu (około 13% dawki), w większości w postaci niezmienionej. Po podaniu dożylnym, klirens osoczowy walsartanu wynosi około 2 l/godz., natomiast klirens nerkowy 0,62 l/godz., co stanowi około 30% całkowitego klirensu. Okres półtrwania walsartanu wynosi 6 godzin.<sup data-drug="Vabinxo" data-section="Właściwości farmakokinetyczne" title="Walsartan wykazuje wielowykładniczą kinetykę rozpadu (t1/2α 6

Farmakokinetyka walsartanu w szczególnych grupach pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku

U niektórych pacjentów w podeszłym wieku obserwowano nieznacznie zwiększoną ekspozycję ogólnoustrojową na walsartan w porównaniu z osobami młodszymi. Nie wykazano jednak, aby ta różnica miała jakiekolwiek znaczenie kliniczne.⁷

Zaburzenia czynności nerek

Biorąc pod uwagę, że klirens nerkowy walsartanu stanowi jedynie 30% całkowitego klirensu osoczowego, nie zaobserwowano korelacji między czynnością nerek a ogólnoustrojową ekspozycją na walsartan. W związku z tym nie ma konieczności modyfikacji dawkowania walsartanu u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, u których klirens kreatyniny wynosi powyżej 10 ml/min. Należy jednak zachować ostrożność podczas stosowania leku u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny < 10 ml/min) oraz u pacjentów poddawanych dializie, ponieważ brak jest wystarczających danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania walsartanu w tych grupach. Warto podkreślić, że ze względu na wysoki stopień wiązania walsartanu z białkami osocza, nie można go usunąć za pomocą dializy. ^{10 ml/min). Obecnie nie ma doświadczeń odnośnie bezpieczeństwa stosowania walsartanu u pacjentów z klirensem kreatyniny 8}

Zaburzenia czynności wątroby

Około 70% wchłoniętej dawki walsartanu wydalane jest z żółcią, głównie w niezmienionej postaci. Walsartan nie ulega znaczącej biotransformacji. U pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby zaobserwowano około dwukrotne zwiększenie ekspozycji (AUC) w porównaniu z osobami zdrowymi. Nie stwierdzono jednak korelacji pomiędzy stężeniem walsartanu w osoczu a stopniem zaburzenia czynności wątroby. Nie przeprowadzono badań oceniających farmakokinetykę walsartanu u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby.⁹

Farmakokinetyka indapamidu

Wchłanianie

Część indapamidu uwalnia się szybko z postaci farmaceutycznej i jest całkowicie wchłaniana w przewodzie pokarmowym. Obecność pokarmu nieznacznie przyspiesza proces wchłaniania, ale nie wpływa na całkowitą ilość wchłoniętego leku. Po podaniu pojedynczej dawki, maksymalne stężenie w surowicy (Cmax) osiągane jest po około 12 godzinach. Wielokrotne podawanie dawek prowadzi do zmniejszenia różnic w stężeniach występujących w surowicy pomiędzy kolejnymi dawkami. Należy zauważyć, że występuje zmienność międzyosobnicza w zakresie parametrów farmakokinetycznych indapamidu.¹⁰

Dystrybucja

Indapamid wiąże się z białkami osocza w 79%. Okres półtrwania w fazie eliminacji w osoczu waha się od 14 do 24 godzin, ze średnią wynoszącą 18 godzin. Stan stacjonarny osiągany jest po 7 dniach stosowania leku. Istotny jest fakt, że dawkowanie wielokrotne nie prowadzi do kumulacji indapamidu w organizmie.¹¹

Eliminacja

Indapamid wydalany jest głównie przez nerki z moczem (70% dawki) oraz z kałem (22% dawki). Lek wydalany jest w postaci nieczynnych metabolitów, co wskazuje na zachodzące procesy biotransformacji.¹²

Farmakokinetyka indapamidu w szczególnych grupach pacjentów

Zaburzenia czynności nerek

Parametry farmakokinetyczne indapamidu pozostają niezmienione u pacjentów z niewydolnością nerek. Oznacza to, że pomimo wydalania znacznej części leku przez nerki, zaburzenia czynności nerek nie wpływają istotnie na profil farmakokinetyczny indapamidu.¹³

Zestawienie głównych parametrów farmakokinetycznych