metatarsus adductus

Metatarsus adductus (MTA) to wrodzona deformacja stopy charakteryzująca się przywiedzeniem przodostopia względem tyłostopia, przy czym pięta pozostaje w pozycji neutralnej. Jest to najczęstsza wrodzona wada stopy, dotykająca około 1-2 na 1000 żywych urodzeń, z większą częstością występowania u dziewczynek oraz w przypadku ciąż mnogich.

W badaniu klinicznym stopa z metatarsus adductus ma charakterystyczny kształt przypominający fasolkę, z przywiedzeniem przodostopia, które może być elastyczne (poddające się korekcji biernej) lub sztywne (oporne na korekcję). Diagnostyka obejmuje badanie kliniczne oraz w wybranych przypadkach badania obrazowe, takie jak RTG stopy.

Leczenie metatarsus adductus zależy od stopnia deformacji i jej elastyczności. Około 85-90% przypadków ulega samoistnej korekcji bez interwencji. W przypadkach elastycznych deformacji o umiarkowanym nasileniu stosuje się ćwiczenia rozciągające, manipulacje oraz gipsowanie seryjne. Przypadki sztywne mogą wymagać intensywniejszego leczenia zachowawczego, a rzadko interwencji chirurgicznej.

Rokowanie w metatarsus adductus jest zwykle dobre, szczególnie przy wczesnym rozpoznaniu i odpowiednim leczeniu. Nieleczona deformacja może prowadzić do problemów z dopasowaniem obuwia oraz potencjalnie do rozwoju haluksów i innych deformacji stóp w późniejszym wieku.

Powiązane wpisy

Leksykon chorób i schorzeń
Stopa końsko-szpotawa – Diagnostyka i diagnoza

Stopa końsko-szpotawa (clubfoot) to złożona, trójwymiarowa deformacja stopy, występująca u około 1 na 1000 noworodków, charakteryzująca się ustawieniem stopy w pozycji końskiej, szpotawej oraz przywiedzionym przodostopiem. Diagnostyka prenatalna opiera się głównie na ultrasonografii (USG) wykonywanej od 12-13 tygodnia ciąży, z największą skutecznością w 18-24 tygodniu, osiągającą dokładność do 80%, choć z ryzykiem fałszywie dodatnich wyników sięgającym 40%. W diagnostyce po urodzeniu kluczowe jest badanie fizykalne, oceniające pozycję stopy, elastyczność deformacji, obecność fałdów skórnych oraz wielkość łydki, a także wykluczenie zespołów genetycznych i schorzeń neurologicznych. W wybranych przypadkach stosuje się badania obrazowe, takie jak RTG, które pozwalają ocenić kąty między kośćmi stopy, a także nowoczesne metody jak trójwymiarowa ultrasonografia, która poprawia dokładność diagnostyki prenatalnej, zwłaszcza poprzez ocenę odchylenia bloku piętowo-stępowego z wartością progową 46,2° (czułość 97%, swoistość 90%).
amniocenteza, badanie fizykalne, badanie ultrasonograficzne, chirurg ortopeda dziecięcy, choroba nerwowo-mięśniowa, choroba zwyrodnieniowa stawu kolanowego, dysplazja stawu biodrowego, echokardiografia płodowa, fałd skórny, metatarsus adductus, metoda Ponseti, przywiedzenie przodostopia, rezonans magnetyczny, skala Dimeglio, skala Piraniego, stopa końsko-szpotawa, szyna odwodząca, tenotomia ścięgna Achillesa, tomografia komputerowa, ultrasonografia trójwymiarowa, USG stawu biodrowego, wada układu mięśniowo-szkieletowego, wynik fałszywie dodatni, zdjęcie rentgenowskie, zespół genetyczny
Leksykon chorób i schorzeń
Stopa końsko-szpotawa – Diagnostyka i diagnoza

Stopa końsko-szpotawa (clubfoot) jest jedną z najczęstszych wrodzonych deformacji układu mięśniowo-szkieletowego, występującą u 1-3 na 1000 żywych urodzeń, z przewagą u chłopców. Diagnostyka prenatalna opiera się głównie na badaniu ultrasonograficznym (USG), możliwym już od 13. tygodnia ciąży, z największą dokładnością około 20-24. tygodnia, choć ryzyko wyników fałszywie dodatnich wynosi 10-40%. W diagnostyce uzupełniającej stosuje się USG 3D oraz rezonans magnetyczny (MRI). Po urodzeniu ostateczna diagnoza opiera się na badaniu fizykalnym noworodka, oceniającym charakterystyczne ustawienie stopy, zakres ruchomości, sztywność deformacji, obecność fałdów skórnych oraz stan neurologiczny. Badania obrazowe, takie jak RTG (ocena kąta talocalcanealnego, który w stopie końsko-szpotawej jest zmniejszony względem normy 30-40°) oraz USG stawów skokowych i biodrowych, mogą wspomagać diagnostykę, zwłaszcza przy podejrzeniu współistniejących wad. Klasyfikacja deformacji opiera się na skalach Piraniego i Dimeglio, które pomagają w ocenie stopnia zaawansowania i planowaniu leczenia.
artrogrypoza, badanie fizykalne noworodka, badanie rentgenowskie, badanie stopy, badanie ultrasonograficzne, deformacja stopy, diagnostyka obrazowa, diagnostyka prenatalna, dysplazja stawu biodrowego, metatarsus adductus, metoda Ponsetiego, ortopeda dziecięcy, rezonans magnetyczny, rozszczep kręgosłupa, skala Piraniego, stopa końsko-szpotawa, stopa końsko-szpotawa syndromiczna, tenotomia ścięgna Achillesa, USG stawu biodrowego, USG stopy, wada wrodzona układu mięśniowo-szkieletowego, zaburzenie chromosomalne
Leksykon chorób i schorzeń
Wrodzona dysplazja stawu biodrowego – Epidemiologia

Wrodzona dysplazja stawu biodrowego (DDH) to spektrum zaburzeń rozwojowych panewki i bliższego odcinka kości udowej u niemowląt, obejmujące od łagodnej dysplazji po całkowite zwichnięcie stawu. Częstość występowania DDH jest zróżnicowana geograficznie i etnicznie, wahając się od 0,06 do 76,1 na 1000 żywych urodzeń, z najwyższą częstością u rdzennych Amerykanów. Choroba dotyka głównie dziewczynki (80% przypadków, stosunek płci 6:1), najczęściej lewe biodro (60-64%), a u chłopców częściej występuje obustronnie. Czynniki ryzyka to m.in. dodatni wywiad rodzinny (ryzyko do 36% przy obciążeniu rodzinnym), ułożenie miednicowe, pierworództwo, małowodzie, poród siłami natury oraz praktyki spowijania niemowląt. Diagnostyka opiera się na badaniu klinicznym (testy Ortolaniego i Barlowa) oraz ultrasonografii (USG) do 6 miesiąca życia, a u starszych dzieci na zdjęciach rentgenowskich z klasyfikacją IHDI. Wczesne wykrycie i leczenie DDH jest kluczowe dla uniknięcia powikłań, takich jak przedwczesna choroba zwyrodnieniowa i konieczność endoprotezoplastyki.
badanie przesiewowe, choroba zwyrodnieniowa stawu biodrowego, dysplazja panewki, dysplazja stawu biodrowego, endoprotezoplastyka, endoprotezoplastyka biodra, jądro kostnienia, klasyfikacja IHDI, metatarsus adductus, niestabilność biodra, niestabilność stawu biodrowego, oligohydramnios, podwichnięcie stawu biodrowego, położenie miednicowe, przywiedzenie biodra, spina bifida, swaddling, test Ortolaniego, USG biodra, wrodzona dysplazja stawu biodrowego, zwichnięcie stawu biodrowego

metatarsus adductus

Powiązane wpisy

Stopa końsko-szpotawa – Diagnostyka i diagnoza

Stopa końsko-szpotawa – Diagnostyka i diagnoza

Wrodzona dysplazja stawu biodrowego – Epidemiologia