terapia nadczynności tarczycy

Terapia nadczynności tarczycy obejmuje kilka metod leczenia, których wybór zależy od przyczyny choroby, jej nasilenia, wieku pacjenta oraz współistniejących schorzeń. Najczęstszą przyczyną nadczynności tarczycy jest choroba Gravesa-Basedowa, w której stosuje się leczenie farmakologiczne, terapię jodem radioaktywnym lub leczenie operacyjne.

Leczenie farmakologiczne opiera się na stosowaniu tyreostatyków, które hamują syntezę hormonów tarczycy. Najczęściej stosowane leki to tiamazol (metimazol) i propylotiouracyl (PTU). Terapia trwa zwykle 12-18 miesięcy, po czym następuje stopniowe odstawianie leków przy regularnej kontroli funkcji tarczycy. U około 40-50% pacjentów z chorobą Gravesa-Basedowa uzyskuje się trwałą remisję.

Terapia jodem radioaktywnym (I-131) polega na podaniu izotopu jodu, który gromadzi się w tarczycy i niszczy komórki produkujące hormony. Jest to metoda skuteczna, jednak może prowadzić do niedoczynności tarczycy wymagającej późniejszej substytucji hormonalnej. Jest często stosowana u pacjentów z nawrotami po leczeniu farmakologicznym lub przy przeciwwskazaniach do operacji.

Leczenie operacyjne (tyreoidektomia częściowa lub całkowita) jest wskazane przy dużym powiększeniu tarczycy, podejrzeniu nowotworu lub nieskuteczności innych metod. Przed operacją konieczne jest uzyskanie eutyreozy za pomocą leków przeciwtarczycowych. Po całkowitym usunięciu tarczycy pacjent wymaga dożywotniej substytucji hormonalnej.

W przypadku przełomu tarczycowego, będącego stanem zagrożenia życia, stosuje się leczenie skojarzone obejmujące duże dawki tyreostatyków, beta-blokery, glikokortykosteroidy oraz płynoterapię. Niezależnie od wybranej metody leczenia, kluczowa jest długoterminowa obserwacja pacjenta i regularna kontrola funkcji tarczycy.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl