endoskopowa resekcja
Endoskopowa resekcja to małoinwazyjna procedura chirurgiczna, podczas której za pomocą endoskopu (giętkiego instrumentu z kamerą) usuwa się zmiany patologiczne z przewodu pokarmowego, dróg oddechowych lub innych narządów dostępnych endoskopowo. Technika ta pozwala na usunięcie zmian bez konieczności wykonywania rozległych cięć chirurgicznych.
W gastroenterologii najczęściej stosowanymi metodami endoskopowej resekcji są: endoskopowa resekcja śluzówki (EMR), endoskopowa dysekcja podśluzówkowa (ESD) oraz endoskopowa resekcja pełnej grubości ściany (EFTR). Procedury te wykorzystywane są głównie do usuwania polipów, wczesnych nowotworów, zmian dysplastycznych oraz guzów podśluzówkowych.
Endoskopowa resekcja charakteryzuje się niższym ryzykiem powikłań w porównaniu do klasycznych zabiegów chirurgicznych, krótszym czasem hospitalizacji oraz szybszym powrotem pacjenta do codziennych aktywności. Główne powikłania tej procedury to krwawienie, perforacja oraz zwężenie światła narządu po zabiegu. Skuteczność endoskopowej resekcji zależy od właściwej kwalifikacji pacjentów, doświadczenia endoskopisty oraz zastosowanej techniki.
Powiązane wpisy
-
Leksykon chorób i schorzeń
Wrzodziejące zapalenie przełyku Barretta to stan przedrakowy charakteryzujący się metaplazją jelitową nabłonka przełyku, wymagający kontroli kwasu żołądkowego głównie za pomocą inhibitorów pompy protonowej (IPP) takich jak omeprazol, esomeprazol czy pantoprazol. Terapia farmakologiczna powinna być prowadzona nawet u pacjentów bez objawów GERD, a jej celem jest zapobieganie progresji do dysplazji wysokiego stopnia (HGD) i raka przełyku. Kluczowe jest także wdrożenie modyfikacji stylu życia, w tym unikanie pokarmów nasilających refluks, utrzymanie prawidłowej masy ciała oraz uniesienie wezgłowia łóżka o około 15 cm. Regularne badania endoskopowe z biopsją są niezbędne do monitorowania stanu pacjenta, z częstotliwością zależną od stopnia dysplazji: co 3-5 lat przy braku dysplazji, co 6-12 miesięcy przy dysplazji niskiego stopnia (LGD) oraz co 3 miesiące przy HGD, jeśli pacjent nie poddaje się terapii eradykacyjnej.
ablacja endoskopowa, ablacja falami radiowymi, antagonista receptora H2, biopsja endoskopowa, dysplazja niskiego stopnia, dysplazja wysokiego stopnia, endoskopowa dyssekcja podśluzówkowa, endoskopowa resekcja, endoskopowa resekcja błony śluzowej, ezofagektomia, fundoplikacja Nissena, gastroenterolog, GERD, inhibitor pompy protonowej, koagulacja argonowa, krioterapia, laparoskopowa fundoplikacja, metaplazja jelitowa, metoklopramid, przełyk Barretta, refluks kwasowy, resekcja przełyku, terapia fotodynamiczna -
Leksykon chorób i schorzeń
Zespół rakowiczy (carcinoid syndrome) jest klinicznym efektem działania hormonów i substancji wazoaktywnych wydzielanych przez nowotwory neuroendokrynne (NET), najczęściej z przerzutami do wątroby. Częstość występowania zespołu szacuje się na 0,27-2 przypadki na 100 000 osób rocznie, przy czym około 10-20% pacjentów z NET rozwija ten zespół. Najczęściej dotyczy to guzów jelita cienkiego (40%), układu oddechowego (13%) oraz kątnicy i wyrostka robaczkowego (25%). Średni wiek diagnozy wynosi około 60,9 lat, z nieznaczną przewagą kobiet, szczególnie w przypadku guzów trzustki i przewodu pokarmowego. Diagnostyka opiera się na ocenie klinicznej, biochemicznej (m.in. oznaczenie 5-HIAA w osoczu, NT-proBNP, chromograniny A) oraz obrazowej (TK, MRI, PET z 68Ga-DOTATATE/DOTATOC/Cu64-DOTATATE). Choroba rakowiakowa serca (CHD) występuje u 19-60% pacjentów z zespołem rakowiczym i jest głównym czynnikiem pogarszającym rokowanie, z 3-letnim przeżyciem na poziomie 31% w porównaniu do 68% u pacjentów bez zajęcia serca.
chromogranina A, czynnik wzrostu fibroblastów, endoskopowa resekcja, ewerolimus, guz karcinoidalny, guz neuroendokrynny, kwas 5-hydroksyindolooctowy, N-końcowy propeptyd natriuretyczny typu B, nowotwór neuroendokrynny, obrazowanie receptorów somatostatynowych, przerzut do wątroby, przewód pokarmowy, przezklatkowe badanie echokardiograficzne, rakowiak oskrzela, receptor somatostatynowy, rezonans magnetyczny, substancja wazoaktywna, tomografia komputerowa, transformujący czynnik wzrostu, zespół rakowiczy
