zakażenie powierzchniowe

Zakażenie powierzchniowe to infekcja dotycząca zewnętrznych warstw skóry, błon śluzowych lub tkanek bezpośrednio pod nimi. W przeciwieństwie do zakażeń głębokich, nie obejmują one narządów wewnętrznych ani głębszych struktur anatomicznych.

Najczęstsze zakażenia powierzchniowe obejmują infekcje skóry (liszajec zakaźny, zapalenie mieszków włosowych, róża), błon śluzowych jamy ustnej (pleśniawki, afty), spojówek (zapalenie spojówek), oraz górnych dróg oddechowych. Czynnikami etiologicznymi są głównie bakterie (Staphylococcus aureus, Streptococcus pyogenes), grzyby (Candida albicans) oraz wirusy (HSV, HPV).

Diagnostyka zakażeń powierzchniowych opiera się przede wszystkim na badaniu klinicznym, ocenie objawów, a w razie potrzeby wykonaniu badań mikrobiologicznych wymazu lub zeskrobiny z zakażonego miejsca. Leczenie zależy od czynnika etiologicznego – stosuje się miejscowe preparaty przeciwbakteryjne, przeciwgrzybicze lub przeciwwirusowe, a w cięższych przypadkach terapię ogólnoustrojową.

Profilaktyka zakażeń powierzchniowych obejmuje właściwą higienę osobistą, odpowiednią pielęgnację ran i uszkodzeń skóry oraz unikanie bezpośredniego kontaktu z osobami zakażonymi. W środowisku szpitalnym kluczowe znaczenie ma przestrzeganie procedur zapobiegania zakażeniom, szczególnie w odniesieniu do pacjentów z ranami pooperacyjnymi i założonymi cewnikami naczyniowymi.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl