terapia substytucyjna tarczycy

Terapia substytucyjna tarczycy to metoda leczenia polegająca na podawaniu preparatów hormonów tarczycy pacjentom z niedoczynnością tego gruczołu. Najczęściej stosowanym lekiem jest lewotyroksyna (L-tyroksyna, T4), syntetyczny odpowiednik naturalnego hormonu tarczycy, który w organizmie ulega konwersji do trijodotyroniny (T3).

Wskazaniami do terapii substytucyjnej są przede wszystkim: pierwotna niedoczynność tarczycy (choroba Hashimoto, stan po tyreoidektomii), wtórna niedoczynność tarczycy (zaburzenia podwzgórzowo-przysadkowe), oraz supresja TSH w leczeniu raka tarczycy. Dawkowanie jest indywidualizowane w oparciu o stan kliniczny pacjenta i wyniki badań laboratoryjnych.

Monitorowanie skuteczności leczenia odbywa się poprzez oznaczanie poziomu TSH we krwi, który powinien być utrzymywany w zakresie referencyjnym (0,4-4,0 mIU/L), z wyjątkiem pacjentów z rakiem tarczycy, gdzie dąży się do supresji TSH. Optymalne leczenie substytucyjne pozwala na normalizację metabolizmu i eliminację objawów niedoczynności tarczycy.

Lewotyroksyna powinna być przyjmowana na czczo, około 30-60 minut przed posiłkiem, aby zapewnić optymalną absorpcję. Liczne leki i suplementy (preparaty wapnia, żelaza, inhibitory pompy protonowej) mogą interferować z wchłanianiem lewotyroksyny, co wymaga odpowiedniego odstępu czasowego w ich przyjmowaniu.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl