autonomia tarczycy

Autonomia tarczycy to stan, w którym tkanki tarczycy funkcjonują niezależnie od regulacji przez przysadkę mózgową i hormon tyreotropowy (TSH). W normalnych warunkach TSH stymuluje tarczycę do produkcji hormonów, jednak w przypadku autonomii tarczycy dochodzi do niekontrolowanej produkcji T3 i T4 bez względu na poziom TSH.

Autonomia tarczycy może występować w formie pojedynczego guzka autonomicznego (gruczolak toksyczny, choroba Plummera), mnogich guzków autonomicznych (wole wieloguzkowe toksyczne) lub rzadziej jako autonomia rozsiana. Klinicznie objawia się najczęściej nadczynnością tarczycy z typowymi objawami, takimi jak tachykardia, nadmierna potliwość, drżenie rąk, utrata masy ciała czy niepokój.

Diagnostyka autonomii tarczycy opiera się na badaniach laboratoryjnych (obniżony poziom TSH przy podwyższonych lub prawidłowych poziomach fT3 i fT4), badaniach obrazowych (USG tarczycy) oraz scyntygrafii tarczycy, która uwidacznia obszary wzmożonego wychwytu radioznacznika („gorące guzki”). Leczenie obejmuje farmakoterapię tyreostatykami, terapię radiojodem (131I) lub leczenie operacyjne, w zależności od postaci klinicznej i preferencji pacjenta.

Powiązane wpisy

  1. 13.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl