zatorowość mózgowa

Zatorowość mózgowa to poważne schorzenie neurologiczne, w którym dochodzi do zamknięcia tętnicy mózgowej przez materiał zatorowy (skrzeplina, fragment blaszki miażdżycowej, tłuszcz, powietrze lub inne substancje) transportowany z krwiobiegiem z innej części ciała. Prowadzi to do nagłego przerwania dopływu krwi do określonego obszaru mózgu i rozwoju udaru niedokrwiennego.

Najczęstszą przyczyną zatorowości mózgowej jest zator pochodzenia sercowego, występujący głównie w przebiegu migotania przedsionków, zawału serca, wad zastawkowych, kardiomiopatii rozstrzeniowej czy zapalenia wsierdzia. Innymi źródłami zatoru mogą być miażdżyca dużych tętnic (szyjnych, kręgowych), zatory paradoksalne przez przetrwały otwór owalny, a także zatory tłuszczowe po złamaniach kości długich czy zatory powietrzne podczas zabiegów chirurgicznych.

Objawy zatorowości mózgowej pojawiają się nagle i zależą od lokalizacji oraz rozmiaru obszaru niedokrwienia. Mogą obejmować jednostronny niedowład lub porażenie, zaburzenia czucia, mowy (afazja), widzenia, równowagi, świadomości, a także bóle głowy i zawroty głowy. Zatorowość mózgowa stanowi stan nagły wymagający natychmiastowej diagnostyki (badania obrazowe: CT, MRI, angiografia) i leczenia.

Leczenie ostrej fazy zatorowości mózgowej obejmuje trombolizę dożylną (rt-PA) w ciągu 4,5 godziny od wystąpienia objawów lub trombektomię mechaniczną do 24 godzin u wybranych pacjentów. Profilaktyka wtórna obejmuje leczenie przeciwkrzepliwe (antykoagulanty lub leki przeciwpłytkowe), kontrolę czynników ryzyka sercowo-naczyniowego oraz leczenie choroby podstawowej będącej źródłem zatorów.

Powiązane wpisy

Leksykon substancji czynnych
Jod – Działania niepożądane

Jod, jako pierwiastek niezbędny do prawidłowego funkcjonowania tarczycy, jest stosowany w medycynie zarówno diagnostycznie, jak i terapeutycznie. Jednak jego podawanie wiąże się z ryzykiem licznych działań niepożądanych, które zależą od drogi podania, dawki oraz indywidualnej wrażliwości pacjenta. Najczęściej obserwuje się reakcje nadwrażliwości, w tym reakcje alergiczne skórne (zapalenie skóry, świąd, trądzik jodowy, martwica skóry) oraz objawy ze strony układu oddechowego i krążenia, które mogą prowadzić do wstrząsu anafilaktycznego. Zarówno niedobór, jak i nadmiar jodu mogą powodować zaburzenia czynności tarczycy, w tym nadczynność (szczególnie u pacjentów z wolem endemicznym) oraz niedoczynność, zwłaszcza po procedurach diagnostycznych takich jak histerosalpingografia. U noworodków i niemowląt stosowanie preparatów jodowych, np. Płynu Lugola, może skutkować niedoczynnością tarczycy, kwasicą metaboliczną i neutropenią.
biloma, chemoembolizacja przeztętnicza, czynność tarczycy, encefalopatia wątrobowa, hiperazotemia, hiperglikemia, histerosalpingografia, jod, kwasica metaboliczna, limfografia, martwica skóry, mikrozator tłuszczowy, nadczynność tarczycy, nadwrażliwość, neutropenia, niedoczynność tarczycy, niewydolność wątroby, niezakaźne zapalenie płuc, obrzęk płuc, preparat diagnostyczny, przetoka chłonno-żylna, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, reakcja rzekomoanafilaktyczna, ropień wątroby, środek kontrastowy, trądzik jodowy, tyreotoksykoza, wodobrzusze, wole endemiczne, wstrząs anafilaktyczny, wysięk opłucnowy, zakrzepowe zapalenie żył powierzchownych, zapalenie jajowodów, zapalenie otrzewnej miednicy, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie skóry, zapalenie trzustki, zator tłuszczowy, zatorowość mózgowa, zatorowość płucna, zawał wątroby, zespół ostrej niewydolności oddechowej, zespół poembolizacyjny
Leksykon substancji czynnych
Jod – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności

Jod, jako pierwiastek śladowy kluczowy dla funkcji tarczycy, jest stosowany zarówno miejscowo, jak i w preparatach do żywienia pozajelitowego. Preparaty jodowe, takie jak środki kontrastowe HEVASCOL, mogą indukować nadczynność tarczycy u pacjentów z utajoną nadczynnością lub autonomią tarczycy, a także wywoływać niedoczynność tarczycy, zwłaszcza u osób z wolem lub zaburzeniami czynności tarczycy w wywiadzie. Zaleca się oznaczenie TSH i fT4 przed podaniem preparatów jodowych oraz monitorowanie funkcji tarczycy po ekspozycji, szczególnie u noworodków i wcześniaków, u których testy przesiewowe należy wykonać po 7-10 dniach i miesiąc po podaniu. Preparaty takie jak Peditrace Novum i Tracutil wymagają ostrożności u pacjentów z nadczynnością tarczycy lub nadwrażliwością na jod, a także u osób z astmą niekontrolowaną, ze względu na ryzyko zaostrzenia objawów.
autonomia tarczycy, cholestaza, czynność tarczycy, fT4, hiperamonemia, hiperazotemia, histerosalpingografia, jodowy środek kontrastowy, jodyzm, kwasica metaboliczna, kwasica mleczanowa, limfografia, nadczynność tarczycy, niedoczynność tarczycy, obrzęk limfatyczny, pierwotny obrzęk limfatyczny, reakcja anafilaktyczna, TSH, wolna T4, zatorowość mózgowa, zatorowość płucna, zatrucie jodem, żywienie pozajelitowe

zatorowość mózgowa

Powiązane wpisy

Jod – Działania niepożądane

Jod – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności