długotrwała niedoczynność tarczycy

Długotrwała niedoczynność tarczycy (hypothyroidism) to przewlekły stan kliniczny wywołany niedoborem hormonów tarczycy, który może prowadzić do szeregu poważnych powikłań. Najczęstszymi przyczynami przewlekłej niedoczynności są autoimmunologiczne zapalenie tarczycy (choroba Hashimoto), stan po leczeniu nadczynności tarczycy (radiojod, tyreoidektomia) oraz wrodzone zaburzenia syntezy hormonów tarczycy.

W przebiegu długotrwałej niedoczynności tarczycy dochodzi do stopniowego nasilania się objawów, takich jak: przewlekłe zmęczenie, nietolerancja zimna, zwiększenie masy ciała, obrzęki, bradykardia, zaparcia, suchość skóry, łamliwość włosów i paznokci, obniżenie nastroju, a także zaburzenia miesiączkowania u kobiet. W przypadku nieleczonej choroby może dojść do rozwoju śpiączki hipometabolicznej (myxedema coma) – stanu zagrażającego życiu.

Długotrwała niedoczynność tarczycy wymaga systematycznego leczenia substytucyjnego lewotyroksyną, z regularnymi kontrolami stężenia TSH. Nieleczona lub niewłaściwie leczona choroba może prowadzić do powikłań sercowo-naczyniowych (dyslipidemia, nadciśnienie tętnicze, choroba niedokrwienna serca), neurologicznych (neuropatia, zespół cieśni nadgarstka), mięśniowych (miopatia), metabolicznych (hipercholesterolemia) oraz psychicznych (depresja).

Szczególnie niebezpieczne jest długotrwałe utrzymywanie się niedoczynności tarczycy u dzieci i młodzieży, gdyż może prowadzić do nieodwracalnych zaburzeń rozwojowych i niedorozwoju umysłowego. U kobiet ciężarnych nieleczona niedoczynność zwiększa ryzyko poronień, przedwczesnych porodów oraz zaburzeń rozwoju płodu, szczególnie układu nerwowego.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl