opóźnienie absorpcji

Opóźnienie absorpcji to zjawisko farmakologiczne, w którym proces wchłaniania substancji leczniczej z miejsca podania do krążenia ogólnego ulega wydłużeniu w czasie. Ma to istotne znaczenie kliniczne, gdyż wpływa na początek działania leku, jego biodostępność oraz czas utrzymywania się stężenia terapeutycznego w organizmie.

W praktyce klinicznej opóźnienie absorpcji może być zjawiskiem zarówno niepożądanym, jak i celowo wywołanym. Czynniki wpływające na ten proces obejmują: właściwości fizykochemiczne leku (rozpuszczalność, stopień jonizacji), postać farmaceutyczną (tabletki o przedłużonym uwalnianiu), obecność pokarmu w przewodzie pokarmowym, choroby wpływające na perystaltykę czy pH przewodu pokarmowego oraz interakcje z innymi lekami.

Lekarze wykorzystują zjawisko opóźnionej absorpcji w terapii, stosując formy o modyfikowanym uwalnianiu (MR, SR, ER), które zapewniają przedłużone działanie leku, zmniejszają wahania stężeń i często pozwalają na rzadsze dawkowanie. Z drugiej strony, w stanach nagłych (np. silny ból, napad drgawkowy) opóźnienie absorpcji jest zjawiskiem niepożądanym, dlatego preferowane są drogi podania zapewniające szybkie wchłanianie (dożylna, podjęzykowa, wziewna).

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Interakcje leku – Gastrosan fix (1,0 g + 0,66 g + 0,34 g)/saszetkę

Produkt leczniczy Gastrosan fix, zawierający 0,66 g związków śluzowych z korzenia prawoślazu, kwiat rumianku oraz liść mięty pieprzowej, może opóźniać absorpcję leków podawanych doustnie poprzez tworzenie ochronnej warstwy na błonie śluzowej przewodu pokarmowego. Zaleca się zachowanie odstępu czasowego 30-60 minut między podaniem Gastrosan fix a innymi lekami, aby zminimalizować ryzyko interakcji. Rumianek może nasilać działanie przeciwzakrzepowe (np. warfaryny) oraz uspokajające benzodiazepin, a także wpływać na metabolizm leków przez cytochrom P450. Mięta pieprzowa może modyfikować efektywność inhibitorów pompy protonowej, blokerów kanału wapniowego oraz leków metabolizowanych przez CYP3A4. Związki śluzowe mogą dodatkowo nasilać działanie leków przeciwkaszlowych.
benzodiazepina, bloker kanału wapniowego, działanie uspokajające, indeks terapeutyczny, inhibitor pompy protonowej, interakcja z alkoholem, korzeń prawoślazu, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwkaszlowy, lek przeciwzakrzepowy, lek zobojętniający kwas żołądkowy, metabolizm przez CYP3A4, metabolizm przez cytochrom P450, mięta pieprzowa, opóźnienie absorpcji, parametr krzepnięcia, prawoślaz lekarski, rumianek pospolity, synergizm, warstwa ochronna, związek śluzowy
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Virtago 16 mg

Betahistyna dichlorowodorek, substancja czynna Virtago, charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, przy czym obecność pokarmu obniża maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) bez wpływu na całkowitą biodostępność. Lek wykazuje niskie (<5%) wiązanie z białkami osocza, co minimalizuje ryzyko interakcji lekowych na poziomie wypierania z białek. Betahistyna podlega intensywnemu metabolizmowi pierwszego przejścia do nieaktywnego kwasu 2-pirydylooctowego (2-PAA), którego stężenie maksymalne (Tmax) osiągane jest około 1 godziny po podaniu, a okres półtrwania wynosi około 3,5 godziny. Farmakokinetyka betahistyny jest liniowa w zakresie dawek terapeutycznych 8-48 mg, co umożliwia przewidywalne zwiększanie ekspozycji przy wzroście dawki.
2-PAA, badanie farmakokinetyczne, betahistyna dichlorowodorek, białka osocza, biodostępność leku, Cmax, dawka terapeutyczna, dystrybucja, eliminacja, farmakokinetyka liniowa, interakcja lekowa, kinetyka metabolizmu, kwas 2-pirydylooctowy, maksymalne stężenie w osoczu, metabolit betahistyny, metabolizm, metabolizm pierwszego przejścia, niewydolność nerek, okres półtrwania metabolitu, opóźnienie absorpcji, parametr farmakokinetyczny, przewód pokarmowy, stężenie w osoczu krwi, szlak metaboliczny, T1/2, Tmax, Virtago, wchłanianie, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie nerkowe

opóźnienie absorpcji

Powiązane wpisy

Interakcje leku – Gastrosan fix (1,0 g + 0,66 g + 0,34 g)/saszetkę

Właściwości farmakokinetyczne – Virtago 16 mg