dromotropizm
Dromotropizm to termin medyczny określający zdolność do wpływania na przewodnictwo impulsów elektrycznych w sercu, szczególnie w układzie bodźcoprzewodzącym. Pojęcie to jest istotne w kardiologii i elektrofizjologii, gdzie ocenia się efekt leków, interwencji lub patologii na szybkość przewodzenia impulsu elektrycznego pomiędzy przedsionkami a komorami serca.
W praktyce klinicznej wyróżnia się działanie dromotropowe dodatnie (zwiększające szybkość przewodzenia) oraz ujemne (spowalniające przewodzenie). Leki o działaniu dromotropowym ujemnym, takie jak beta-blokery czy blokery kanału wapniowego, są szeroko stosowane w leczeniu zaburzeń rytmu serca. Zaburzenia dromotropizmu mogą prowadzić do różnych form bloku przedsionkowo-komorowego lub przyczyniać się do rozwoju arytmii.
Ocena dromotropizmu stanowi ważny element diagnostyki elektrokardiograficznej oraz badań elektrofizjologicznych serca. Monitorowanie tego parametru jest szczególnie istotne przy stosowaniu leków antyarytmicznych oraz w ocenie pacjentów z chorobami układu bodźcoprzewodzącego serca.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Badania przedkliniczne Aethoxysklerolu 3% (lauromakrogol 400) wykazały niską toksyczność ostrą oraz istotne efekty farmakologiczne na układ sercowo-naczyniowy, w tym ujemny chronotropizm, inotropizm i dromotropizm, a także obniżenie ciśnienia tętniczego. Zauważono potencjał arytmogenny przy jednoczesnym stosowaniu innych środków znieczulenia miejscowego. Wielokrotne podawanie leku indukowało zmiany histologiczne w jelitach, nadnerczach i wątrobie u wszystkich badanych gatunków, a u królików dodatkowo w nerkach. Dawki ≥4 mg/kg/dobę u samców szczurów powodowały wzrost masy wątroby, a dawki ≥14 mg/kg/dobę – podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych AlAT/GPT i AspAT/GOT. Lauromakrogol 400 nie wykazał istotnego potencjału mutagennego w większości testów in vitro i in vivo, z wyjątkiem indukcji poliploidalności w jednym teście in vitro, co jednak nie przekłada się na kliniczne ryzyko genotoksyczności przy prawidłowym stosowaniu.
Aethoxysklerol, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, arytmia, bariera łożyskowa, dromotropizm, działanie embriotoksyczne, działanie fetotoksyczne, działanie teratogenne, enzymy wątrobowe, in vitro, in vivo, inotropizm, krwiomocz, lauromakrogol, poliploidalność, potencjał mutagenny, toksyczność ostra, toksyczność reprodukcyjna, ujemny chronotropizm, układ sercowo-naczyniowy, znieczulenie miejscowe -
Leksykon substancji czynnych
Lauromakrogol 400 (polidokanol), stosowany w skleroterapii, wykazuje stosunkowo korzystny profil bezpieczeństwa w badaniach przedklinicznych. Substancja ta wykazuje ujemne działanie chronotropowe, inotropowe i dromotropowe na układ sercowo-naczyniowy, prowadząc do obniżenia ciśnienia tętniczego. Istotne jest, że jednoczesne podanie lauromakrogolu 400 z anestetykami miejscowymi może zwiększać ryzyko zaburzeń rytmu serca. Po wielokrotnym podaniu obserwowano zmiany histopatologiczne w jelitach, nadnerczach, wątrobie (wzrost masy wątroby oraz podwyższenie aktywności enzymów AlAT/GPT i AspAT/GOT przy dawkach ≥14 mg/kg/dobę u szczurów) oraz nerkach (u królików). Krwiomocz występował u wszystkich badanych gatunków, co wskazuje na potencjalne działanie drażniące na układ moczowy.
Aethoxysklerol, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, bariera łożyskowa, dromotropizm, działanie embriotoksyczne, działanie fetotoksyczne, działanie obliteracyjne, działanie teratogenne, funkcja wątroby, hepatotoksyczność, inotropizm, krwiomocz, lauromakrogol 400, obniżenie ciśnienia tętniczego, organogeneza, polidokanol, poliploidalność komórek, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, przewodnictwo przedsionkowo-komorowe, rozwój okołoporodowy, rozwój poporodowy, skleroterapia, toksyczność matczyna, ujemny chronotropizm, uszkodzenie hepatocytów, zaburzenie rytmu serca, zmiana histopatologiczna -
Leksykon substancji czynnych
Lauromakrogol 400, substancja czynna preparatów Aethoxysklerol 1% i 2%, wykazuje relatywnie niską toksyczność ostrą w badaniach przedklinicznych na zwierzętach. Farmakologicznie wpływa na układ sercowo-naczyniowy, powodując ujemny chronotropizm, inotropizm i dromotropizm oraz obniżenie ciśnienia tętniczego. Istotne jest ryzyko działań proarytmicznych przy jednoczesnym stosowaniu z lekami do znieczulenia miejscowego. Wielokrotne podawanie prowadzi do zmian histologicznych w jelitach, nadnerczach i wątrobie u wszystkich badanych gatunków oraz w nerkach u królików. Charakterystycznym objawem toksyczności jest krwiomocz. W badaniach na szczurach wykazano hepatotoksyczność zależną od dawki, z podwyższeniem masy wątroby przy dawkach ≥4 mg/kg/dobę oraz wzrostem aktywności enzymów wątrobowych AlAT/GPT i AspAT/GOT przy dawkach ≥14 mg/kg/dobę po 7 dniach podawania.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, badanie genotoksyczności, bariera łożyskowa, ciśnienie tętnicze krwi, dromotropizm, działanie embriotoksyczne, działanie fetotoksyczne, działanie proarytmiczne, działanie teratogenne, efekt hepatotoksyczny, enzymy wątrobowe, in vitro, in vivo, inotropizm, krwiomocz, lauromakrogol 400, organogeneza, poliploidalność, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, teratogenność, toksyczny wpływ, uszkodzenie hepatocytów, zmiana histologiczna, zmiana histopatologiczna, znieczulenie miejscowe
