Właściwości farmakokinetyczne walsartanu

Walsartan, substancja czynna preparatu Walsartan Krka, charakteryzuje się określonym profilem farmakokinetycznym, który determinuje jego działanie terapeutyczne. Poniżej przedstawiono szczegółowe informacje dotyczące właściwości farmakokinetycznych leku, uwzględniające procesy wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i eliminacji, a także specyfikę w różnych grupach pacjentów.¹

Wchłanianie

Po podaniu doustnym walsartanu w postaci tabletek maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) występuje po 2-4 godzinach. W przypadku podania w postaci roztworu szczyt stężenia osiągany jest szybciej, bo już po 1-2 godzinach. Średnia całkowita biodostępność walsartanu jest stosunkowo niska i wynosi 23% dla tabletek oraz 39% dla roztworu. Warto zauważyć, że ekspozycja systemowa oraz maksymalne stężenie walsartanu w osoczu są około 1,7- i 2,2-krotnie wyższe w przypadku podania leku w postaci roztworu w porównaniu do tabletek.²

Spożycie posiłku wpływa na parametry farmakokinetyczne walsartanu, obniżając ekspozycję (mierzoną jako AUC) o około 40%, a maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) o około 50%. Jednakże po upływie 8 godzin od podania leku, stężenie walsartanu w osoczu jest podobne niezależnie od tego, czy lek był przyjęty na czczo, czy po posiłku. Co istotne, zmniejszeniu wartości AUC nie towarzyszy znacząca klinicznie redukcja działania terapeutycznego, dlatego walsartan może być przyjmowany niezależnie od posiłków.³

Dystrybucja

Objętość dystrybucji walsartanu w stanie stacjonarnym po podaniu dożylnym wynosi około 17 litrów, co wskazuje, że lek nie ulega rozległej dystrybucji w tkankach. Walsartan charakteryzuje się wysokim stopniem wiązania z białkami osocza, wynoszącym 94-97%, przy czym wiąże się głównie z albuminami.⁴

Biotransformacja

Walsartan nie podlega znaczącej biotransformacji w organizmie – tylko około 20% dawki wykrywane jest w postaci metabolitów. W osoczu zidentyfikowano hydroksymetabolit, jednak występuje on w niskich stężeniach (poniżej 10% AUC dla walsartanu). Co istotne z punktu widzenia klinicznego, metabolit ten jest farmakologicznie nieaktywny.⁵

Eliminacja

Walsartan wykazuje wielowykładniczą kinetykę rozpadu z krótkim okresem półtrwania w fazie dystrybucji (t1/2 α <1 godz.) i dłuższym w fazie eliminacji (t1/2 β około 9 godz.). Główną drogą eliminacji walsartanu jest wydalanie w postaci niezmienionej z żółcią do kału (około 83% dawki). Pozostała część leku (około 13% dawki) jest wydalana przez nerki z moczem. Po podaniu dożylnym klirens osoczowy walsartanu wynosi około 2 l/godz., natomiast klirens nerkowy stanowi około 30% całkowitego klirensu i wynosi 0,62 l/godz. Całkowity okres półtrwania walsartanu wynosi 6 godzin.⁶

Farmakokinetyka w specjalnych grupach pacjentów

Pacjenci z niewydolnością serca

U pacjentów z niewydolnością serca parametry farmakokinetyczne walsartanu nie różnią się istotnie od tych obserwowanych u zdrowych ochotników. Średni czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia oraz okres półtrwania w fazie eliminacji są podobne w obu grupach. Wartości AUC i Cmax walsartanu wykazują niemal proporcjonalność do dawki w zakresie dawkowania klinicznego (40 do 160 mg walsartanu dwa razy na dobę). Współczynnik kumulacji wynosi około 1,7. Klirens walsartanu po podaniu doustnym u pacjentów z niewydolnością serca wynosi około 4,5 l/godz. Warto podkreślić, że wiek nie wpływa na klirens leku w tej grupie pacjentów.⁷

Pacjenci w podeszłym wieku

U niektórych pacjentów w podeszłym wieku obserwuje się nieco zwiększoną ekspozycję ogólnoustrojową na walsartan w porównaniu z młodszymi osobami. Należy jednak podkreślić, że nie wykazano, aby ta różnica miała jakiekolwiek znaczenie kliniczne, a więc nie ma konieczności dostosowywania dawki leku w tej grupie wiekowej.⁸

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek

Ze względu na to, że klirens nerkowy walsartanu stanowi tylko 30% całkowitego klirensu osoczowego, nie zaobserwowano korelacji między czynnością nerek a ogólnoustrojową ekspozycją na walsartan. W związku z tym nie ma konieczności modyfikacji dawkowania leku u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, u których klirens kreatyniny jest większy niż 10 ml/min.^{10 ml/min).”>9}

Należy zachować ostrożność przy stosowaniu walsartanu u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <10 ml/min) oraz u pacjentów poddawanych dializie, ponieważ brak jest wystarczających danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania leku w tych grupach. Dodatkowo warto podkreślić, że walsartan w dużym stopniu wiąże się z białkami osocza, przez co nie można go usunąć za pomocą dializy.<sup data-drug="Walsartan Krka" data-section="Właściwości farmakokinetyczne" title="Obecnie nie ma doświadczeń odnośnie bezpieczeństwa stosowania walsartanu u pacjentów z klirensem kreatyniny 10

Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby

Około 70% wchłoniętej dawki walsartanu wydalane jest z żółcią, głównie w niezmienionej postaci. Ze względu na to, że lek nie ulega znaczącej biotransformacji, u pacjentów z niewydolnością wątroby w stopniu łagodnym lub umiarkowanym zaobserwowano podwojenie ekspozycji (AUC) w porównaniu z osobami zdrowymi.¹¹

Interesujące jest to, że nie zaobserwowano korelacji pomiędzy stężeniem walsartanu w osoczu a stopniem zaburzenia czynności wątroby. Należy jednak podkreślić, że nie prowadzono badań z walsartanem u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby.¹²

Dzieci i młodzież

W badaniu z udziałem 26 pacjentów pediatrycznych z nadciśnieniem tętniczym (w wieku od 1 do 16 lat), którzy otrzymywali pojedyncze dawki zawiesiny walsartanu (średnio 0,9 do 2 mg/kg masy ciała, maksymalna dawka 80 mg), klirens (l/h/kg) walsartanu był porównywalny w całym badanym zakresie wiekowym. Co istotne, klirens u dzieci i młodzieży był podobny do tego obserwowanego u dorosłych pacjentów otrzymujących walsartan w tej samej postaci farmaceutycznej.¹³

Podobnie jak u pacjentów dorosłych, u dzieci i młodzieży z klirensem kreatyniny >30 ml/min nie ma konieczności modyfikacji dawki. Natomiast nie zaleca się stosowania walsartanu u dzieci i młodzieży z klirensem kreatyniny <30 ml/min oraz u pacjentów pediatrycznych poddawanych dializoterapii ze względu na brak odpowiednich badań. Podczas leczenia walsartanem w populacji pediatrycznej z zaburzeniami czynności nerek należy uważnie kontrolować czynność nerek oraz stężenie potasu w surowicy.<sup data-drug="Walsartan Krka" data-section="Właściwości farmakokinetyczne" title="Nie badano stosowania walsartanu u dzieci i młodzieży z klirensem kreatyniny 30 ml/min. Należy uważnie kontrolować czynność nerek oraz stężenie potasu w surowicy podczas leczenia walsartanem (patrz punkt 4.2 i 4.4).”>14

Podsumowanie parametrów farmakokinetycznych