proporcjonalność dawki
Proporcjonalność dawki to kluczowa zasada w farmakologii i radioterapii, określająca liniową zależność między wielkością podanej dawki leku lub promieniowania a uzyskanym efektem biologicznym. Zgodnie z tą zasadą, podwojenie dawki powinno skutkować podwojeniem efektu terapeutycznego.
W farmakoterapii proporcjonalność dawki występuje najczęściej w określonym zakresie stężeń leku, poza którym dochodzi do efektu plateau (gdy dalsze zwiększanie dawki nie zwiększa efektu) lub nieliniowości farmakokinetyki (np. przy wysyceniu transporterów lub enzymów metabolizujących lek). Zjawisko to jest szczególnie istotne przy ustalaniu dawkowania leków o wąskim indeksie terapeutycznym.
W radioterapii proporcjonalność dawki opisuje zależność między dawką promieniowania a efektem biologicznym na komórki nowotworowe i zdrowe tkanki. Model liniowo-kwadratowy często lepiej opisuje tę zależność niż prosta proporcjonalność, szczególnie przy wyższych dawkach promieniowania, gdzie efekt biologiczny może narastać szybciej niż liniowo.
Znajomość zasady proporcjonalności dawki pozwala lekarzom na racjonalne dostosowywanie dawkowania leków i protokołów radioterapii, maksymalizując efekt terapeutyczny przy minimalizacji działań niepożądanych. Jest to podstawowe narzędzie w indywidualizacji terapii i optymalizacji leczenia.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Nebispes 5 mg
Nebiwolol jest lipofilnym, kardioselektywnym beta-adrenolitykiem, pozbawionym wewnętrznej aktywności sympatykomimetycznej, z dodatkowymi właściwościami wazodylatacyjnymi wynikającymi z uwalniania tlenku azotu. Po podaniu doustnym oba enancjomery (SRRR i RSSS) są szybko wchłaniane, a pokarm nie wpływa na ich biodostępność. Lek charakteryzuje się wysokim stopniem wiązania z białkami osocza (98,1% dla SRRR i 97,9% dla RSSS) oraz szerokim zakresem objętości dystrybucji (10,1–39,4 l/kg). Nebiwolol ulega intensywnemu metabolizmowi, w tym alicyklicznej i aromatycznej hydroksylacji, N-dealkilacji oraz sprzęganiu z kwasem glukuronowym, z udziałem enzymu CYP2D6, którego polimorfizm genetyczny znacząco wpływa na farmakokinetykę leku. Biodostępność u osób z szybkim metabolizmem wynosi około 12%, a u wolnych metabolizatorów niemal 100%, co przekłada się na różnicę w maksymalnym stężeniu leku w osoczu nawet 23-krotną. W związku z tym dawkowanie nebiwololu (np. preparatu Nebispes) powinno być indywidualizowane, szczególnie u pacjentów z wolnym metabolizmem, osób powyżej 65. roku życia oraz z zaburzeniami czynności nerek i wątroby.
biodostępność leku, enancjomer RSSS, enancjomer SRRR, enancjomery, enzym CYP2D6, glukuronidy, hydroksylacja alicykliczna, hydroksylacja aromatyczna, hydroksymetabolity, kwas glukuronowy, lek beta-adrenergiczny, metabolizm leku, N-dealkilacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, proporcjonalność dawki, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, tlenek azotu, wiązanie z białkami osocza, wolny metabolizm, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Gliptivil Combo 50 mg + 850 mg
Gliptivil Combo to lek zawierający wildagliptynę (50 mg) oraz metforminę chlorowodorek (dawki 500 mg, 850 mg lub 1000 mg) w formie tabletek powlekanych. Wildagliptyna charakteryzuje się wysoką biodostępnością (85%) i szybkim wchłanianiem (Cmax po 1,7 h na czczo), z farmakokinetyką liniową w zakresie dawek terapeutycznych. Pokarm nie wpływa istotnie na AUC wildagliptyny, choć obniża Cmax o 19% i opóźnia Tmax do 2,5 h. Wildagliptyna wykazuje niskie wiązanie z białkami osocza (9,3%), objętość dystrybucji 71 L oraz metabolizowana jest w 69% (główny nieaktywny metabolit LAY 151), bez udziału enzymów CYP450, co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki (85% dawki z moczem, 23% w postaci niezmienionej), z okresem półtrwania około 3 godzin po podaniu doustnym. Farmakokinetyka wildagliptyny nie wykazuje klinicznie istotnych różnic ze względu na płeć, wiek, czy łagodne do ciężkich zaburzenia czynności wątroby, natomiast u pacjentów z niewydolnością nerek obserwuje się wzrost ekspozycji (Cmax 8-66%, AUC 32-134%).
biodostępność bezwzględna, biodostępność całkowita, biorównoważność, biotransformacja, cytochrom P450, kał, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens ogólnoustrojowy, mocz, okres półtrwania, peptydaza dipeptydylowa IV, postać niezmieniona leku, proporcjonalność dawki, przesączanie kłębuszkowe, stężenie w osoczu, szybkie wchłanianie, wiązanie z białkami osocza, wildagliptyna i metformina chlorowodorek, wydzielanie kanalikowe, wydzielanie nerkowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon substancji czynnych
Tapentadol – Właściwości farmakokinetyczne
Tapentadol wykazuje umiarkowaną biodostępność doustną (~32%) z istotnym metabolizmem pierwszego przejścia w wątrobie. Tmax różni się w zależności od formy farmaceutycznej: 3-6 godzin dla tabletek o przedłużonym uwalnianiu oraz około 1,25 godziny dla tabletek o standardowym uwalnianiu. W zakresie dawek terapeutycznych obserwuje się proporcjonalny wzrost AUC i Cmax, a stałe stężenie w surowicy osiągane jest drugiego dnia terapii. Spożycie pokarmu wpływa na farmakokinetykę tapentadolu w stopniu nieistotnym klinicznie (wzrost AUC o 8-25%, Cmax o 16-18%). Objętość dystrybucji wynosi 540 ± 98 l, a stopień wiązania z białkami osocza jest niski (~20%), co ogranicza ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Klirens całkowity po podaniu dożylnym to 1530 ± 177 ml/min, a okres półtrwania wynosi 4 godziny (standardowe uwalnianie) lub 5-6 godzin (przedłużone uwalnianie).
akumulacja leku, biodostępność bezwzględna, Cmax, cytochrom P450, czas osiągnięcia maksymalnego stężenia, farmakokinetyka, glukuronidacja, glukuronidacja leku, hydroksytapentadol, interakcje farmakokinetyczne, interakcje lek-lek, klirens całkowity, maksymalne stężenie w surowicy, metabolizm pierwszego przejścia, N-desmetylotapentadol, O-glukuronid tapentadolu, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą, proporcjonalność dawki, stężenie stacjonarne, tabletki o przedłużonym uwalnianiu, tapentadol, UDP-glukuronylotransferaza, wiązanie z białkami osocza, współczynnik akumulacji, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Daruph 79 mg
Dazatynib wykazuje szybkie wchłanianie po podaniu doustnym z Tmax w zakresie 0,5-3 godzin oraz proporcjonalną do dawki ekspozycję (AUC) w zakresie 16-111 mg. Średni okres półtrwania wynosi 3-5 godzin u zdrowych ochotników i 5-6 godzin u pacjentów, a klirens doustny jest wysoki (363,8 L/godz., CV 81,3%). Lek charakteryzuje się dużą objętością dystrybucji (2505 L, CV 93%) oraz wysokim wiązaniem z białkami osocza (~96%). Metabolizm dazatynibu odbywa się głównie przez CYP3A4, a eliminacja następuje przede wszystkim z kałem (85% dawki), z minimalnym wydalaniem z moczem (4%). Podanie leku z posiłkiem wysokotłuszczowym powoduje 11% wzrost AUC i zmniejszenie zmienności ekspozycji (CV z 38% do 24%), jednak wpływ ten nie jest klinicznie istotny.
białko osocza, biodostępność, CYP3A4, dawkowanie według masy ciała, dazatynib, farmakokinetyka populacyjna, klirens, metabolizm enzymatyczny, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, parametry farmakokinetyczne, Ph+ ALL, procesy ADME, proporcjonalność dawki, przewlekła białaczka szpikowa, stężenie w osoczu, współczynnik zmienności, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zawiesina doustna, zmienność ekspozycji - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Daruph 16 mg
Dazatynib wykazuje szybkie wchłanianie po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w czasie 0,5–3 godzin. Ekspozycja leku (AUC) jest proporcjonalna do dawki w zakresie 16–111 mg, a spożycie posiłku bogatotłuszczowego powoduje niewielki, nieklinicznie istotny wzrost AUC o 11%. Zmienność ekspozycji jest większa przy podawaniu na czczo (38% CV) niż z posiłkiem (24% CV). U pacjentów objętość dystrybucji wynosi około 2505 L (CV 93%), a dazatynib wiąże się z białkami osocza w 96%. Metabolizm leku odbywa się głównie przez CYP3A4, co ma znaczenie dla potencjalnych interakcji lekowych. Okres półtrwania wynosi 3–5 godzin u zdrowych ochotników i około 5–6 godzin u pacjentów, a klirens pozorny to 363,8 L/godz. (CV 81,3%). Eliminacja następuje głównie drogą jelitową (85% dawki w kale), z minimalnym wydalaniem przez nerki (4% w moczu).
AUC leku, biodostępność leku, ciężka niewydolność wątroby, enzym CYP3A4, farmakokinetyka dazatynibu, farmakokinetyka leku, farmakokinetyka pediatryczna, farmakokinetyka populacyjna, klirens leku, metabolizm leku, objętość dystrybucji, okres półtrwania leku, ostra białaczka limfoblastyczna Ph+, proporcjonalność dawki, przewlekła białaczka szpikowa, stężenie maksymalne, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe, wydalanie z kałem, zaburzenia czynności wątroby, zawiesina doustna - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Kvelux SR 50 mg
Kwetiapina, substancja czynna leku Kvelux SR w formie o przedłużonym uwalnianiu, charakteryzuje się dobrym wchłanianiem po podaniu doustnym, z Tmax około 6 godzin dla kwetiapiny i jej aktywnego metabolitu norkwetiapiny. Farmakokinetyka jest liniowa i proporcjonalna do dawki do 800 mg/dobę. W stanie stacjonarnym Cmax kwetiapiny jest o 13% niższe, a AUC norkwetiapiny o 18% mniejsze w porównaniu z formą o natychmiastowym uwalnianiu. Kwetiapina wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (~83%) i jest intensywnie metabolizowana w wątrobie głównie przez CYP3A4, z eliminacją w 73% przez nerki i 21% przez przewód pokarmowy, przy mniej niż 5% wydalanym w postaci niezmienionej. Okres półtrwania wynosi 7 godzin dla kwetiapiny i 12 godzin dla norkwetiapiny, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Spożycie posiłku bogatotłuszczowego zwiększa Cmax o około 50% i AUC o 20%, dlatego zaleca się przyjmowanie leku bez posiłku dla stabilnego profilu farmakokinetycznego.
aktywny metabolit, AUC, biodostępność kwetiapiny, Cmax, CYP3A4, cytochrom P450, interakcja lekowa, klirens kreatyniny, klirens leku, klirens osoczowy, marskość poalkoholowa, metabolizm wątrobowy, niewydolność nerek, norkwetiapina, normalizacja dawki, okres półtrwania, pole pod krzywą zależności stężenia od czasu, profil farmakokinetyczny, proporcjonalność dawki, przedłużone uwalnianie, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, Tmax, wiązanie z białkami osocza, wysokotłuszczowy posiłek, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Walsartan Krka 80 mg
Walsartan, substancja czynna preparatu Walsartan Krka, charakteryzuje się niską biodostępnością po podaniu doustnym – 23% dla tabletek i 39% dla roztworu, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym odpowiednio po 2-4 godzinach i 1-2 godzinach. Spożycie posiłku obniża ekspozycję (AUC) o około 40% i Cmax o około 50%, jednak nie wpływa to istotnie na efekt terapeutyczny, co pozwala na podawanie leku niezależnie od posiłków. Walsartan wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (94-97%) i ograniczoną dystrybucję do tkanek (objętość dystrybucji około 17 l). Metabolizm jest minimalny, z około 20% dawki wykrywanej jako metabolity, które są farmakologicznie nieaktywne. Okres półtrwania wynosi około 6 godzin, z eliminacją głównie przez żółć (83% dawki) oraz w mniejszym stopniu przez nerki (13%). Klirens osoczowy wynosi około 2 l/godz., a nerkowy 0,62 l/godz.
biodostępność, biotransformacja, dializoterapia, dystrybucja tkankowa, ekspozycja ogólnoustrojowa, hiperkaliemia, hydroksymetabolit, kinetyka rozpadu, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens osoczowy, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, proporcjonalność dawki, stężenie w osoczu, walsartan, wiązanie z białkami osocza, współczynnik kumulacji, wydalanie z żółcią, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ranlosin XR 0,4 mg
Ranlosin XR zawiera chlorowodorek tamsulosyny w dawce 400 mikrogramów (0,4 mg) w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu, co zapewnia stabilne stężenie terapeutyczne przez 24 godziny. Biodostępność leku na czczo wynosi około 57%, a farmakokinetyka jest liniowa. Wchłanianie tamsulosyny jest zależne od zawartości tłuszczu w posiłku – tłuste posiłki zwiększają AUC o 64% i Cmax o 149% w porównaniu do podania na czczo. Po podaniu jednorazowym Tmax wynosi około 6 godzin, a w stanie stacjonarnym 4-6 godzin, z Cmax odpowiednio około 6 ng/ml i 11 ng/ml. Stosunek stężenia minimalnego do maksymalnego wynosi 40%, a czas do osiągnięcia stanu stacjonarnego to 4 dni. Okres półtrwania wynosi 19 godzin po pojedynczej dawce i około 15 godzin w stanie stacjonarnym, co umożliwia dawkowanie raz na dobę.
aktywność farmakologiczna, biodostępność leku, chlorowodorek tamsulosyny, Cmax, cytochrom P450, czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia, dystrybucja w płynie pozakomórkowym, efekt pierwszego przejścia, enzym mikrosomalny wątroby, farmakokinetyka liniowa, faza eliminacji, inhibitor enzymu, izoenzym CYP2D6, izoenzym CYP3A4, maksymalne stężenie w osoczu, metabolizm wątrobowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, proporcjonalność dawki, Ranlosin XR, różnica międzyosobnicza, stan stacjonarny, stężenie terapeutyczne, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, Tmax, wiązanie z białkami osocza, związek macierzysty - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Micafungin Sandoz 50 mg
Mykafungina wykazuje liniową farmakokinetykę w dawkach dobowych od 12,5 mg do 200 mg oraz od 3 mg/kg mc. do 8 mg/kg mc., bez kumulacji przy podawaniu wielokrotnym, osiągając stan stacjonarny po 4-5 dniach. Po dożylnym podaniu obserwuje się dwuwykładniczy spadek stężenia, z bardzo wysokim (>99%) wiązaniem do białek osocza, głównie albumin, niezależnym od stężenia w zakresie 10-100 µg/ml. Objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym wynosi około 18-19 litrów. Metabolity M-1, M-2 i M-5 występują w śladowych ilościach, z eliminacją głównie pozanerkową (71% w kale, 11,6% w moczu). Okres półtrwania wynosi 10-17 godzin, a klirens 0,15-0,3 ml/min/kg, niezależnie od dawki i stanu zdrowia pacjenta.
AUC, całkowity klirens, eliminacja pozanerkowa, enzym CYP3A, farmakokinetyka liniowa, farmakokinetyka populacyjna, filtracja kłębuszkowa, metabolit hydroksylowy, metabolizm leku, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pochodna katecholowa, proporcjonalność dawki, przenikanie do OUN, skala Child-Pugh, wiązanie z albuminami, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie Candida OUN, znakowanie izotopowe leku - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Fluconazin 5 mg/ml
Flukonazol cechuje się wysoką biodostępnością (>90%) po podaniu doustnym, niezależnie od spożycia pokarmu, z maksymalnym stężeniem w osoczu osiąganym w ciągu 30-90 minut. Okres półtrwania wynosi około 30 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę lub jednorazowe podanie w wybranych wskazaniach, np. kandydozie pochwy. Stan równowagi farmakokinetycznej osiągany jest po 4-5 dniach, jednak podanie podwójnej dawki w pierwszym dniu terapii przyspiesza ten proces do 2 dni. Flukonazol wykazuje dobrą dystrybucję tkankową, z objętością dystrybucji zbliżoną do całkowitej objętości wody ustrojowej oraz niskim wiązaniem z białkami osocza (11-12%). Penetracja do płynów ustrojowych jest znakomita, w tym do płynu mózgowo-rdzeniowego (około 80% stężenia osoczowego), co jest kluczowe w leczeniu grzybiczych zapaleń opon mózgowo-rdzeniowych. W tkankach skórnych stężenia flukonazolu przewyższają poziomy osoczowe, z kumulacją w warstwie rogowej naskórka (73 µg/g po 12 dniach podawania 50 mg/dobę), utrzymującą się nawet 7 dni po zakończeniu terapii.
aktywność przeciwgrzybicza, AUC, białka osocza krwi, biodostępność systemowa, dystrybucja tkankowa, farmakokinetyka pediatryczna, flukonazol, kandydoza pochwy, klirens kreatyniny, maksymalne stężenie w osoczu, metabolizm leku, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, płyn mózgowo-rdzeniowy, płyny ustrojowe, proporcjonalność dawki, schemat dawkowania, stan równowagi stężenia leku, stężenie w ślinie, warstwa rogowa naskórka, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wydalanie flukonazolu, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zawiesina doustna - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Trittico XR 300 mg
Trazodon w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu (Trittico XR) wykazuje farmakokinetykę charakteryzującą się proporcjonalnym wzrostem Cmax i AUC wraz ze wzrostem dawki od 75 mg do 300 mg. Po pojedynczym podaniu dawki 75 mg, 150 mg i 300 mg, wartości Cmax wynoszą odpowiednio 294 ng/mL, 531 ng/mL i 1179 ng/mL, a AUC0-∞ odpowiednio 8658 h·ng/mL, 16388 h·ng/mL i 30983 h·ng/mL. Tmax mieści się w zakresie 6-8 godzin, co jest typowe dla preparatów o przedłużonym uwalnianiu i zapewnia stabilne stężenie terapeutyczne. Po wielokrotnym podaniu dawki 300 mg raz na dobę osiągany jest stan stabilny z Cmax,ss na poziomie 2366 ng/mL oraz AUCss wynoszącym 36535 h·ng/mL, co wskazuje na kumulację leku. Okres półtrwania wynosi około 10-13 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę i poprawia compliance pacjentów.
compliance pacjenta, CYP3A4, cytochrom P450, farmakokinetyka trazodonu, interakcje lekowe, kumulacja leku, metabolizm trazodonu, mikrosomy wątrobowe, odpowiedź kliniczna, parametry farmakokinetyczne, pole pod krzywą, profil farmakokinetyczny, proporcjonalność dawki, stan stabilny, stężenie w osoczu, Tmax, zaburzenia depresyjne, zmienność międzyosobnicza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sunitinib Zentiva 25 mg
Farmakokinetyka sunitynibu została szczegółowo zbadana u 135 zdrowych ochotników oraz 266 pacjentów z guzami litymi, wykazując podobne profile w obu grupach. Lek charakteryzuje się proporcjonalnością dawki w zakresie 25–100 mg, z kumulacją stężenia 3–4-krotną dla sunitynibu i 7–10-krotną dla jego aktywnego metabolitu, osiągając stan równowagi w ciągu 10–14 dni. Łączne stężenie osoczowe w stanie równowagi wynosi 62,9–101 ng/ml, co odpowiada efektywnemu hamowaniu fosforylacji receptorów in vitro. Sunitynib wykazuje wysoki stopień wiązania z białkami osocza (95%), dużą objętość dystrybucji (2230 l) oraz długi okres półtrwania (40–60 godzin dla leku i 80–110 godzin dla metabolitu). Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, co wymaga ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów lub induktorów tego enzymu. Eliminacja odbywa się głównie z kałem (61%) i w mniejszym stopniu przez nerki (16%).
AUC, białko BCRP, dostępność biologiczna, guz lity, izoenzym CYP3A4, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens całkowity, klirens pozorny, masa ciała, metabolit dietylowy, objętość dystrybucji, powierzchnia ciała, proporcjonalność dawki, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, schyłkowa niewydolność nerek, skala ECOG, stan równowagi stężeń, stężenie maksymalne, sunitynib, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Oseltix 75 mg
Oseltix, zawierający 75 mg fosforanu oseltamiwiru, jest prolekiem szybko i efektywnie wchłanianym z przewodu pokarmowego, z ≥75% dawki przekształcanej przez esterazy wątrobowe do aktywnego metabolitu – karboksylanu oseltamiwiru. Ten metabolit charakteryzuje się objętością dystrybucji około 23 litrów, odpowiadającą objętości płynów pozakomórkowych, oraz niskim wiązaniem z białkami osocza (~3%). Nie wykazuje interakcji z cytochromem P450, co minimalizuje ryzyko interakcji lekowych. Okres półtrwania karboksylanu wynosi 6-10 godzin, a eliminacja odbywa się głównie przez nerki (klirens nerkowy 18,8 l/h) z udziałem filtracji kłębuszkowej i aktywnego wydzielania kanalikowego; mniej niż 20% dawki wydalane jest z kałem. Podawanie leku z pokarmem nie wpływa na farmakokinetykę.
aktywny metabolit, cytochrom P450, ekspozycja na lek, eliminacja leku, esteraza wątrobowa, fosforan oseltamiwiru, karboksylan oseltamiwiru, klirens nerkowy, minimalne stężenie hamujące, neuraminidaza, objętość dystrybucji, okres półtrwania, profilaktyka grypy, proporcjonalność dawki, przesączanie kłębuszkowe, stan stacjonarny, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kanalikowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Relanium 2 mg
Diazepam, substancja czynna Relanium, charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu w 30-90 minut. Wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (98-99%) oraz dużą objętość dystrybucji (~1,1 l/kg), co umożliwia szybkie przenikanie do OUN i tkanek, w tym przez barierę łożyskową i do mleka matki. Efekty terapeutyczne obserwuje się już po pierwszej dawce, a stężenia terapeutyczne przekraczają 300 ng/ml (łącznie z metabolitami). Diazepam metabolizowany jest w wątrobie do aktywnych metabolitów: oksazepamu (t½ 6-20 h), temazepamu (t½ 5-20 h) oraz demetylodiazepamu (nordiazepamu, t½ 30-200 h), które wydłużają działanie leku do 2-5 dni. Eliminacja przebiega dwufazowo, z okresem półtrwania diazepamu 20-50 godzin, a metabolity są wydalane głównie z moczem po sprzęganiu z kwasem glukuronowym i siarkowym.
absorpcja z przewodu pokarmowego, bariera krew-mózg, białko osocza, biologiczny okres półtrwania, cytochrom P450, demetylodiazepam, dystrybucja tkankowa, działanie przeciwlękowe, działanie przeciwpadaczkowe, funkcja metaboliczna wątroby, interakcja metaboliczna, kwas glukuronowy, łożysko, metabolizm diazepamu, okres półtrwania, oksazepam, parametr farmakokinetyczny, polimorfizm genetyczny, proporcjonalność dawki, przepływ wątrobowy, stan stacjonarny, temazepam, wątroba, wydalanie z moczem - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Oculobrim 2 mg/ml
Brymonidyna winian, zawarta w preparacie Oculobrim w stężeniu 2 mg/ml (1,3 mg brymonidyny na ml), wykazuje po miejscowym podaniu do oka ograniczone wchłanianie ogólnoustrojowe, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmaks) około 0,06 ng/ml i AUC0-12h na poziomie 0,31 ng*godz./ml po 10 dniach stosowania dwa razy dziennie. Lek wiąże się słabo z białkami osocza (~29%) i wykazuje odwracalne, specyficzne powinowactwo do melaniny w tkankach oka, co prowadzi do 3-17-krotnej akumulacji w tęczówce, ciele rzęskowym oraz naczyniówce/siatkówce po dwóch tygodniach terapii. Farmakokinetyka brymonidyny jest liniowa w zakresie stężeń 0,08%-0,5%, a wiek pacjenta (≥65 lat) nie wpływa istotnie na parametry farmakokinetyczne. Okres półtrwania w krążeniu ogólnoustrojowym po podaniu miejscowym wynosi około 3 godzin.
AUC, biomikroskopia oka, biotransformacja leku, brymonidyny winian, cytochrom P450, ekspozycja ogólnoustrojowa, farmakokinetyka, krople do oczu, melanina, metabolizm wątrobowy, okres półtrwania, oksydaza aldehydowa, parametry farmakokinetyczne, proporcjonalność dawki, stężenie maksymalne, stężenie roztworu, struktury oka, wchłanianie ogólnoustrojowe, wiązanie z białkami osocza, wiązanie z melaniną - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tadomon 100 mg
Tapentadol, substancja czynna produktu Tadomon, wykazuje farmakokinetykę charakteryzującą się średnią bezwzględną biodostępnością około 32% po podaniu doustnym na czczo, co jest wynikiem intensywnego metabolizmu pierwszego przejścia. Maksymalne stężenie w surowicy (Cmax) osiągane jest po 3-6 godzinach od podania tabletek o przedłużonym uwalnianiu, co zapewnia długotrwały efekt terapeutyczny. W zakresie dawek terapeutycznych (25-250 mg) obserwuje się proporcjonalny wzrost AUC, co umożliwia przewidywalne dostosowanie dawkowania. Przy stosowaniu dawek wielokrotnych (86 mg i 172 mg, 2 razy dziennie) współczynnik akumulacji wynosi około 1,5, co jest zgodne z pozornym okresem półtrwania i odstępem między dawkami. Podanie leku z posiłkiem wysokotłuszczowym i wysokokalorycznym powoduje wzrost AUC o 8% i Cmax o 18%, jednak zmiany te nie mają znaczenia klinicznego, co pozwala na elastyczność w stosowaniu leku niezależnie od posiłków.
AUC, biodostępność, Cmax, compliance, ekspozycja układowa, farmakokinetyka, maksymalne stężenie, metabolizm pierwszego przejścia, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, pole pod krzywą stężenia, proporcjonalność dawki, stężenie w surowicy krwi, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, tapentadol, tapentadolu winian, współczynnik akumulacji - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Transtec 52,5 mcg/h 52,5 mcg/h (30 mg)
Buprenorfina, będąca składnikiem aktywnym systemu transdermalnego Transtec, dostępna jest w dawkach 35 μg/h (20 mg), 52,5 μg/h (30 mg) oraz 70 μg/h (40 mg). Charakteryzuje się wysokim wiązaniem z białkami osocza (~96%) oraz metabolizmem wątrobowym do norbuprenorfiny i metabolitów sprzężonych z kwasem glukuronowym. Eliminacja odbywa się głównie przez kał (około 2/3 dawki w postaci niezmienionej) oraz mocz (1/3 dawki w postaci sprzężonej lub zdealkilowanej). Buprenorfina podlega krążeniu jelitowo-wątrobowemu, co wpływa na jej biodostępność i czas działania. Badania na modelach zwierzęcych wykazały przenikanie leku przez barierę krew-mózg oraz łożysko, z wyższymi stężeniami w tkance mózgowej po podaniu parenteralnym w porównaniu do doustnego. Obecność buprenorfiny w świetle przewodu pokarmowego płodu sugeruje wydzielanie z żółcią, mimo niedojrzałego krążenia jelitowo-wątrobowego u płodu.
bariera krew-mózg, białko osocza, biodostępność, biotransformacja, buprenorfina, czas działania leku, eliminacja nerkowa, krążenie jelitowo-wątrobowe, kwas glukuronowy, łożysko, metabolit sprzężony, minimalne stężenie skuteczne, N-dealkilobuprenorfina, norbuprenorfina, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, proporcjonalność dawki, stężenie w osoczu, system transdermalny, wchłanianie przezskórne, wydzielanie z żółcią - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Zotral 50 mg
Zotral, zawierający 50 mg chlorowodorku sertraliny, wykazuje farmakokinetykę proporcjonalną do dawki w zakresie 50-200 mg, co umożliwia przewidywalne zwiększanie stężenia leku w osoczu. Maksymalne stężenie osiągane jest po 4,5-8,4 godzinach od podania doustnego, a pokarm nie wpływa istotnie na biodostępność, co pozwala na elastyczne dawkowanie względem posiłków. Sertralina wiąże się z białkami osocza w około 98%, co może mieć znaczenie w kontekście interakcji lekowych. Lek podlega intensywnemu metabolizmowi wątrobowemu, z okresem półtrwania około 26 godzin (zakres 22-36 godzin), co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Główny metabolit, N-desmetylosertralina, charakteryzuje się dłuższym okresem półtrwania wynoszącym 62-104 godziny. Eliminacja zachodzi głównie przez metabolity wydalane równomiernie z kałem i moczem, przy minimalnym wydalaniu niezmienionej substancji (<0,2%).
biodostępność, biodostępność sertraliny, biotransformacja, chlorowodorek sertraliny, dawka początkowa, dystrybucja leku, efekt pierwszego przejścia, eliminacja leku, klirens kreatyniny, metabolizm pierwszego przejścia, metabolizm wątrobowy, N-desmetylosertralina, niewydolność nerek, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, profil farmakokinetyczny, proporcjonalność dawki, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, stężenie w osoczu, uszkodzenie wątroby, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zwiększanie dawki - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Zafrilla 2 mg
Dienogest, substancja czynna produktu leczniczego Zafrilla 2 mg, charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w surowicy (Cmax) wynoszącym 47 ng/ml osiąganym w około 1,5 godziny. Biodostępność wynosi około 91%, a farmakokinetyka jest proporcjonalna do dawki w zakresie 1-8 mg. Lek wiąże się głównie z albuminami (90%), z frakcją wolną stanowiącą 10%, a pozorna objętość dystrybucji (Vd/F) wynosi 40 l. Dienogest jest metabolizowany głównie przez cytochrom CYP3A4 do nieaktywnych metabolitów, które są wydalane w proporcji 3:1 z moczem i kałem, z klirensem metabolicznym osocza (Cl/F) na poziomie 64 ml/min. Okres półtrwania w końcowej fazie eliminacji wynosi 9-10 godzin, a około 86% dawki jest eliminowane w ciągu 6 dni, głównie w pierwszych 24 godzinach.
albumina surowicy, biodostępność, cytochrom CYP3A4, dienogest, dostępność biologiczna, dwufazowa eliminacja, frakcja wolna leku, globulina wiążąca hormony płciowe, globulina wiążąca kortykosteroidy, klirens metaboliczny, maksymalne stężenie w surowicy, metabolizm leku, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, proporcjonalność dawki, stan stacjonarny, wiązanie z albuminami, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Dienogest Stragen 2 mg
Dienogest, podawany doustnie w dawce 2 mg, charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w surowicy (Cmax) 47 ng/ml po około 1,5 godziny (Tmax). Biodostępność leku wynosi około 91%, a farmakokinetyka jest liniowa w zakresie dawek 1-8 mg. Dienogest wiąże się głównie z albuminami (90%), z frakcją wolną stanowiącą 10%, a jego pozorna objętość dystrybucji (Vd/F) wynosi 40 litrów, co wskazuje na dobre przenikanie do tkanek. Metabolizm zachodzi głównie przez enzym CYP3A4, a klirens metaboliczny (Cl/F) wynosi 64 ml/min. Eliminacja leku przebiega dwufazowo, z okresem półtrwania 9-10 godzin, a metabolity wydalane są głównie z moczem w stosunku około 3:1 względem kału. Po podaniu doustnym 0,1 mg/kg masy ciała, około 86% dawki jest usuwane w ciągu 6 dni, głównie w pierwszych 24 godzinach.
albuminy surowicy, biodostępność leku, CBG, Cmax, cytochrom CYP3A4, enzym metabolizujący, farmakokinetyka leku, faza eliminacji leku, klirens metaboliczny, metabolizm leku, objętość dystrybucji, okres półtrwania, proporcjonalność dawki, SHBG, stan stacjonarny, Tmax, wchłanianie leku, wydalanie leku, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Vellofent 267 mcg
Fentanyl, substancja czynna preparatu Vellofent, cechuje się wysoką lipofilnością, co umożliwia szybkie wchłanianie z błony śluzowej jamy ustnej oraz wolniejsze z przewodu pokarmowego. Po podaniu podjęzykowym (dawki 133-800 μg) osiąga średnie stężenie maksymalne w osoczu w zakresie 360-2070 pg/ml w czasie 50-90 minut. Biodostępność szacowana jest na około 70%. Fentanyl wykazuje dwufazową dystrybucję, z szybkim osiągnięciem równowagi stężeń w narządach o wysokim przepływie krwi oraz redystrybucją między tkankami głębokimi a osoczem. Wiąże się z białkami osocza w 80-85%, głównie z alfa-1 kwaśną glikoproteiną, a w stanach kwasicy obserwuje się wzrost frakcji wolnego leku. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie i jelitach przez CYP3A4, prowadząc do nieaktywnego farmakologicznie norfentanylu. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki, a okres półtrwania w końcowej fazie wynosi około 12 godzin.
alfa-1 kwaśna glikoproteina, biodostępność, biodostępność bezwzględna, biotransformacja, CYP3A4, dystrybucja leku, fentanyl, frakcja wolna leku, klirens leku, kwasica, liniowość farmakokinetyki, lipofilność, metabolizm pierwszego przejścia, N-dealkilacja, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, norfentanyl, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, proporcjonalność dawki, stężenie maksymalne, tabletka podjęzykowa, wiązanie z białkami - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Progesterone Besins 200 mg
Progesteron Besins zawiera mikronizowany progesteron, który charakteryzuje się szybkim i efektywnym wchłanianiem po podaniu doustnym, z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) w ciągu 1-3 godzin. Ze względu na farmakokinetykę, zaleca się podawanie leku w dwóch dawkach podzielonych co 12 godzin, co zapewnia stabilne stężenie terapeutyczne przez całą dobę. Progesteron wykazuje wysokie powinowactwo do białek osocza (96-99% związane), głównie albumin (50-54%) i transkortyny (43-48%), a jedynie 1-4% frakcji wolnej odpowiada za efekt farmakologiczny. Metabolizm leku przebiega podobnie do endogennego progesteronu, z głównymi metabolitami 20α-hydroksy-delta-4-pregnenolonem i 5α-dihydroprogesteronem, a eliminacja odbywa się głównie przez nerki w postaci glukuronidowych koniugatów (95%), z dominującym metabolitem 3α,5β-pregnanediol.
20α-hydroksy-delta-4-pregnenolon, 3α, 5α-dihydroprogesteron, 5β-pregnanediol, albuminy surowicy, Cmax, hormonalna terapia zastępcza, koniugacja, lecytyna sojowa, liniowy profil farmakokinetyczny, maksymalne stężenie progesteronu, mikronizowany progesteron, pochodne glukuronidowe, powinowactwo do białek osocza, pregnandiol, proporcjonalność dawki, transkortyna, zaburzenia miesiączkowania, zależność farmakokinetyczno-farmakodynamiczna - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Nalgesin Mini 220 mg
Naproksen sodowy, substancja czynna leku Nalgesin Mini, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu około 1 godziny po podaniu. Standardowe stężenia terapeutyczne wahają się między 23 a 49 mg/l, przy czym 99% naproksenu wiąże się z białkami osocza do stężenia 50 mg/l. Biologiczny okres półtrwania wynosi 12-15 godzin, co umożliwia utrzymanie działania przeciwbólowego do 12 godzin. Stan stacjonarny osiągany jest po 5 dawkach, czyli po 2-3 dniach stosowania. Metabolizm naproksenu obejmuje wydalanie w 70% w postaci niezmienionej (z czego 60% sprzęgane jest z kwasem glukuronowym), a pozostałe 30% ulega przemianie do nieaktywnego metabolitu 6-demetylonaproksenu. Wydalanie odbywa się głównie drogą nerkową (95%), a reszta z kałem (5%).
6-demetylonaproksen, biologiczny okres półtrwania, ciężka choroba nerek, działanie przeciwbólowe, frakcja wolna, hydroliza, klirens kreatyniny, kwas glukuronowy, naproksen sodowy, okres półtrwania, pacjent w podeszłym wieku, parametr farmakokinetyczny, proporcjonalność dawki, sok żołądkowy, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, tabletka powlekana, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Progesterone Besins 100 mg
Mikronizowany progesteron zawarty w preparacie Progesterone Besins charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) w ciągu 1-3 godzin. Ze względu na farmakokinetykę i konieczność utrzymania terapeutycznego stężenia przez całą dobę, zalecane jest podawanie leku w dwóch dawkach podzielonych co 12 godzin. Progesteron wiąże się w 96-99% z białkami osocza, głównie albuminami (50-54%) oraz transkortyną (43-48%), co wpływa na jego biodostępność i działanie biologiczne. Metabolizm hormonu przebiega zgodnie z naturalną ścieżką, prowadząc do powstania metabolitów takich jak 20α-hydroksy-delta-4-pregnenolon i 5α-dihydroprogesteron, co zapewnia profil działania zbliżony do endogennego progesteronu. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki, z wydalaniem około 95% w postaci glukuronidowych pochodnych, dominującym metabolitem jest 3α,5β-pregnanediol.
20α-hydroksy-delta-4-pregnenolon, 3α, 5α-dihydroprogesteron, 5β-pregnanediol, albumina surowicy, białka transportujące, biodostępność hormonu, efekt farmakodynamiczny, hormonalna terapia zastępcza, klirens substancji, liniowość farmakokinetyki, metabolizm progesteronu, nieliniowość farmakokinetyki, parametr farmakokinetyczny, pochodne glukuronidowe, pregnandiol, progesteron mikronizowany, proporcjonalność dawki, przerost endometrium, stężenie progesteronu, stężenie progesteronu w osoczu, transkortyna, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie miesiączkowania, zależność farmakokinetyczno-farmakodynamiczna - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ospamox 1000 mg
Amoksycylina, substancja czynna leku Ospamox w dawkach 500 mg, 750 mg i 1000 mg (odpowiednio 574 mg, 861 mg i 1148 mg amoksycyliny trójwodnej), charakteryzuje się szybkim i dobrym wchłanianiem po podaniu doustnym z biodostępnością około 70% oraz Tmax około 1 godziny. Parametry farmakokinetyczne po dawce 250 mg trzy razy na dobę to: Cmax 3,3 ± 1,12 µg/ml, Tmax mediana 1,5 h (zakres 1,0-2,0 h), AUC(0-24 h) 26,7 ± 4,56 µg·h/ml oraz T1/2 1,36 ± 0,56 h. Biodostępność wykazuje liniową proporcjonalność w zakresie dawek 250-3000 mg, a jedzenie nie wpływa na wchłanianie. Amoksycylina wiąże się z białkami osocza w 18%, ma pozorną objętość dystrybucji 0,3-0,4 l/kg i jest dystrybuowana do wielu tkanek i płynów ustrojowych, z wyjątkiem płynu mózgowo-rdzeniowego, co ogranicza jej zastosowanie w zakażeniach OUN. Lek przenika do mleka kobiecego i przez barierę łożyskową.
amoksycylina trójwodna, bariera łożyskowa, białko osocza, biodostępność, biodostępność amoksycyliny, dysocjacja, hemodializa, klirens całkowity, kwas penicylinowy, metabolizm leku, mleko kobiece, narządy jamy brzusznej, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania leku, pęcherzyk żółciowy, płyn maziowy, płyn mózgowo-rdzeniowy, płyn otrzewnowy, postać niezmieniona leku, probenecyd, proporcjonalność dawki, retencja tkankowa, stężenie maksymalne, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Amotaks 1 g
Amoksycylina, substancja czynna preparatu Amotaks 1 g, charakteryzuje się szybką i dobrą biodostępnością około 70% po podaniu doustnym, z Tmax wynoszącym około 1 godziny. W badaniu na zdrowych ochotnikach po dawce 250 mg trzy razy na dobę, Cmax wynosiła 3,3 ± 1,12 µg/ml, a AUC(0-24h) 26,7 ± 4,56 µg·h/ml, z okresem półtrwania (T½) około 1,36 ± 0,56 godziny. Biodostępność i parametry farmakokinetyczne wykazują liniową zależność w zakresie dawek 250-3000 mg, a jednoczesne przyjmowanie pokarmu nie wpływa na wchłanianie leku. Amoksycylina wiąże się z białkami osocza w około 18%, a jej objętość dystrybucji wynosi 0,3-0,4 l/kg. Lek dystrybuuje się do wielu tkanek i płynów ustrojowych, w tym pęcherzyka żółciowego, tkanek jamy brzusznej, skóry, mięśni, płynu maziowego, otrzewnowego, żółci oraz ropy, jednak przenikanie do płynu mózgowo-rdzeniowego jest niewystarczające, co ogranicza zastosowanie w zakażeniach OUN. Amoksycylina przenika przez łożysko oraz do mleka kobiecego, co jest istotne w kontekście stosowania u kobiet w ciąży i karmiących.
amoksycylina, antybiotyki penicylinowe, biodostępność, farmakokinetyka leku, hemodializa, klirens amoksycyliny, klirens całkowity, kwas penicylinowy, metabolizm leku, narządy jamy brzusznej, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania amoksycyliny, okres półtrwania leku, pęcherzyk żółciowy, płyn maziowy, płyn mózgowo-rdzeniowy, płyn otrzewnowy, probenecyd, proporcjonalność dawki, retencja tkankowa, stężenie maksymalne w osoczu, wchłanianie leku, wydalanie leku z moczem, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tadomon 150 mg
Tapentadol, dostępny w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu (25 mg do 250 mg), charakteryzuje się średnią bezwzględną biodostępnością około 32% po podaniu na czczo, co wynika z intensywnego metabolizmu pierwszego przejścia. Maksymalne stężenie w surowicy (Cmax) osiągane jest po 3-6 godzinach, co jest typowe dla formulacji o modyfikowanym uwalnianiu i zapewnia długotrwały efekt terapeutyczny. Farmakokinetyka tapentadolu wykazuje proporcjonalność dawki w zakresie terapeutycznym, co umożliwia przewidywalną ekspozycję (AUC) przy zwiększaniu dawki. W badaniach wielokrotnych dawek (86 mg i 172 mg, 2x/dobę) stwierdzono współczynnik akumulacji około 1,5, wskazujący na umiarkowaną kumulację leku w stanie stacjonarnym.
bezwzględna biodostępność, biodostępność, dawkowanie wielokrotne, dieta wysokotłuszczowa, metabolizm pierwszego przejścia, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, pole pod krzywą stężenia, preparat o przedłużonym uwalnianiu, proporcjonalność dawki, skuteczność terapeutyczna, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, substancja czynna, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, terapia bólu, winian tapentadolu, współczynnik akumulacji - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Dasatinib Zentiva 80 mg
Dazatynib wykazuje szybkie wchłanianie po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w surowicy (Cmax) w czasie 0,5-3 godzin. Farmakokinetyka leku jest proporcjonalna do dawki w zakresie 25-120 mg podawanych dwa razy na dobę. Podanie z posiłkiem, zwłaszcza ubogotłuszczowym, zwiększa ekspozycję (AUC) odpowiednio o 14% i 21%, jednocześnie zmniejszając zmienność farmakokinetyczną (CV% 32-39 vs. 47% na czczo), choć różnice te nie mają istotnego znaczenia klinicznego. Dazatynib charakteryzuje się dużą objętością dystrybucji (2505 L, CV% 93) oraz wysokim wiązaniem z białkami osocza (~96%). Metabolizm wątrobowy, głównie przez CYP3A4, prowadzi do intensywnej biotransformacji, a okres półtrwania u pacjentów wynosi 5-6 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Eliminacja odbywa się głównie z kałem (85% dawki), z minimalnym udziałem nerek (4%).
białaczka limfoblastyczna Ph+, białaczka oporna na leczenie, biodostępność, biodostępność dazatynibu, ciężkie zaburzenia wątroby, cytochrom CYP3A4, dystrybucja leku, eliminacja leku, farmakokinetyka dazatynibu, klirens leku, metabolizm dazatynibu, metabolizm wątrobowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania leku, proporcjonalność dawki, przewlekła białaczka szpikowa, stężenie w surowicy, Tmax, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Pulmicort 0,125 mg/ml
Budezonid, substancja czynna preparatu Pulmicort w postaci zawiesiny do nebulizacji, charakteryzuje się ogólnoustrojową biodostępnością u dorosłych na poziomie około 15% dawki nominalnej (40-70% dawki dostarczonej), z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) około 4 nmol/l po dawce 2 mg, osiąganym w ciągu 10-30 minut. Lek wykazuje dużą objętość dystrybucji (~3 l/kg), wysokie wiązanie z białkami osocza (85-90%) oraz intensywny efekt pierwszego przejścia w wątrobie, gdzie około 90% ulega metabolizmowi przez CYP3A4 do nieaktywnych metabolitów. Klirens układowy wynosi około 1,2 l/min, a okres półtrwania po podaniu dożylnym to 2-3 godziny. Kinetyka budezonidu jest proporcjonalna do dawki, co ułatwia przewidywanie parametrów farmakokinetycznych przy różnych dawkach.
16-hydroksyprednizolon, 6-hydroksybudezonid, aktywność glikokortykosteroidowa, biodostępność budezonidu, biodostępność ogólnoustrojowa, biotransformacja, budezonid, cytochrom P450, efekt pierwszego przejścia, ekspozycja ogólnoustrojowa, izoenzym CYP 3A4, klirens budezonidu, klirens układowy, metabolit budezonidu, nebulizator pneumatyczny, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, proporcjonalność dawki, stężenie budezonidu w osoczu, wiązanie z białkami osocza, wziewny glikokortykosteroid, zawiesina do nebulizacji - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Transtec 70 mcg/h 70 mcg/h (40 mg)
Buprenorfina w systemie transdermalnym Transtec charakteryzuje się wysokim stopniem wiązania z białkami osocza (~96%) oraz zdolnością przenikania przez barierę krew-mózg i łożyskową. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie poprzez N-dealkilację do norbuprenorfiny oraz sprzęganie z kwasem glukuronowym. Eliminacja odbywa się głównie z kałem (ok. 2/3 substancji w formie niezmienionej) oraz z moczem (ok. 1/3 w formie sprzężonej lub zdealkilowanej). Udział w krążeniu jelitowo-wątrobowym wpływa na przedłużone działanie leku. Po aplikacji plastra Transtec buprenorfina jest stopniowo wchłaniana przez skórę, co skutkuje stabilnym profilem stężenia w surowicy z osiągnięciem minimalnego poziomu terapeutycznego 100 pg/ml po 12-24 godzinach oraz maksymalnym stężeniem (Cmax) 200-300 pg/ml przy dawce 35 μg/h, osiąganym po 60-80 godzinach (tmax). Po usunięciu plastra okres półtrwania wynosi około 30 godzin (22-36 h), co odzwierciedla wolniejszą eliminację wynikającą z przedłużonego wchłaniania z warstw skóry.
bariera krew-mózg, bariera łożyskowa, biodostępność, buprenorfina, Cmax, krążenie jelitowo-wątrobowe, kwas glukuronowy, matryca polimerowa, metabolizm buprenorfiny, N-dealkilacja, norbuprenorfina, okres półtrwania, powierzchnia uwalniająca, proporcjonalność dawki, stężenie terapeutyczne, stężenie w surowicy, system transdermalny, szybkość uwalniania, Tmax, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie z żółcią - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Paracetamol Accord 10 mg/ml
Fingolimod wykazuje wysoką biodostępność doustną na poziomie 93% (95% CI: 79-111%) oraz powolne wchłanianie z Tmax wynoszącym 12-16 godzin. Lek i jego aktywny metabolit, fosforan fingolimodu, charakteryzują się wysokim stopniem wiązania z białkami osocza (>99%) oraz znaczną dystrybucją do tkanek (objętość dystrybucji około 1200±260 l). Po podaniu dawki 0,5 mg raz na dobę stężenia w stanie stacjonarnym osiągane są po 1-2 miesiącach i są około 10-krotnie wyższe niż po dawce początkowej. Eliminacja przebiega głównie przez metabolizm oksydacyjny z udziałem CYP4F2 i prawdopodobnie CYP3A4, z klirensem 6,3±2,3 l/h i okresem półtrwania 6-9 dni. Około 81% dawki jest wydalane z moczem w postaci nieaktywnych metabolitów, natomiast lek i metabolit nie są wydalane w formie niezmienionej. Farmakokinetyka jest proporcjonalna do dawki i nie wykazuje istotnych różnic ze względu na płeć, grupę etniczną czy stopień niewydolności nerek.
bariera krew-mózg, biodostępność bezwzględna, biotransformacja oksydacyjna, ciężkie zaburzenie, dysfagia, fosforan fingolimodu, izoenzym CYP4F2, klirens fingolimodu, krwinka czerwona, łagodne zaburzenie, objętość dystrybucji, okres półtrwania, proporcjonalność dawki, skala Child-Pugh, stan stacjonarny, stereoselektywna fosforylacja, stężenie osoczowe, stwardnienie rozsiane, umiarkowane zaburzenie, zaburzenie czynności nerek, znacznik radioaktywny - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Subinit 50 mg
Sunitynib, dostępny w kapsułkach o dawkach 12,5 mg, 25 mg i 50 mg (jabłczan sunitynibu), wykazuje liniową farmakokinetykę w zakresie dawek 25-100 mg, z proporcjonalnym wzrostem AUC i Cmax. Po podaniu doustnym maksymalne stężenie (Cmax) osiągane jest po 6-12 godzinach, a stan równowagi dynamicznej ustala się po 10-14 dniach, przy łącznym stężeniu osoczowym sunitynibu i jego aktywnego metabolitu wynoszącym 62,9-101 ng/ml. Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (95% dla sunitynibu i 90% dla metabolitu) oraz dużą objętość dystrybucji (2230 l), co wskazuje na efektywną penetrację do tkanek. Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, a metabolit aktywny odpowiada za 23-37% całkowitej ekspozycji. Sunitynib i jego metabolity są eliminowane głównie z kałem (61%) oraz w mniejszym stopniu przez nerki (16%). Okres półtrwania wynosi około 40-60 godzin dla sunitynibu i 80-110 godzin dla metabolitu. Nie obserwuje się istotnych zmian farmakokinetycznych podczas wielokrotnego podawania ani znaczących interakcji z inhibitorami BCRP czy gefitynibem, choć zaleca się ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu silnych inhibitorów lub induktorów CYP3A4.
AUC, BCRP, biodostępność, Cmax, dezetylosunitynib, fosforylacja receptorów, GIST, guz lity, induktor enzymatyczny, inhibitor enzymatyczny, interakcja metaboliczna, interakcja międzylekowa, izoenzym CYP3A4, klirens całkowity, klirens pozorny, maksymalna tolerowana dawka, metabolit czynny, metabolizm sunitynibu, objętość dystrybucji, okres półtrwania, powierzchnia ciała, proporcjonalność dawki, rak nerkowokomórkowy, schyłkowa niewydolność nerek, stała Ki, stan równowagi dynamicznej, substancja czynna, terapia nowotworowa, transporter błonowy, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Acetylcysteinum Flegamina 600 mg
Acetylocysteina, będąca substancją czynną leku Acetylcysteinum Flegamina w dawce 600 mg w formie tabletek musujących, charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, jednak jej biodostępność doustna jest niska i wynosi około 10% z powodu efektu pierwszego przejścia wątrobowego. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest w ciągu 1-3 godzin po podaniu, a stężenie metabolitu cysteiny wynosi około 2 µmol/L. Acetylocysteina wiąże się z białkami osocza w około 50% po 4 godzinach, zmniejszając się do 20% po 12 godzinach. Objętość dystrybucji wynosi 0,47 l/kg (całkowita) i 0,59 l/kg (zmniejszona). Substancja przenika przez łożysko, jednak brak danych dotyczących przenikania przez barierę krew-mózg oraz wydalania do mleka kobiecego.
acetylocysteina, AUC, bariera krew-mózg, biodostępność, Cmax, cysteina, cystyna, diacetylocysteina, efekt pierwszego przejścia, kinetyka trójfazowa, klirens nerkowy, klirens osoczowy, klirens ustrojowy, metabolizm wątrobowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, proporcjonalność dawki, przenikanie przez łożysko, siarczan nieorganiczny, stężenie w osoczu, wiązanie disiarczkowe, wiązanie z białkami, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tadomon 200 mg
Tapentadol, substancja czynna leku Tadomon, charakteryzuje się średnią bezwzględną biodostępnością około 32% po podaniu pojedynczej dawki na czczo, co wynika z intensywnego metabolizmu pierwszego przejścia. Po podaniu tabletek o przedłużonym uwalnianiu maksymalne stężenie w surowicy (Cmax) osiągane jest po 3-6 godzinach, co zapewnia kontrolowane uwalnianie substancji czynnej. W zakresie dawek terapeutycznych obserwuje się proporcjonalny wzrost AUC, co świadczy o liniowej farmakokinetyce. Przy stosowaniu dawek 86 mg i 172 mg dwa razy na dobę stwierdzono umiarkowaną akumulację tapentadolu z współczynnikiem około 1,5, zależną od odstępu między dawkami (12 godzin) oraz pozornego okresu półtrwania leku.
akumulacja leku, AUC, bezwzględna biodostępność, biodostępność leku, Cmax, dystrybucja leku, eliminacja leku, farmakokinetyka tapentadolu, maksymalne stężenie leku, metabolizm leku, metabolizm pierwszego przejścia, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, pole pod krzywą stężenia, proporcjonalność dawki, tabletki o przedłużonym uwalnianiu, tapentadolu winian, wchłanianie leku, współczynnik akumulacji - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Submena 100 mcg
Submena to lek zawierający mikronizowany cytrynian fentanylu, dostępny w tabletkach podjęzykowych o dawkach 100, 200, 400 i 800 μg. Fentanyl cechuje się wysoką lipofilnością, co umożliwia szybkie wchłanianie przez błony śluzowe jamy ustnej, z biodostępnością bezwzględną wynoszącą 54%. Maksymalne stężenia w osoczu (Cmax) wahają się od 0,2 do 1,3 ng/ml, a czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia (Tmax) jest zmienny i wynosi od 22,5 do 240 minut, co wskazuje na proporcjonalność farmakokinetyki do dawki. Fentanyl wiąże się w 80-85% z białkami osocza, głównie α1-glikoproteiną, a jego objętość dystrybucji wynosi 3-6 l/kg. Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, prowadząc do powstania nieaktywnych metabolitów, w tym norfentanylu. Klirens osoczowy wynosi około 0,5 l/h/kg, a główny okres półtrwania eliminacji to około 7 godzin (zakres 3-12,5 h), z dłuższym okresem końcowym około 20 godzin (zakres 11,5-25 h).
alfa-1-glikoproteina, białka osocza, biodostępność bezwzględna, biodostępność leku, biorównoważność, dystrybucja leku, działanie niepożądane, ekspozycja ogólnoustrojowa, enzym CYP3A4, fentanyl, klirens osoczowy, końcowy okres półtrwania, metabolizm fentanylu, metabolizm pierwszego przejścia, norfentanyl, objętość dystrybucji, półtrwanie eliminacji, proporcjonalność dawki, stężenie fentanylu w osoczu, tabletka podjęzykowa, właściwości lipofilne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Fingolimod Aurovitas 0,5 mg
Fingolimod wykazuje powolne wchłanianie z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie (tmax) po 12-16 godzinach, z biodostępnością doustną wynoszącą 93% (95% CI: 79-111%). Lek charakteryzuje się wysokim stopniem wiązania z białkami osocza (>99%) oraz znaczną dystrybucją do erytrocytów (86%) i tkanek (objętość dystrybucji około 1200 ± 260 l). Aktywnym metabolitem jest fosforan fingolimodu, który wykazuje mniejszy wychwyt do komórek krwi (<17%). Farmakokinetyka leku jest liniowa w dawkach 0,5 mg i 1,25 mg podawanych raz na dobę, a stężenia w stanie stacjonarnym osiągane są po 1-2 miesiącach. Pokarm nie wpływa istotnie na ekspozycję (AUC) fingolimodu, co umożliwia podawanie leku niezależnie od posiłków. Okres półtrwania fingolimodu wynosi 6-9 dni, a klirens z krwi to 6,3 ± 2,3 l/h. Eliminacja zachodzi głównie przez metabolizm oksydacyjny (CYP4F2 i prawdopodobnie CYP3A4) oraz wydalanie metabolitów nieaktywnych z moczem (81% dawki) i kałem.
bariera krew-mózg, biodostępność bezwzględna, biotransformacja oksydacyjna, ciężkie zaburzenie wątroby, dystrybucja leku, dystrybucja w krwinkach czerwonych, farmakologicznie czynny metabolit, fosforan fingolimodu, izotop węgla, klirens fingolimodu, łagodne zaburzenie wątroby, liniowa farmakokinetyka, objętość dystrybucji, okres półtrwania, powolne wchłanianie, proporcjonalność dawki, skala Child-Pugh, stereoselektywna fosforylacja, stężenie stacjonarne, stężenie w stanie stacjonarnym, stwardnienie rozsiane, umiarkowane zaburzenie wątroby, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon substancji czynnych
Brymonidyna – Właściwości farmakokinetyczne
Brymonidyna, stosowana miejscowo w postaci winianu w kroplach do oczu o stężeniach 0,08%, 0,2% i 0,5%, charakteryzuje się niską ogólnoustrojową ekspozycją po podaniu dwukrotnym przez 10 dni, z Cmax w osoczu na poziomie około 0,06 ng/ml i AUC0-12h wynoszącym 0,31 ng·h/ml w stanie stacjonarnym. Okres półtrwania w krążeniu ogólnoustrojowym wynosi około 3 godziny, a wiązanie z białkami osocza sięga 29%. Brymonidyna wykazuje odwracalne wiązanie z melaniną w tkankach oka, co prowadzi do kumulacji w tęczówce, ciele rzęskowym i naczyniówce-siatkówce, gdzie stężenia po 2 tygodniach stosowania są 3-17-krotnie wyższe niż po pojedynczej dawce. Kumulacja ta nie występuje u osób z brakiem melaniny, a jej znaczenie kliniczne pozostaje nie do końca wyjaśnione, jednak badania kliniczne i toksykologiczne nie wykazały istotnych działań niepożądanych związanych z tym zjawiskiem.
badanie skrzyżowane, biomikroskopia oka, ciało rzęskowe, ciecz wodnista, Combigan, cytochrom P450, ekspozycja ogólnoustrojowa, farmakokinetyka brymonidyny, granica oznaczalności, Lumobry, metabolizm wątrobowy, narażenie ogólnoustrojowe, okres półtrwania, oksydaza aldehydowa, podanie do oka, podanie oczne, profil bezpieczeństwa, proporcjonalność dawki, stężenie maksymalne, stężenie osoczowe, tęczówka oka, wchłanianie wewnątrzgałkowe, wiązanie z białkami osocza, wiązanie z melaniną, winian brymonidyny - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Elin 250 mcg + 35 mcg
Lek Elin zawiera 250 µg norgestymatu oraz 35 µg etynyloestradiolu, które po podaniu doustnym wykazują szybkie wchłanianie. Norgestymat jest intensywnie metabolizowany do aktywnych progestagenów – norelgestrominu i norgestrelu, które osiągają maksymalne stężenia w surowicy odpowiednio po około 1,5 godziny. Stężenie samego norgestymatu pozostaje poniżej granicy oznaczalności (0,1 ng/ml). Etynyloestradiol osiąga stężenie maksymalne szybciej, bo po około 1,2 godziny. Metabolity norgestymatu wykazują wysokie wiązanie z białkami osocza (>97%), przy czym norelgestromin wiąże się głównie z albuminami, a norgestrel z SHBG, co wpływa na ich aktywność biologiczną. Etynyloestradiol również wiąże się głównie z albuminami. Okresy półtrwania w fazie eliminacji wynoszą: 10-15 godzin dla etynyloestradiolu, 24,9 godziny dla norelgestrominu oraz 45 godzin dla norgestrelu.
aktywność biologiczna, białko wiążące hormony płciowe, działanie progestagenowe, eliminacja nerkowa, farmakokinetyka, lewonorgestrel, metabolity hydroksylowane, metabolity norgestymatu, metabolizm pierwszego przejścia, norgestymat i etynyloestradiol, norgestymat z etynyloestradiolem, okres półtrwania w fazie eliminacji, parametry farmakokinetyczne, procesy metaboliczne, progestageny, proporcjonalność dawki, przemiany metaboliczne, stan równowagi dynamicznej, stężenie maksymalne, wchłanianie doustne, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Submena 200 mcg
Fentanyl, ze względu na swoje silne właściwości lipofilne, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem przez błony śluzowe jamy ustnej, podczas gdy wchłanianie z przewodu pokarmowego jest wolniejsze i obarczone znacznym efektem pierwszego przejścia w wątrobie i jelitach. Produkt Submena w formie tabletki podjęzykowej zapewnia biodostępność bezwzględną na poziomie 54%, co jest istotnie wyższe niż po podaniu doustnym. Maksymalne stężenia fentanylu w osoczu (Cmax) po dawkach 100-800 μg wynoszą 0,2-1,3 ng/ml, osiągane w czasie od 22,5 do 240 minut (Tmax). Fentanyl wiąże się z białkami osocza w 80-85%, głównie z α1-glikoproteiną, a jego objętość dystrybucji wynosi 3-6 l/kg, co wskazuje na szeroką dystrybucję do tkanek. Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, prowadząc do nieaktywnych metabolitów, z których około 75% dawki jest wydalane z moczem w ciągu 72 godzin, a 9% z kałem. Całkowity klirens osoczowy wynosi około 0,5 l/h/kg.
białko osocza, biodostępność bezwzględna, biorównoważność, błona śluzowa jamy ustnej, Cmax, cytochrom P450, enzym CYP3A4, fentanyl, klirens osoczowy, końcowy okres półtrwania, lipofilność, metabolizm pierwszego przejścia, norfentanyl, objętość dystrybucji, okres półtrwania eliminacji, profil farmakokinetyczny, proporcjonalność dawki, redystrybucja leku, stężenie fentanylu, stężenie leku w surowicy, tabletka podjęzykowa, Tmax, wchłanianie jelitowe, α1-glikoproteina - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Vellofent 67 mcg
Fentanyl, substancja czynna produktu Vellofent, wykazuje wysoką lipofilność, co wpływa na jego szybkie i efektywne wchłanianie podjęzykowe, z szacowaną biodostępnością około 70%. Po podaniu dawek od 133 do 800 μg, maksymalne stężenia w osoczu (Cmax) mieszczą się w zakresie 360-2070 pg/ml, osiągane w czasie 50-90 minut (Tmax). Fentanyl charakteryzuje się dużą objętością dystrybucji i wiąże się z białkami osocza (80-85%), głównie z alfa-1 kwaśną glikoproteiną. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie i jelitach, z udziałem enzymu CYP3A4, prowadząc do powstania nieaktywnego norfentanylu. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki, z mniej niż 7% dawki wydalanej w postaci niezmienionej z moczem oraz około 1% z kałem. Okres półtrwania w końcowej fazie eliminacji wynosi około 12 godzin.
alfa-1 kwaśna glikoproteina, biodostępność bezwzględna, biotransformacja, błona śluzowa jamy ustnej, cytochrom P450, czas do osiągnięcia stężenia maksymalnego, efekt pierwszego przejścia, eliminacja leku, enzym CYP3A4, fentanyl, frakcja farmakologicznie aktywna, klirens leku, kwasica, metabolit hydroksylowany, metabolizm wątrobowy, N-dealkilacja, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, norfentanyl, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, proporcjonalność dawki, przestrzeń pozanaczyniowa, przewód pokarmowy, stężenie maksymalne, tabletka podjęzykowa - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – AuroFena 400 mcg
Fentanyl charakteryzuje się wysoką lipofilnością, co umożliwia szybkie wchłanianie przez śluzówkę jamy ustnej, zwłaszcza przy podaniu podpoliczkowym, gdzie biodostępność bezwzględna wynosi około 65% (±20%). Wchłanianie ma charakter dwufazowy: około 50% dawki jest szybko absorbowane przez błonę śluzową, a pozostała część jest połykana i powoli wchłaniana z przewodu pokarmowego, z czego około 30% unika metabolizmu pierwszego przejścia. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest średnio po 46,8 minutach (zakres 20-240 minut) i wynosi około 1,02 ng/ml (±0,42). W porównaniu do doustnego cytrynianu fentanylu, tabletki podpoliczkowe zapewniają o 30-50% wyższą ekspozycję, co wymaga indywidualnego dostosowania dawki, zwłaszcza przy przejściu z innych form fentanylu. U pacjentów z łagodnym zapaleniem błony śluzowej obserwuje się nieistotne klinicznie zwiększenie Cmax i AUC0-8 o odpowiednio 1% i 25%.
alfa-1 kwaśna glikoproteina, biodostępność bezwzględna, biodostępność względna, cytrynian fentanylu, ekspozycja ogólnoustrojowa, izoenzym CYP3A4, klirens fentanylu, kwasica metaboliczna, metabolizm pierwszego przejścia, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, proporcjonalność dawki, stężenie w osoczu, substancja farmakologicznie aktywna, tabletki podpoliczkowe fentanylu, tkanka tłuszczowa, upośledzona czynność nerek, wchłanianie fentanylu, wchłanianie przez błonę śluzową, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wiązanie z białkami osocza, zapalenie błony śluzowej - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tresuvi 2,5 mg/ml
Tresuvi (treprostynil) wykazuje szybkie osiągnięcie stanu stacjonarnego stężeń w osoczu w ciągu 15-18 godzin po podaniu zarówno podskórnym, jak i dożylnym, z liniową proporcjonalnością stężeń do dawki w zakresie 2,5-125 ng/kg mc./min. Biorównoważność obu dróg podania została potwierdzona przy dawce 10 ng/kg mc./min. Okres półtrwania treprostynilu po podaniu podskórnym jest zmienny i wynosi od 1,32-1,42 godziny po 6-godzinnym wlewie do 4,61 godziny po wlewie trwającym ponad 72 godziny, a także 2,93 godziny po wlewie trwającym co najmniej trzy tygodnie. Objętość dystrybucji wynosi średnio 1,11-1,22 l/kg, a klirens osoczowy 586,2-646,9 ml/kg mc./h, przy czym u pacjentów z otyłością (BMI > 30 kg/m²) obserwuje się zmniejszony klirens, co może wymagać modyfikacji dawkowania. W badaniach farmakokinetycznych zaobserwowano dobowy rytm stężeń z dwoma szczytami (01:00 i 10:00) oraz dwoma minimami (07:00 i 16:00), z różnicą stężeń sięgającą 20-30%.
biorównoważność, biotransformacja, CYP2C8, cytochrom P450, enzym mikrosomalny, glukuronid, indukcja enzymatyczna, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, klirens osoczowy, kwas glukuronowy, metabolit, metabolizm leku, nadciśnienie płucne, objętość dystrybucji, okres półtrwania, otyłość, proporcjonalność dawki, rytm dobowy, stan stacjonarny, substancja wazoaktywna, treprostynil, utlenianie, wlew dożylny, wlew podskórny, znakowanie radioaktywne - Leksykon substancji czynnych
Nintedanib – Właściwości farmakokinetyczne
Nintedanib wykazuje złożoną farmakokinetykę charakteryzującą się niską bezwzględną biodostępnością wynoszącą 4,69% po podaniu doustnym dawki 100 mg, co jest wynikiem efektu nośnikowego i intensywnego metabolizmu pierwszego przejścia. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest w czasie 2-4 godzin (zakres 0,5-8 h), a stan stacjonarny stężenia leku uzyskuje się w ciągu tygodnia. Nintedanib wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (97,8%) oraz dużą objętość dystrybucji (Vss = 1050 L), co wskazuje na szerokie rozmieszczenie w tkankach. Eliminacja leku odbywa się głównie przez metabolizm hydrolityczny i wydalanie z żółcią i kałem (93,4% dawki), z minimalnym udziałem wydalania nerkowego (0,05% dawki po podaniu doustnym). Końcowy okres półtrwania wynosi 10-15 godzin, a kumulacja po wielokrotnym podaniu jest niewielka (1,04-krotność dla Cmax i 1,38-krotność dla AUC). Spożycie posiłku zwiększa ekspozycję na lek o około 20% i opóźnia czas osiągnięcia Cmax do około 4 godzin.
aminotransferazy wątrobowe, białko oporności raka piersi, choroba śródmiąższowa płuc, cytochrom P450, efekt pierwszego przejścia, farmakokinetyka nintedanibu, glikoproteina p, hydroliza esterazowa, idiopatyczne włóknienie płuc, klirens osoczowy, łagodne zaburzenie czynności wątroby, niedrobnokomórkowy rak płuca, proporcjonalność dawki, skala Child-Pugh, stabilność farmaceutyczna, stężenie maksymalne w osoczu, UDP-glukuronosyltransferaza, umiarkowane zaburzenie czynności wątroby, wiązanie z białkami osocza, zależność ekspozycja-odpowiedź, zmienność międzyosobnicza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – AuroFena 200 mcg
Fentanyl w tabletkach podpoliczkowych AuroFena charakteryzuje się wysoką lipofilnością, co umożliwia szybkie wchłanianie przez śluzówkę jamy ustnej i biodostępność bezwzględną na poziomie 65% (±20%). Po podaniu dawki 400 μg, około 50% fentanylu jest szybko absorbowane przez błonę śluzową policzka, a pozostała część ulega powolnemu wchłanianiu z przewodu pokarmowego, z czego 30% unika metabolizmu pierwszego przejścia. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) wynosi średnio 1,02 ng/ml (±0,42) i osiągane jest w czasie około 47 minut (zakres 20-240 minut). W porównaniu do doustnego cytrynianu fentanylu (OTFC), tabletki podpoliczkowe wykazują o 30-50% wyższą ekspozycję, co wymaga indywidualnego dostosowania dawki przy zmianie terapii. W badaniach klinicznych u pacjentów z zapaleniem błony śluzowej stopnia 1 obserwowano wzrost Cmax i AUC0-8 odpowiednio o 1% i 25%, jednak bez konieczności modyfikacji dawkowania.
alfa-1 kwaśna glikoproteina, AUC0-8, biodostępność bezwzględna, biotransformacja leku, błona śluzowa policzka, Cmax, cytrynian fentanylu, działanie terapeutyczne, enzym CYP3A4, fentanyl, hydroksylacja, klirens leku, kwasica, lipofilność, metabolizm pierwszego przejścia, N-dealkilacja, niewydolność narządowa, norfentanyl, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, podanie podjęzykowe, podanie podpoliczkowe, proporcjonalność dawki, redystrybucja leku, równowaga kwasowo-zasadowa, stężenie osoczowe, trudność w połykaniu, upośledzona czynność nerek, upośledzona czynność wątroby, wiązanie z białkami osocza, zapalenie błony śluzowej - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – ApoTiapina PR 300 mg
ApoTiapina PR zawiera kwetiapinę w formie fumaranu kwetiapiny o przedłużonym uwalnianiu, dostępnej w dawkach 200 mg, 300 mg i 400 mg. Po podaniu doustnym lek charakteryzuje się dobrym wchłanianiem, z Tmax około 6 godzin dla kwetiapiny i jej aktywnego metabolitu norkwetiapiny. Farmakokinetyka jest liniowa i proporcjonalna do dawki do 800 mg/dobę. W stanie ustalonym Cmax kwetiapiny jest o 13% niższe, a AUC norkwetiapiny o 18% mniejsze w porównaniu do formy o natychmiastowym uwalnianiu. Posiłek bogaty w tłuszcze zwiększa Cmax kwetiapiny o 50% i AUC o 20%, dlatego zaleca się przyjmowanie leku na czczo. Kwetiapina wiąże się z białkami osocza w około 83%, jest intensywnie metabolizowana w wątrobie głównie przez CYP3A4, a jej okres półtrwania wynosi około 7 godzin (norkwetiapina 12 godzin). Wydalanie odbywa się głównie z moczem (73%) i kałem (21%), z mniej niż 5% leku w postaci niezmienionej.
AUC, cytochrom P450, fumaran kwetiapiny, inhibitor enzymatyczny, klirens kreatyniny, klirens kwetiapiny, marskość alkoholowa wątroby, metabolizm wątrobowy, niewydolność nerek, norkwetiapina, normalizacja dawki, okres półtrwania, posiłek wysokotłuszczowy, proporcjonalność dawki, stężenie w osoczu, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, układ enzymatyczny, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Rivaroxaban Bayer 20 mg
Rywaroksaban, jako bezpośredni inhibitor czynnika Xa, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenia w osoczu (Cmax) w ciągu 2-4 godzin. Biodostępność wynosi 80-100% dla dawek 2,5 mg i 10 mg, niezależnie od przyjmowania pokarmu, natomiast dla dawki 20 mg biodostępność wzrasta z 66% na czczo do prawie całkowitej po posiłku, z 39% wzrostem AUC. Farmakokinetyka jest prawie liniowa do dawki 15 mg na czczo, a przy dawkach 10-20 mg po posiłku wykazuje proporcjonalność do dawki. Rywaroksaban wiąże się z białkami osocza w 92-95%, ma umiarkowaną objętość dystrybucji (około 50 l u dorosłych, 113 l u dzieci o masie 82,8 kg) i jest metabolizowany głównie przez CYP3A4, CYP2J2 oraz niezależne od CYP szlaki, z eliminacją przez nerki (ok. 50% metabolitów i 33% postaci niezmienionej) oraz kał. Okres półtrwania wynosi 5-9 godzin u młodych dorosłych i 11-13 godzin u osób starszych, a u dzieci zmniejsza się wraz z wiekiem (od 1,6 h u niemowląt do 4,2 h u młodzieży). Zmienność farmakokinetyczna (CV%) wynosi 30-40%.
AUC, białko oporności raka piersi, biodostępność, CYP3A4, faza dyspozycji, hamowanie czynnika Xa, hydroliza amidowa, inhibitor czynnika Xa, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens ogólnoustrojowy, koagulopatia, marskość wątroby, modelowanie farmakokinetyczne, objętość dystrybucji, okres półtrwania, P-glikoproteina, postać niezmieniona leku, proporcjonalność dawki, stan zakrzepowo-zatorowy, stężenie w osoczu, substrat białek transportowych, wchłanianie ograniczane uwalnianiem, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie nerkowe, zakrzepica żył głębokich, zawiesina leku, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – AuroFena 100 mcg
Fentanyl zawarty w tabletkach podpoliczkowych AuroFena charakteryzuje się wysoką lipofilnością i szybkim wchłanianiem przez śluzówkę jamy ustnej, co zapewnia biodostępność bezwzględną na poziomie 65% (±20%). Po podaniu dawki 400 µg, tmax wynosi średnio 46,8 minut (zakres 20-240 minut), a Cmax osiąga 1,02 ng/ml (±0,42). Wchłanianie przebiega dwutorowo: około 50% dawki jest szybko absorbowane przez błonę śluzową jamy ustnej, natomiast pozostała część jest połykana i wolniej wchłaniana z przewodu pokarmowego, z około 30% tej części unikającej efektu pierwszego przejścia wątrobowego. Farmakokinetyka wykazuje proporcjonalność dawki w zakresie 100–1000 µg. W porównaniu do doustnego cytrynianu fentanylu (OTFC), tabletki podpoliczkowe AuroFena wykazują o 30–50% wyższą ekspozycję, co wymaga indywidualnego dostosowania dawki przy zmianie preparatu.
alfa-1 kwaśna glikoproteina, biodostępność bezwzględna, cytochrom CYP3A4, cytrynian fentanylu, czas osiągnięcia stężenia maksymalnego, dystrybucja leku, efekt pierwszego przejścia, eliminacja leku, fentanyl podpoliczkowy, klirens leku, lipofilność, metabolit fentanylu, metabolizm fentanylu, metabolizm pierwszego przejścia, norfentanyl, objętość dystrybucji, okres półtrwania, okres półtrwania eliminacji, parametr farmakokinetyczny, pole pod krzywą stężenia, profil wchłaniania, proporcjonalność dawki, stężenie maksymalne, stężenie szczytowe, wchłanianie jelitowe, wchłanianie przez śluzówkę, właściwości farmakokinetyczne, wolna frakcja leku, zapalenie błony śluzowej - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Desloratadyna Doppelherz 5 mg
Desloratadyna, substancja czynna produktu Desloratadine Genepharm, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, z wykrywalnymi stężeniami w osoczu już po 30 minutach i osiągnięciem maksymalnego stężenia (Cmax) około 3 godzin po podaniu. Farmakokinetyka jest liniowa w zakresie dawek 5-20 mg, a biodostępność nie jest istotnie modyfikowana przez wodę ani formę farmaceutyczną (tabletki ulegające rozpadowi w jamie ustnej vs. konwencjonalne). Pokarm wydłuża Tmax z 2,5 do 4 godzin dla desloratadyny oraz z 4 do 6 godzin dla jej aktywnego metabolitu 3-OH-desloratadyny. Wiązanie z białkami osocza wynosi 83-87%, a okres półtrwania eliminacji u osób z prawidłowym metabolizmem to około 27 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę bez ryzyka kumulacji. U około 6% populacji, zwłaszcza u osób rasy czarnej (18%), obserwuje się fenotyp spowolnionego metabolizmu, charakteryzujący się trzykrotnie wyższym Cmax (~3x) i wydłużonym okresem półtrwania do około 89 godzin, jednak bez istotnych różnic w profilu bezpieczeństwa.
badanie farmakokinetyczne, biodostępność, biorównoważność, CYP2D6, CYP3A4, desloratadyna, ekspozycja na lek, glikoproteina p, hydroksydesloratadyna, metabolit aktywny, metabolizm enzymatyczny, niewydolność nerek przewlekła, okres półtrwania, polimorfizm genetyczny, półtrwanie eliminacji, proporcjonalność dawki, spowolniony metabolizm, stężenie maksymalne, tabletki ulegające rozpadowi, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Dasatinib Zentiva 50 mg
Dazatynib wykazuje szybkie wchłanianie po podaniu doustnym z Tmax wynoszącym 0,5-3 godziny u dorosłych i 0,5-6 godzin u dzieci. Ekspozycja na lek (AUCτ) jest proporcjonalna do dawki w zakresie 25-120 mg dwa razy na dobę, co ułatwia dostosowanie dawkowania. Spożycie posiłków, zwłaszcza bogatotłuszczowych, zwiększa biodostępność dazatynibu o 14-21% i zmniejsza zmienność międzyosobniczą (CV biodostępności na czczo 47%, z posiłkiem bogatotłuszczowym 32%). Lek charakteryzuje się dużą objętością dystrybucji (2505 L, CV 93%) oraz wysokim wiązaniem z białkami osocza (~96%). Metabolizm odbywa się głównie przez CYP3A4, co ma istotne znaczenie dla potencjalnych interakcji lekowych. Okres półtrwania wynosi 3-5 godzin, a pozorny klirens po podaniu doustnym jest wysoki (363,8 L/godz., CV 81,3%), wskazując na szybką eliminację. Dazatynib jest wydalany głównie z kałem (85% radioaktywności, z czego 19% w postaci niezmienionej) i w niewielkim stopniu z moczem (4%, z czego 0,1% niezmieniony lek).
biodostępność leku, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, cytochrom CYP3A4, dawkowanie według masy ciała, ekspozycja na lek, eliminacja leku, farmakokinetyka populacyjna, interakcje lekowe, klirens leku, metabolizm leku, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ostra białaczka limfoblastyczna Ph+, posiłek bogatotłuszczowy, posiłek ubogotłuszczowy, proporcjonalność dawki, proporcjonalność ekspozycji, przewlekła białaczka szpikowa, stężenie leku w osoczu, szybkie wchłanianie, wiązanie z białkami osocza, współczynnik zmienności, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zawiesina doustna, zmienność międzyosobnicza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Trabectedin EVER PHARMA 1 mg
Trabektedyna, podawana dożylnie w dawkach do 1,8 mg/m², charakteryzuje się farmakokinetyką wielokompartamentalną z bardzo dużą objętością dystrybucji (>5000 l) oraz wysokim wiązaniem z białkami osocza (94-98%). Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, z udziałem cytochromu P450 3A4, bez indukcji lub hamowania enzymów P450, co ogranicza ryzyko interakcji lekowych. Końcowy okres półtrwania wynosi około 180 godzin, a eliminacja nerkowa jest minimalna (<1%), z dominującą eliminacją przez drogi żółciowe (58% w kale). Klirens osoczowy wynosi średnio 30,9 l/godz., z istotną zmiennością międzyosobniczą (49%) i mniejszą wewnątrzosobniczą (28%). Współistniejące podawanie pegylowanej liposomalnej doksorubicyny zmniejsza klirens trabektedyny o 31%, nie wpływając na farmakokinetykę PLD.
aminotransferazy, bilirubina w surowicy, cytochrom P450 3A4, drogi żółciowe, dystrybucja leku, farmakokinetyka populacyjna, interakcja lekowa, izoenzymy cytochromu P450, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, końcowy okres półtrwania, metabolizm utleniający, objętość dystrybucji, pegylowana liposomalna doksorubicyna, proporcjonalność dawki, stan stacjonarny, stosunek krew/osocze, substancja czynna, wątrobowy przepływ krwi, wiązanie z białkami osocza, współczynnik ekstrakcji, zaburzenia czynności wątroby, zmienność międzyosobnicza, zmienność wewnątrzosobnicza, znakowanie radioaktywne