Właściwości farmakokinetyczne
Desloratadyna Doppelherz 5 mg

Właściwości farmakokinetyczne desloratadyny

Desloratadyna jako substancja czynna w produkcie leczniczym Desloratadine Genepharm charakteryzuje się dobrze poznanych profilem farmakokinetycznym, który obejmuje procesy wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu oraz eliminacji. Poniżej przedstawiono szczegółowy opis właściwości farmakokinetycznych tego leku na podstawie przeprowadzonych badań klinicznych i farmakokinetycznych.¹

Wchłanianie

Desloratadyna charakteryzuje się dobrym wchłanianiem po podaniu doustnym. Stężenia w osoczu stają się wykrywalne już w ciągu 30 minut od momentu podania, co świadczy o szybkim rozpoczęciu procesu absorpcji. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest po około 3 godzinach od przyjęcia leku.²

Badania farmakokinetyczne wykazały, że biodostępność desloratadyny jest proporcjonalna do podanej dawki w zakresie od 5 mg do 20 mg, co potwierdza liniowy charakter farmakokinetyki w tym przedziale dawek.³

Obecność pokarmu ma wpływ na parametry wchłaniania desloratadyny, wydłużając czas osiągnięcia stężenia maksymalnego (Tmax) z 2,5 do 4 godzin. Podobnie w przypadku aktywnego metabolitu 3-OH-desloratadyny, pokarm wydłuża Tmax z 4 do 6 godzin. Warto zauważyć, że sok grejpfrutowy nie wpływa na dystrybucję desloratadyny, co zostało potwierdzone w odrębnym badaniu.⁴

Formy farmaceutyczne zawierające desloratadynę wykazują biorównoważność. W badaniach skrzyżowanych, po jednorazowym podaniu produktu leczniczego desloratadyna 5 mg w postaci tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej, w porównaniu do konwencjonalnych tabletek 5 mg, obie postacie wykazały równoważność biologiczną.⁵ Dodatkowo wykazano, że woda nie wpływa na biodostępność desloratadyny w postaci tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej.⁶

Dystrybucja

Desloratadyna wiąże się z białkami osocza w umiarkowanym stopniu, w zakresie 83-87%, co stanowi istotną informację w kontekście potencjalnych interakcji z innymi lekami konkurującymi o miejsca wiązania z białkami.⁷

W badaniach z zastosowaniem wielokrotnych dawek desloratadyny (od 5 mg do 20 mg) przyjmowanych raz na dobę przez 14 dni, nie zaobserwowano klinicznie istotnej kumulacji substancji czynnej w organizmie.⁸ Jest to zgodne z długim okresem półtrwania desloratadyny, wynoszącym około 27 godzin, oraz ze schematem dawkowania raz na dobę.⁹

Metabolizm

Aspekty metabolizmu desloratadyny nie zostały w pełni poznane. Do chwili obecnej nie zidentyfikowano dokładnie enzymu odpowiedzialnego za metabolizm desloratadyny, co powoduje, że nie można całkowicie wykluczyć potencjalnych interakcji z innymi produktami leczniczymi.¹⁰

Badania in vivo oraz in vitro dostarczyły jednak cennych informacji na temat potencjalnych interakcji metabolicznych. Desloratadyna nie hamuje izoenzymu CYP3A4 w warunkach in vivo. Ponadto, badania in vitro wykazały, że substancja nie hamuje CYP2D6 oraz nie jest substratem ani inhibitorem glikoproteiny P.¹¹

Interesującym aspektem farmakokinetyki desloratadyny jest występowanie polimorfizmu genetycznego wpływającego na jej metabolizm. W serii badań farmakokinetycznych i klinicznych u około 6% badanych wykryto zwiększone stężenie desloratadyny, co wskazuje na występowanie fenotypu spowolnionego metabolizmu.¹² Częstość występowania tego fenotypu różni się w zależności od rasy – jest większa u dorosłych przedstawicieli rasy czarnej (18%) w porównaniu do osób rasy kaukaskiej (2%). Mimo tych różnic, profil bezpieczeństwa u pacjentów ze spowolnionym metabolizmem nie różnił się od profilu bezpieczeństwa w populacji ogólnej.¹³

W badaniu farmakokinetycznym z zastosowaniem wielokrotnych dawek desloratadyny w postaci tabletek, przeprowadzonym u zdrowych osób dorosłych, u 4 uczestników stwierdzono wolny metabolizm desloratadyny. U tych osób stężenie maksymalne (Cmax) było około 3 razy większe i występowało po około 7 godzinach, a okres półtrwania w fazie eliminacji był znacznie wydłużony – wynosił około 89 godzin.¹⁴

Eliminacja

Okres półtrwania desloratadyny w fazie eliminacji wynosi średnio około 27 godzin.¹⁵ Ten stosunkowo długi okres półtrwania umożliwia dawkowanie raz na dobę, co jest korzystne z punktu widzenia współpracy pacjenta w procesie leczenia.

Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów

Pacjenci z niewydolnością nerek

Farmakokinetyka desloratadyny u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek (CRI – chronic renal insufficiency) została szczegółowo zbadana w porównaniu do osób zdrowych. Przeprowadzono dwa rodzaje badań: z zastosowaniem dawki jednorazowej oraz z zastosowaniem dawek wielokrotnych.¹⁶

W badaniu z pojedynczą dawką zaobserwowano, że ekspozycja na desloratadynę była większa u pacjentów z niewydolnością nerek w porównaniu do osób zdrowych:

• U pacjentów z łagodną do umiarkowanej przewlekłą niewydolnością nerek – ekspozycja większa o około 2 razy¹⁷
• U pacjentów z ciężką przewlekłą niewydolnością nerek – ekspozycja większa o około 2,5 raza¹⁸

W badaniu z dawkami wielokrotnymi uzyskano stan stacjonarny po 11 dniach podawania leku. Porównując ekspozycję w stanie stacjonarnym między osobami z niewydolnością nerek a zdrowymi ochotnikami, zaobserwowano:

• U pacjentów z łagodną do umiarkowanej przewlekłą niewydolnością nerek – ekspozycja większa o około 1,5 raza¹⁹
• U pacjentów z ciężką przewlekłą niewydolnością nerek – ekspozycja większa o około 2,5 raza²⁰

Pomimo zaobserwowanych różnic w parametrach farmakokinetycznych, zmiany w ekspozycji (AUC i Cmax) na desloratadynę i jej aktywny metabolit 3-hydroksydesloratadynę były uznane za nieistotne klinicznie.²¹

Podsumowanie parametrów farmakokinetycznych