efekt flip-flop
Efekt flip-flop to termin używany w neurologii i elektrofizjologii do opisania zjawiska naprzemiennej aktywacji i dezaktywacji (przełączania) struktur mózgowych lub szlaków neuronalnych. Zjawisko to ma istotne znaczenie w patofizjologii niektórych zaburzeń neurologicznych.
W kontekście medycznym efekt flip-flop najczęściej obserwuje się w badaniach elektroencefalograficznych (EEG), gdzie dochodzi do nagłych zmian w zapisie aktywności elektrycznej mózgu. Może być związany z zaburzeniami snu, padaczką oraz niektórymi chorobami neurodegeneracyjnymi.
W farmakologii termin ten odnosi się również do przełączania pomiędzy stanami on-off, które obserwuje się szczególnie u pacjentów z chorobą Parkinsona leczonych lewodopą. Efekt flip-flop charakteryzuje się gwałtownymi przejściami między stanem dobrej kontroli objawów (faza „on”) a stanem znacznego nasilenia objawów parkinsonowskich (faza „off”), co stanowi poważne wyzwanie terapeutyczne.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Fulvestrant SUN, podawany domięśniowo w dawce 500 mg (dwie ampułko-strzykawki po 250 mg), charakteryzuje się powolnym wchłanianiem z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) około 25,1 ng/ml po 5 dniach oraz stabilną ekspozycją (AUC 475 ng·dni/ml) w pierwszym miesiącu terapii. Lek wykazuje dużą pozorną objętość dystrybucji (3-5 l/kg) i wysoki stopień wiązania z białkami osocza (99%), głównie z lipoproteinami VLDL, LDL i HDL. Metabolizm fulwestrantu obejmuje przemiany do 17-ketonu, sulfonianów i glukuronianów, z udziałem CYP3A4 in vitro, jednak w metabolizmie in vivo dominują enzymy spoza cytochromu P-450. Eliminacja zachodzi głównie z kałem, z klirensem 11±1,7 ml/min/kg i długim okresem półtrwania około 50 dni, co jest efektem tzw. „flip-flop” farmakokinetyki. Nie stwierdzono istotnych różnic farmakokinetycznych w zależności od wieku (33-89 lat), masy ciała (40-127 kg) czy rasy, co eliminuje konieczność modyfikacji dawki w tych grupach.
AUC, Cmax, Cmin, CYP3A4, cytochrom P-450, dystrybucja fulwestrantu, efekt flip-flop, eliminacja leku, farmakokinetyka populacyjna, HDL, iniekcja domięśniowa, klasyfikacja Child-Pugh, klirens fulwestrantu, LDL, metabolizm fulwestrantu, objętość dystrybucji, okres półtrwania, SHBP, stan stacjonarny, stężenie fulwestrantu, VLDL, wchłanianie fulwestrantu, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zespół McCune-Albrighta -
Leksykon leków
Ranolazyna, substancja czynna preparatu Ralik, wykazuje farmakokinetykę zależną od dawki z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym po około 4,5 godziny oraz stanem stacjonarnym po 3 dniach przy dawkowaniu 2× dziennie. Biodostępność bezwzględna wynosi 35-50% z dużym zróżnicowaniem międzyosobniczym. W stanie stacjonarnym dla dawki 500 mg 2× dziennie Cmax wynosi około 1770 ng/ml (SD 1040), a AUC0-12 około 13 700 ng×godz./ml (SD 8290). Ranolazyna wiąże się z białkami osocza w 62%, głównie z kwaśną alfa-1 glikoproteiną, a jej objętość dystrybucji (Vss) wynosi 180 l. Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4 i CYP2D6, z dominującymi szlakami O-demetylacji i N-dealkilacji. Okres półtrwania po podaniu dożylnym wynosi 2-3 godziny, natomiast po doustnym około 7 godzin, co jest efektem eliminacji ograniczonej szybkością wchłaniania (efekt flip-flop). Ranolazyna jest eliminowana głównie przez metabolizm, z mniej niż 5% dawki wydalanej w postaci niezmienionej, a 73% radioaktywności odzyskuje się w moczu i 25% w kale.
AUC0-12, biodostępność ranolazyny, Cmax, CYP2D6, CYP3A4, efekt flip-flop, klasyfikacja NYHA, klirens kreatyniny, kwaśna alfa-1-glikoproteina, metabolizm CYP2D6, N-dealkilacja, O-demetylacja, objętość dystrybucji, ranolazyna, stan stacjonarny, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, wiązanie z białkami osocza, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zastoinowa niewydolność krążenia
