płytka łuszczycowa

Płytka łuszczycowa (blaszka łuszczycowa) to charakterystyczna zmiana skórna występująca w łuszczycy. Składa się z ograniczonego, uniesionego, zaczerwienionego obszaru skóry pokrytego srebrzystymi lub białawymi łuskami, powstającymi wskutek nadmiernie przyspieszonego procesu keratynizacji.

Zmiany te najczęściej lokalizują się na wyprostnych powierzchniach kończyn (łokcie, kolana), skórze owłosionej głowy oraz okolicy lędźwiowo-krzyżowej. Charakterystyczne dla płytek łuszczycowych jest zjawisko objawu Auspitza (punktowego krwawienia po zdrapaniu łuski) oraz objawu świecy stearynowej (srebrzystych łusek przypominających zdrapywaną świecę).

Powstawanie płytek łuszczycowych wiąże się z zaburzoną odpowiedzią immunologiczną, nadmierną proliferacją keratynocytów oraz skróconym cyklem odnowy naskórka (z 28 do 3-4 dni). W procesie tym kluczową rolę odgrywają limfocyty T, interleukiny (szczególnie IL-17, IL-22, IL-23) oraz czynnik martwicy nowotworów (TNF-α).

Diagnostyka płytek łuszczycowych opiera się głównie na obrazie klinicznym, charakterystycznych objawach i lokalizacji zmian. W przypadkach wątpliwych wykonuje się biopsję skóry. Histopatologicznie stwierdza się akantyzę, parakeratozę oraz wydłużone brodawki skórne z rozszerzonymi i krętymi naczyniami w warstwie brodawkowatej skóry właściwej.