metabolizm fulwestrantu
Metabolizm fulwestrantu obejmuje głównie procesy utleniania, hydroksylacji, koniugacji z kwasem glukuronowym oraz sulfonowania. Jest to lek z grupy selektywnych antyestrogenów (SERD – Selective Estrogen Receptor Downregulator), stosowany w leczeniu zaawansowanego raka piersi z ekspresją receptorów estrogenowych u kobiet po menopauzie.
Fulwestrant jest metabolizowany w wątrobie, głównie przez enzymy cytochromu P450 3A4 (CYP3A4), co prowadzi do powstania kilku metabolitów. Większość tych metabolitów wykazuje mniejszą aktywność biologiczną niż związek macierzysty. W przeciwieństwie do innych modulatorów receptora estrogenowego, fulwestrant nie wywołuje istotnych interakcji z innymi lekami metabolizowanymi przez cytochrom P450.
Eliminacja leku następuje głównie z kałem, a tylko niewielka część jest wydalana z moczem. Okres półtrwania fulwestrantu wynosi około 40 dni, co umożliwia podawanie go w schemacie comiesięcznym. Ważną cechą metabolizmu fulwestrantu jest brak powstawania aktywnych metabolitów o działaniu estrogenowym, co eliminuje ryzyko stymulacji wzrostu guza, obserwowane przy stosowaniu niektórych selektywnych modulatorów receptora estrogenowego (SERM).
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przeciwwskazania – Fulvestrant Zentiva 250 mg/5 ml
Fulvestrant Zentiva, roztwór do wstrzykiwań zawierający 250 mg fulwestrantu w 5 ml, jest przeciwwskazany u pacjentek z nadwrażliwością na substancję czynną lub substancje pomocnicze, w tym etanol 96% (500 mg/5 ml), alkohol benzylowy (500 mg/5 ml) oraz benzylu benzoesan (750 mg/5 ml). Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest ciąża i okres karmienia piersią ze względu na potencjalne działanie teratogenne i przenikanie do mleka matki. Ponadto, ciężkie zaburzenia czynności wątroby wykluczają stosowanie fulwestrantu z uwagi na jego metabolizm w tym narządzie i ryzyko zwiększonej toksyczności. Farmakokinetyka leku ulega istotnym zmianom w przypadku ciężkiej niewydolności wątroby, co może wpływać na bezpieczeństwo terapii.
alkohol benzylowy, ampułko-strzykawka, antykoncepcja, benzylu benzoesan, ciąża, droga parenteralna, etanol, farmakokinetyka leku, fulwestrant, interakcje lekowe, karmienie piersią, metabolizm fulwestrantu, nadwrażliwość na substancję czynną, niewydolność wątroby, reakcja nadwrażliwości, roztwór do wstrzykiwań, substancje pomocnicze, układ hormonalny, umiarkowane zaburzenia wątroby, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Vastaloma 250 mg/5 ml
Lek Vastaloma, zawierający fulwestrant w dawce 250 mg/5 ml w roztworze do wstrzykiwań, posiada szereg bezwzględnych przeciwwskazań, które należy uwzględnić przed rozpoczęciem terapii. Przede wszystkim nie powinien być stosowany u pacjentek z nadwrażliwością na fulwestrant lub substancje pomocnicze, takie jak etanol 96% (500 mg), alkohol benzylowy (500 mg) oraz benzylu benzoesan (750 mg), ze względu na ryzyko reakcji alergicznych. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest także ciąża oraz okres karmienia piersią, gdyż fulwestrant może negatywnie wpływać na rozwój płodu i przenika do mleka matki. Ponadto, lek jest przeciwwskazany u pacjentek z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby, gdzie zmieniony metabolizm substancji czynnej może zwiększać ryzyko toksyczności. Przed terapią konieczna jest ocena funkcji wątroby za pomocą standardowych badań biochemicznych oraz wykluczenie ciąży i zapewnienie skutecznej antykoncepcji.
alkohol benzylowy, ampułko-strzykawka, antykoncepcja, badanie diagnostyczne, benzylu benzoesan, ciąża, dostosowanie dawki, działanie antyestrogenowe, działanie niepożądane, etanol, fulwestrant, funkcja wątroby, karmienie piersią, łagodne zaburzenie wątroby, metabolizm fulwestrantu, nadwrażliwość, nadwrażliwość na fulwestrant, opcja terapeutyczna, parametr biochemiczny, parametr wątrobowy, reakcja alergiczna, roztwór do wstrzykiwań, toksyczność, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Fulvestrant Eugia 250 mg
Fulvestrant Eugia (250 mg, roztwór do wstrzykiwań) jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na fulwestrant lub substancje pomocnicze, takie jak alkohol benzylowy (500 mg), benzoesan benzylu (750 mg) oraz etanol 96% (500 mg). Lek nie powinien być stosowany w ciąży i podczas karmienia piersią ze względu na ryzyko poważnych zaburzeń rozwojowych płodu oraz przenikanie substancji czynnej do mleka matki. Ponadto, fulwestrant jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby, gdyż metabolizm leku odbywa się głównie w tym narządzie, a niewydolność wątroby może prowadzić do zwiększonej toksyczności i działań niepożądanych.
alkohol benzylowy, antagonista receptora estrogenowego, benzylu benzoesan, choroba alkoholowa, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, dostosowanie dawki, farmakokinetyka leku, fulwestrant, interakcja lekowa, łagodne zaburzenia wątroby, metabolizm fulwestrantu, metabolizm wątrobowy leków, nadwrażliwość, niewydolność wątroby, parametry wątrobowe, reakcja alergiczna, reakcja krzyżowa, selektywny modulator receptora estrogenowego, uzależnienie od alkoholu, wąski indeks terapeutyczny - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Fulvestrant Stada 250 mg/5 ml
Fulvestrant Stada, podawany domięśniowo w dawce 500 mg, charakteryzuje się powolnym wchłanianiem z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) około 25,1 ng/ml po 5 dniach. Stałe wartości ekspozycji (AUC 475 ng•dni/ml, Cmin 16,3 ng/ml) uzyskuje się już w pierwszym miesiącu terapii, a farmakokinetyka wykazuje proporcjonalność dawka-ekspozycja w zakresie 50-500 mg. Lek wykazuje dużą objętość dystrybucji (3-5 l/kg) i silne wiązanie z białkami osocza (99%), głównie z lipoproteinami VLDL, LDL i HDL. Metabolizm fulwestrantu jest wielokierunkowy, z udziałem CYP3A4 in vitro, jednak w warunkach in vivo dominują enzymy pozacytochromowe. Eliminacja zachodzi głównie z kałem, z klirensem około 11 ml/min/kg, a okres półtrwania wynosi około 50 dni, co jest związane z powolnym wchłanianiem.
AUC, cytochrom P450, działanie antyestrogenowe, działanie hamujące, fulwestrant, globulina SHBG, izoenzymy CYP450, lipoproteiny HDL, lipoproteiny LDL, lipoproteiny VLDL, metabolizm fulwestrantu, objętość dystrybucji, okres półtrwania, profil farmakokinetyczny, przedwczesne dojrzewanie płciowe, skala Childa-Pugha, stężenie fulwestrantu, stężenie maksymalne w osoczu, stężenie minimalne w osoczu, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności wątroby, zespół McCune-Albrighta - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Fulvestrant Stada 250 mg/5 ml
Przed rozpoczęciem terapii fulwestrantem (Fulvestrant Stada, 250 mg/5 ml, roztwór do wstrzykiwań) konieczne jest wykluczenie przeciwwskazań, które stanowią bezwzględne wskazania do rezygnacji z leczenia. Do najważniejszych należą nadwrażliwość na substancję czynną lub pomocnicze składniki, takie jak etanol (96%) 100 mg/ml, alkohol benzylowy 100 mg/ml oraz benzyl benzoesan 150 mg/ml, które mogą wywoływać reakcje alergiczne. Terapia jest przeciwwskazana u kobiet w ciąży i karmiących piersią ze względu na mechanizm działania fulwestrantu jako antagonisty receptora estrogenowego oraz potencjalne ryzyko teratogenne. U kobiet w wieku rozrodczym należy wykonać test ciążowy i zapewnić stosowanie skutecznej antykoncepcji podczas leczenia.
albumina, alkohol benzylowy, aminotransferaza, antagonista receptora estrogenowego, badanie biochemiczne, benzyl benzoesan, bilirubina, czas protrombinowy, działanie niepożądane, etanol, iniekcja, klirens, krwiak, lek przeciwzakrzepowy, metabolizm fulwestrantu, metoda antykoncepcji, nadwrażliwość na fulwestrant, reakcja alergiczna, reakcja nadwrażliwości, substancja czynna, test ciążowy, trombocytopenia, wywiad alergologiczny, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie krzepnięcia krwi - Leksykon leków
Interakcje leku – Fulwestrant Accord 250 mg/5 ml
Fulwestrant Accord (250 mg/5 ml) wykazuje ograniczony potencjał do interakcji lekowych, szczególnie w kontekście metabolizmu przez enzym CYP3A4. Badania kliniczne z midazolamem (substrat CYP3A4), ryfampicyną (induktor CYP3A4) oraz ketokonazolem (inhibitor CYP3A4) nie wykazały istotnych zmian w klirensie fulwestrantu ani w aktywności enzymu, co wskazuje na brak konieczności modyfikacji dawki fulwestrantu podczas jednoczesnego stosowania tych leków. Ponadto, brak wpływu na metabolizm midazolamu potwierdza niskie ryzyko interakcji farmakokinetycznych z innymi lekami metabolizowanymi przez CYP3A4, co jest istotne w terapii skojarzonej pacjentek onkologicznych.
alkohol benzylowy, benzoesan benzylu, depresja ośrodkowego układu nerwowego, etanol, fulwestrant, hamowanie enzymu, induktory CYP3A4, induktory i inhibitory CYP3A4, inhibitory CYP3A4, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lekowa, ketokonazol, klirens fulwestrantu, leczenie skojarzone, metabolizm fulwestrantu, midazolam, rak piersi, ryfampicyna, substrat CYP3A4 - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Fulvestrant Fresenius Kabi 250 mg/5 ml
Fulwestrant podawany domięśniowo w dawce 500 mg charakteryzuje się powolnym wchłanianiem z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) około 25,1 ng/ml po 5 dniach oraz stabilną ekspozycją w pierwszym miesiącu terapii (AUC 475 ng·dni/ml, Cmin 16,3 ng/ml). Lek wykazuje rozległą dystrybucję (Vdss 3-5 l/kg) i silne wiązanie z białkami osocza (99%), głównie z lipoproteinami VLDL, LDL i HDL. Metabolizm fulwestrantu jest wieloetapowy, z udziałem CYP3A4, choć główną rolę odgrywają enzymy pozacytochromowe. Eliminacja zachodzi głównie przez kał, z klirensem około 11 ml/min/kg, a okres półtrwania wynosi około 50 dni, co tłumaczy długotrwałe działanie preparatu. Farmakokinetyka jest proporcjonalna do dawki w zakresie 50-500 mg i nie wykazuje istotnych różnic w zależności od wieku, masy ciała czy rasy pacjentek.
białka osocza, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, CYP3A4, fulwestrant, lipoproteiny HDL, lipoproteiny LDL, lipoproteiny VLDL, metabolizm fulwestrantu, okres półtrwania, podanie domięśniowe, przedwczesne dojrzewanie płciowe, rak piersi, roztwór do wstrzykiwań, SHBP, skala Child-Pugh, stężenie w osoczu, substancja czynna, substancja pomocnicza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zespół McCune-Albrighta - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Fulvestrant Vipharm 250 mg/5 ml
Fulvestrant Vipharm, podawany domięśniowo w dawce 500 mg (dwie ampułko-strzykawki po 250 mg), charakteryzuje się powolnym wchłanianiem z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym około 5 dnia po podaniu. W stanie stacjonarnym średnie parametry farmakokinetyczne to: AUC 475 ng·dni/ml (zmienność 33,4%), Cmax 25,1 ng/ml (zmienność 35,3%) oraz Cmin 16,3 ng/ml (zmienność 25,9%). Fulwestrant wykazuje szeroką dystrybucję w tkankach (Vdss 3-5 l/kg) i silne wiązanie z białkami osocza (99%), głównie z lipoproteinami VLDL, LDL i HDL. Metabolizm leku jest złożony, z udziałem enzymu CYP3A4 in vitro, jednak dane in vivo sugerują udział innych enzymów, a eliminacja zachodzi głównie z kałem, z klirensem około 11±1,7 ml/min/kg. Końcowy okres półtrwania wynosi około 50 dni, co jest determinowane głównie przez tempo wchłaniania z miejsca podania.
dystrybucja fulwestrantu, eliminacja fulwestrantu, fulwestrant, globulina wiążąca hormony płciowe, izoenzym CYP3A4, lipoproteina HDL, lipoproteina LDL, lipoproteina VLDL, metabolizm fulwestrantu, objętość dystrybucji, okres półtrwania, podanie domięśniowe, pole pod krzywą, profil farmakokinetyczny, przedłużone uwalnianie, przedwczesne dojrzewanie płciowe, roztwór do wstrzykiwań, skala Child-Pugh, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zespół McCune-Albrighta - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Fulvestrant EVER Pharma 250 mg
Fulvestrant EVER Pharma to roztwór do wstrzykiwań zawierający 250 mg fulwestrantu w 5 ml (50 mg/ml). Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na fulwestrant lub substancje pomocnicze, w tym alkohol etylowy (500 mg/ampułko-strzykawka, 10% obj.), alkohol benzylowy (500 mg/ampułko-strzykawka, 100 mg/ml) oraz benzoesan benzylu (750 mg/ampułko-strzykawka, 150 mg/ml). Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest ciąża i okres karmienia piersią, dlatego przed terapią należy wykluczyć ciążę i zapewnić skuteczną antykoncepcję. Lek nie powinien być stosowany u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby ze względu na metabolizm i eliminację fulwestrantu przez ten narząd.
alkohol benzylowy, alkohol etylowy, ampułko-strzykawka, benzylu benzoesan, fulwestrant, konserwant, łagodne zaburzenia czynności wątroby, metabolizm fulwestrantu, modyfikacja dawkowania, nadwrażliwość na substancję czynną, niewydolność wątroby, reakcja alergiczna, reakcja nadwrażliwości, roztwór do wstrzykiwań, substancja pomocnicza, wiek rozrodczy, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Fulvestrant Sandoz 250 mg/5 ml
Fulvestrant Sandoz (250 mg/5 ml, roztwór do wstrzykiwań) jest przeciwwskazany u pacjentek z nadwrażliwością na fulwestrant lub substancje pomocnicze, w tym etanol (100 mg/ml), alkohol benzylowy (100 mg/ml) oraz benzylu benzoesan (150 mg/ml). Lek nie powinien być stosowany u kobiet w ciąży i karmiących piersią ze względu na ryzyko teratogenne i negatywny wpływ na noworodka. Bezwzględnym przeciwwskazaniem są ciężkie zaburzenia czynności wątroby, gdyż metabolizm fulwestrantu odbywa się głównie w wątrobie, a niewydolność tego narządu może prowadzić do kumulacji leku i nasilenia działań niepożądanych.
alkohol benzylowy, antagonista receptora estrogenowego, benzylu benzoesan, ciężka reakcja alergiczna, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, etanol, farmakokinetyka leku, fulwestrant, metabolizm fulwestrantu, nadwrażliwość, niewydolność wątroby, okres półtrwania leku, parametry wątrobowe, reakcja nadwrażliwości, roztwór do wstrzykiwań - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Fulvestrant EVER Pharma 250 mg
Fulwestrant, podawany domięśniowo w dawce 500 mg (Fulvestrant EVER Pharma, 250 mg/5 ml), charakteryzuje się powolnym wchłanianiem z osiągnięciem Cmax około 25,1 ng/ml po 5 dniach oraz AUC 475 ng·dni/ml. W stanie stacjonarnym Cmin wynosi średnio 16,3 ng/ml, a okres półtrwania wynosi około 50 dni, co jest determinowane głównie przez szybkość wchłaniania. Lek wykazuje rozległą dystrybucję (Vdss 3-5 l/kg) i silne wiązanie z białkami osocza (99%), głównie z frakcjami lipoprotein (VLDL, LDL, HDL). Metabolizm fulwestrantu odbywa się poprzez liczne przemiany, w tym oksydację przez CYP3A4 in vitro, jednak w warunkach in vivo dominują enzymy niezwiązane z cytochromem P-450. Eliminacja zachodzi głównie z kałem, z klirensem około 11 ml/min/kg, a wydalanie z moczem jest minimalne (<1%).
CYP 3A4, cytochrom P-450, dystrybucja fulwestrantu, eliminacja fulwestrantu, farmakokinetyka fulwestrantu, globulina wiążąca hormony płciowe, lipoproteiny o bardzo małej gęstości, metabolizm fulwestrantu, objętość dystrybucji, okres półtrwania, przedwczesne dojrzewanie płciowe, skala Child-Pugh, stężenie maksymalne w osoczu, wchłanianie fulwestrantu, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zespół McCune-Albrighta - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Fulvestrant Medical Valley 250 mg
Fulvestrant Medical Valley to roztwór do wstrzykiwań zawierający 250 mg fulwestrantu w 5 ml, którego stosowanie jest bezwzględnie przeciwwskazane u pacjentek z nadwrażliwością na substancję czynną lub substancje pomocnicze, ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby, w ciąży oraz podczas karmienia piersią. Preparat zawiera istotne ilości etanolu 96% (500 mg), alkoholu benzylowego (500 mg) oraz benzylu benzoesanu (750 mg) w każdej ampułko-strzykawce, co wymaga szczególnej ostrożności u pacjentek z chorobami wątroby, uzależnieniem od alkoholu lub skłonnościami do reakcji nadwrażliwości i miejscowych reakcji skórnych. Metabolizm fulwestrantu odbywa się głównie w wątrobie, dlatego u pacjentek z ciężką niewydolnością wątroby ryzyko kumulacji leku i nasilenia działań niepożądanych jest znaczne.
alkohol benzylowy, antykoncepcja, badanie diagnostyczne, benzylu benzoesan, działanie teratogenne, etanol, farmakokinetyka leku, metabolizm fulwestrantu, nadwrażliwość na fulwestrant, niewydolność wątroby, reakcja nadwrażliwości, reakcja skórna, substancja czynna, test ciążowy, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Fulvestrant SUN 250 mg/5 ml
Fulvestrant SUN, podawany domięśniowo w dawce 500 mg (dwie ampułko-strzykawki po 250 mg), charakteryzuje się powolnym wchłanianiem z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) około 25,1 ng/ml po 5 dniach oraz stabilną ekspozycją (AUC 475 ng·dni/ml) w pierwszym miesiącu terapii. Lek wykazuje dużą pozorną objętość dystrybucji (3-5 l/kg) i wysoki stopień wiązania z białkami osocza (99%), głównie z lipoproteinami VLDL, LDL i HDL. Metabolizm fulwestrantu obejmuje przemiany do 17-ketonu, sulfonianów i glukuronianów, z udziałem CYP3A4 in vitro, jednak w metabolizmie in vivo dominują enzymy spoza cytochromu P-450. Eliminacja zachodzi głównie z kałem, z klirensem 11±1,7 ml/min/kg i długim okresem półtrwania około 50 dni, co jest efektem tzw. „flip-flop” farmakokinetyki. Nie stwierdzono istotnych różnic farmakokinetycznych w zależności od wieku (33-89 lat), masy ciała (40-127 kg) czy rasy, co eliminuje konieczność modyfikacji dawki w tych grupach.
AUC, Cmax, Cmin, CYP3A4, cytochrom P-450, dystrybucja fulwestrantu, efekt flip-flop, eliminacja leku, farmakokinetyka populacyjna, HDL, iniekcja domięśniowa, klasyfikacja Child-Pugh, klirens fulwestrantu, LDL, metabolizm fulwestrantu, objętość dystrybucji, okres półtrwania, SHBP, stan stacjonarny, stężenie fulwestrantu, VLDL, wchłanianie fulwestrantu, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zespół McCune-Albrighta - Leksykon leków
Interakcje leku – Fulvestrant SUN 250 mg/5 ml
Fulwestrant SUN wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa pod względem interakcji farmakokinetycznych, szczególnie w kontekście metabolizmu przez izoenzym CYP3A4. Badania kliniczne wykazały, że fulwestrant nie hamuje aktywności CYP3A4, co potwierdzono na przykładzie braku wpływu na metabolizm midazolamu. Ponadto, zarówno silne inhibitory (ketokonazol) jak i induktory (ryfampicyna) CYP3A4 nie powodują istotnych klinicznie zmian w klirensie fulwestrantu, co eliminuje konieczność modyfikacji dawkowania u pacjentów stosujących te leki. Podobne wnioski dotyczą innych inhibitorów (itrakonazol, klarytromycyna, diltiazem) oraz induktorów (karbamazepina, fenytoina, barbiturany) CYP3A4, co stanowi istotną zaletę terapeutyczną w terapii wielolekowej.
alkohol benzylowy, barbiturany, benzyl benzoesan, cytochrom P450, depresja ośrodkowego układu nerwowego, diltiazem, etanol, fenytoina, fulwestrant, induktor CYP3A4, inhibicja CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitory i induktory CYP3A4, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja farmakologiczna, interakcja lekowa, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, klirens fulwestrantu, metabolizm fulwestrantu, metabolizm midazolamu, olej rycynowy, reakcja nadwrażliwości, ryfampicyna, substrat CYP3A4, terapia wielolekowa