wągrzyca ośrodkowego układu nerwowego

Wągrzyca ośrodkowego układu nerwowego (neurocysticerkoza) to pasożytnicza choroba wywoływana przez larwy tasiemca uzbrojonego (Taenia solium), które osiedlają się w tkankach mózgu i rdzenia kręgowego. Jest to najczęstsza pasożytnicza choroba ośrodkowego układu nerwowego na świecie, szczególnie rozpowszechniona w krajach rozwijających się o niskim standardzie higienicznym.

Neurocysticerkoza rozwija się, gdy człowiek spożyje jaja tasiemca obecne w zanieczyszczonej żywności lub wodzie. Z jaj w przewodzie pokarmowym uwalniają się larwy, które przez naczynia krwionośne migrują do różnych tkanek, w tym do mózgu, gdzie tworzą cysty. Objawy kliniczne zależą od lokalizacji, liczby i stadium rozwoju cyst oraz reakcji immunologicznej gospodarza.

Najczęstszą manifestacją kliniczną neurocysticerkozy są napady padaczkowe (w 70-90% przypadków), które mogą rozpocząć się w dowolnym wieku. Inne objawy to bóle głowy, deficyty neurologiczne, zaburzenia widzenia, objawy wzmożonego ciśnienia śródczaszkowego, a w przypadku zajęcia układu komorowego – wodogłowie. Diagnostyka opiera się głównie na badaniach neuroobrazowych (TK, MRI) oraz testach serologicznych.

Leczenie neurocysticerkozy jest złożone i wymaga indywidualnego podejścia. Obejmuje terapię przeciwpasożytniczą (albendazol, prazykwantel), leki przeciwpadaczkowe, kortykosteroidy w celu zmniejszenia stanu zapalnego oraz w niektórych przypadkach interwencję neurochirurgiczną. Rokowanie zależy od lokalizacji i liczby cyst, czasu trwania choroby oraz dostępności odpowiedniego leczenia.