hiperkeratoza podpaznokciowa
Hiperkeratoza podpaznokciowa (podpaznokciowe rogowacenie) to stan charakteryzujący się nadmiernym nagromadzeniem zrogowaciałych komórek naskórka pod płytką paznokciową. Proces ten prowadzi do pogrubienia warstwy rogowej i uniesienia płytki paznokciowej, co skutkuje jej oddzieleniem od łożyska (onycholizą).
Etiologia hiperkeratozy podpaznokciowej obejmuje przewlekłe urazy mechaniczne (np. nieprawidłowe obuwie), zakażenia grzybicze, łuszczycę, egzemę, liszaj płaski oraz choroby układowe. Stan ten najczęściej dotyczy paznokci stóp, szczególnie palucha, gdzie występuje największe obciążenie mechaniczne.
Diagnostyka różnicowa wymaga rozróżnienia między hiperkeratozą podpaznokciową a grzybicą paznokci, onychomykozą podpaznokciową czy zmianami łuszczycopodobnymi. Kluczowe znaczenie ma wykonanie badania mykologicznego i ewentualnie biopsji w przypadkach wątpliwych klinicznie.
Leczenie hiperkeratozy podpaznokciowej zależy od przyczyny podstawowej i obejmuje usunięcie mechaniczne zrogowaciałej tkanki, stosowanie preparatów keratolitycznych, terapię przeciwgrzybiczą w przypadku etologii grzybiczej oraz leczenie chorób podstawowych. W przypadkach przewlekłych i nawracających może być konieczna interwencja chirurgiczna.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Łuszczyca – Diagnostyka i diagnoza
Łuszczyca jest przewlekłą, zapalną dermatozą diagnozowaną głównie na podstawie charakterystycznego obrazu klinicznego, obejmującego dobrze odgraniczone, rumieniowe i łuszczące się zmiany skórne, często lokalizujące się na łokciach, kolanach, owłosionej skórze głowy oraz okolicy lędźwiowej. Diagnostyka opiera się na badaniu fizykalnym skóry, paznokci (gdzie zmiany występują u 40-50% pacjentów) oraz owłosionej skóry głowy, z wykorzystaniem dermatoskopii i ewentualnie biopsji skóry w przypadkach nietypowych. Biopsja wykazuje typowe cechy histopatologiczne, takie jak akantoza, parakeratoza, mikroropnie Munro oraz naciek limfocytarny. Ocena nasilenia choroby odbywa się za pomocą skal PASI (0-72), BSA, PGA, DLQI oraz NAPSI, co pozwala na klasyfikację łuszczycy jako łagodnej (60% pacjentów), umiarkowanej (30%) lub ciężkiej (10%) i jest kluczowe dla wyboru terapii. Diagnostyka różnicowa obejmuje m.in. wyprysk, liszaj płaski, grzybicę i toczeń rumieniowaty, a u pacjentów o ciemniejszym fototypie skóry zmiany mogą mieć atypowe zabarwienie, co utrudnia rozpoznanie.
akantoza, badanie fizykalne, badanie ultrasonograficzne, biopsja skóry, biopsja sztancowa, chłoniak T-komórkowy, czynnik reumatoidalny, dactylitis, dermatoskop, DLQI, grzybica skóry, hiperkeratoza podpaznokciowa, kortykosteroid, kryteria CASPAR, liszaj płaski, łojotokowe zapalenie skóry, łupież różowy, łuszczyca, łuszczyca paznokci, łuszczycowe zapalenie stawów, objaw Köbnera, onycholiza, parakeratoza, rezonans magnetyczny, rumień, toczeń rumieniowaty, wyprysk, zapalna choroba skóry