postać idiopatyczna
Postać idiopatyczna to określenie używane w medycynie dla schorzenia lub zaburzenia, którego przyczyna pozostaje nieznana pomimo przeprowadzenia kompleksowej diagnostyki. Termin pochodzi od greckich słów „idios” (własny, swoisty) i „pathos” (cierpienie, choroba) i jest stosowany w różnych specjalnościach medycznych.
Rozpoznanie postaci idiopatycznej jest zwykle diagnozą wykluczeniową, co oznacza, że zostają wyeliminowane wszystkie znane przyczyny, a choroba nadal występuje. W praktyce klinicznej dotyczy to wielu chorób, m.in. idiopatycznego nadciśnienia płucnego, idiopatycznych chorób zapalnych jelit, idiopatycznej padaczki czy idiopatycznego włóknienia płuc.
Zarządzanie pacjentami z chorobami o postaci idiopatycznej koncentruje się głównie na leczeniu objawowym i zapobieganiu progresji choroby, ponieważ leczenie przyczynowe jest utrudnione z powodu braku znajomości etiologii. Wraz z postępem nauk medycznych i rozwojem technologii diagnostycznych, niektóre schorzenia wcześniej klasyfikowane jako idiopatyczne zyskują zidentyfikowane przyczyny, co pozwala na bardziej ukierunkowane podejście terapeutyczne.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Bosentan Ranbaxy 125 mg
Bosentan Ranbaxy, zawierający 125 mg bozentanu jednowodnego w formie tabletek powlekanych, jest wskazany przede wszystkim w leczeniu tętniczego nadciśnienia płucnego (TNP) klasy III wg WHO, poprawiając wydolność wysiłkową i łagodząc objawy niewydolności prawokomorowej. Skuteczność leku potwierdzono w pierwotnym TNP (idiopatycznym i dziedzicznym), TNP związanym z twardziną układową bez istotnych zmian płucnych oraz w TNP powiązanym z wrodzonym przeciekiem „z lewej na prawą” i zespołem Eisenmengera. Ponadto, Bosentan Ranbaxy wykazuje korzyści u pacjentów z II klasą czynnościową TNP, co rozszerza zakres potencjalnych odbiorców terapii. Preparat jest również stosowany w prewencji nowych owrzodzeń na opuszkach palców u chorych z twardziną układową, co istotnie wpływa na poprawę jakości życia pacjentów z tym przewlekłym schorzeniem.
dieta ubogosodowa, hepatotoksyczność, III klasa czynnościowa, niewydolność prawokomorowa, parametry wątrobowe, pierwotne tętnicze nadciśnienie płucne, postać idiopatyczna, przeciek lewo-prawy, tabletki powlekane, tętnicze nadciśnienie płucne, twardzina układowa, wada serca, wydolność wysiłkowa, zespół Eisenmengera - Leksykon chorób i schorzeń
Ciężka niedobór hormonu antydiuretycznego – Epidemiologia
Ciężki niedobór hormonu antydiuretycznego (ADH), znany wcześniej jako moczówka prosta, jest rzadkim zaburzeniem endokrynologicznym o częstości występowania około 1 na 25 000 osób (0,004% populacji globalnej). W Rosji częstość ta wynosi 2,1 na 100 000 mieszkańców. Choroba nie wykazuje predylekcji płciowej, choć oporność na wazopresynę związaną z mutacjami na chromosomie X częściej dotyka mężczyzn. Większość przypadków (ponad 90%) ma charakter nabyty, a postać centralna jest dominująca, wywoływana przez urazy mózgu, infekcje, zaburzenia ukrwienia przysadki lub podwzgórza, neurochirurgię i guzy. W populacji pediatrycznej częstość wynosi około 1 na 30 000 dzieci, a przejściowy niedobór ADH jest częstym powikłaniem okołooperacyjnym po zabiegach w okolicy siodła tureckiego, występującym u 18,3-31% pacjentów, z trwałą moczówką prostą w 0,25-2% przypadków. Wystąpienie moczówki prostej po urazie czaszkowo-mózgowym (PTDI) jest związane z wysoką śmiertelnością (57-69%, a nawet do 90% przy wczesnym początku).
czaszkogardlak, desmopresyna, gruczolak przysadki, hiponatremia, moczówka prosta, neurochirurgia, obrzęk mózgu, operacja przysadki, oporność na wazopresynę, poliuria i polidypsja, postać idiopatyczna, powikłanie okołooperacyjne, receptor V2, siodło tureckie, skala Glasgow, śmierć mózgu, uraz czaszkowo-mózgowy, uraz mózgu, wyciek płynu mózgowo-rdzeniowego, zaburzenie endokrynologiczne - Leksykon chorób i schorzeń
Rumień guzowaty – Etiologia i przyczyny
Rumień guzowaty (erythema nodosum) jest najczęstszą postacią panniculitis, manifestującą się bolesnymi, czerwonymi lub fioletowymi guzkami podskórnymi, głównie na podudziach. Patomechanizm opiera się na reakcji nadwrażliwości typu IV, z udziałem kompleksów immunologicznych, neutrofili, TNF-alfa i ziarniniaków, choć dokładne mechanizmy pozostają nie w pełni poznane. Etiologia jest zróżnicowana: infekcje (szczególnie paciorkowcowe zapalenie gardła stanowiące 28-48% przypadków), sarkoidoza (10-25%), choroby zapalne jelit (3-15%), reakcje na leki (3-10%), nowotwory hematologiczne i inne oraz ciąża (4,6%). W 30-55% przypadków przyczyna pozostaje nieznana (postać idiopatyczna). Warto podkreślić geograficzne różnice etiologiczne oraz predyspozycje genetyczne związane z antygenami HLA-B27 i HLA-B8.
amebioza, amoksycylina, antygen zgodności tkankowej HLA-B27, białaczka, cefalosporyna, chłoniak, chłoniak Hodgkina, chłoniak nieziarniczy, choroba Behçeta, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba zapalna jelit, czynnik martwicy nowotworu alfa, doustny środek antykoncepcyjny, giardioza, gorączka reumatyczna, gruźlica, gruźlica pierwotna, guzki podskórne, histoplazmoza, infekcja chlamydiowa, infekcja pasożytnicza, infekcja wirusowa, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor pompy protonowej, kokcydioidomykoza, kompleks immunologiczny, makrolid, mononukleoza zakaźna, mycoplasma pneumoniae, nadwrażliwość typu IV, nowotwór hematologiczny, objaw paraneoplastyczny, opryszczka pospolita, paciorkowcowe zapalenie gardła, penicylina, postać idiopatyczna, rumień guzowaty, sarkoidoza, sulfonamid, wirusowe zapalenie wątroby, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, Yersinia enterocolitica, zakażenie grzybicze, zakażenie HIV, zapalenie tkanki tłuszczowej, zespół Sweeta, ziarniniak