zaburzenie czynnościowe serca

Zaburzenie czynnościowe serca odnosi się do nieprawidłowości w funkcjonowaniu serca, które nie wynikają ze strukturalnych zmian w mięśniu sercowym lub zastawkach. Są to dysfunkcje związane głównie z nieprawidłową regulacją pracy serca, zaburzeniami przewodzenia impulsów elektrycznych lub nieprawidłową odpowiedzią na bodźce neurohormonalne.

Najczęstsze zaburzenia czynnościowe serca obejmują: arytmie (tachykardia, bradykardia, migotanie przedsionków), zaburzenia autonomicznego układu nerwowego (zespół posturalnej tachykardii ortostatycznej – POTS), zespół Brugadów oraz niektóre rodzaje niewydolności serca z zachowaną frakcją wyrzutową (HFpEF). Mogą one manifestować się kołataniem serca, zawrotami głowy, omdleniami, dusznością wysiłkową lub nietolerancją wysiłku.

Diagnostyka zaburzeń czynnościowych serca opiera się na badaniach elektrokardiograficznych (EKG spoczynkowe, holter EKG), echokardiografii (dla wykluczenia zmian strukturalnych), testach wysiłkowych, a w wybranych przypadkach badaniach elektrofizjologicznych. Leczenie zależy od rodzaju zaburzenia i obejmuje farmakoterapię (beta-blokery, leki antyarytmiczne), modyfikację stylu życia, a w niektórych przypadkach ablację lub implantację urządzeń wspomagających pracę serca.

Zaburzenia czynnościowe serca mogą występować jako izolowany problem lub towarzyszyć innym schorzeniom kardiologicznym. Wiele z nich ma charakter przemijający i nie prowadzi do trwałego uszkodzenia mięśnia sercowego, jednak niektóre (np. pewne rodzaje arytmii) mogą zwiększać ryzyko poważnych powikłań, w tym nagłego zgonu sercowego, co podkreśla znaczenie właściwej diagnostyki i leczenia.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl