zasadowica hipochloremiczna

Zasadowica hipochloremiczna to zaburzenie równowagi kwasowo-zasadowej charakteryzujące się podwyższonym pH krwi (zasadowica) oraz obniżonym stężeniem jonów chlorkowych w surowicy (hipochloremia). Jest to jedna z najczęstszych form zasadowicy metabolicznej, gdzie niedobór chlorków przyczynia się do alkalizacji płynów ustrojowych.

Patofizjologicznie zasadowica hipochloremiczna rozwija się najczęściej w wyniku utraty kwasu solnego z górnego odcinka przewodu pokarmowego (uporczywe wymioty) lub na skutek intensywnego oddziaływania diuretyków pętlowych i tiazydowych. Dochodzi wtedy do nadmiernego wydalania chlorków przez nerki, co w połączeniu z retencją wodorowęglanów prowadzi do wzrostu pH krwi powyżej wartości referencyjnych (>7,45).

Objawy kliniczne zasadowicy hipochloremicznej obejmują osłabienie mięśniowe, parestezje, skurcze mięśni, drażliwość, a w ciężkich przypadkach – zaburzenia rytmu serca i świadomości. Diagnostyka opiera się na badaniach laboratoryjnych, gdzie stwierdza się pH krwi >7,45, stężenie wodorowęglanów >26 mmol/l oraz obniżone stężenie chlorków w surowicy (<98 mmol/l).

Leczenie zasadowicy hipochloremicznej polega przede wszystkim na eliminacji przyczyny oraz uzupełnianiu niedoboru chlorków. W terapii stosuje się dożylny wlew 0,9% roztworu NaCl oraz suplementację potasu, który często jest również niedoborowy. W ciężkich przypadkach może być konieczne podanie chlorku amonu. Kluczowe znaczenie ma także monitorowanie parametrów równowagi kwasowo-zasadowej oraz elektrolitów podczas terapii.