zespół mononukleozopodobny
Zespół mononukleozopodobny to zespół objawów klinicznych przypominających mononukleozę zakaźną, jednak wywołany przez inne czynniki etiologiczne niż wirus Epsteina-Barr (EBV), który jest typowym patogenem dla klasycznej mononukleozy zakaźnej. Do najczęstszych przyczyn tego zespołu należą zakażenia wirusem cytomegalii (CMV), wirusem opryszczki typu 6 (HHV-6), wirusem HIV (szczególnie w ostrej fazie zakażenia), wirusem zapalenia wątroby typu A, B lub C oraz toksoplazmoza.
Klinicznie zespół mononukleozopodobny charakteryzuje się gorączką, powiększeniem węzłów chłonnych (limfadenopatią), zapaleniem gardła, często z obecnością wysięku, powiększeniem śledziony i wątroby oraz zmianami w morfologii krwi obwodowej. W badaniach laboratoryjnych typowo obserwuje się limfocytozę z obecnością atypowych limfocytów, podwyższenie aktywności aminotransferaz oraz niekiedy łagodną trombocytopenię.
Diagnostyka różnicowa zespołu mononukleozopodobnego obejmuje szereg badań serologicznych w celu identyfikacji czynnika etiologicznego, w tym testy na obecność przeciwciał przeciwko EBV, CMV, toksoplazmozie, HIV oraz markery wirusowego zapalenia wątroby. Leczenie jest głównie objawowe, a w przypadku identyfikacji specyficznego patogenu może obejmować również terapię przyczynową.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Sulfasalazyna – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Stosowanie sulfasalazyny wymaga ścisłego nadzoru lekarskiego ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych, w tym ciężkich reakcji nadwrażliwości (np. DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka) oraz supresji szpiku kostnego prowadzącej do zakażeń, hemolizy i hepatotoksyczności. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, wątroby, niedoborem dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, astmą oskrzelową oraz u osób z nawracającymi zakażeniami. Dawka 70 mg/kg mc./dobę może powodować stężenie sulfasalazyny we krwi na poziomie 50 μg/ml, co jest uważane za próg toksyczności. W przypadku wystąpienia objawów takich jak gorączka, limfadenopatia, wysypka, ból gardła, bladość, plamica lub żółtaczka, konieczne jest natychmiastowe przerwanie terapii i diagnostyka. Zaleca się rozważenie odczulania u pacjentów z łagodną nadwrażliwością, a w przypadku ciężkich reakcji – bezwzględne odstawienie leku.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginowa, analiza moczu, astma oskrzelowa, badanie czynnościowe wątroby, chromatografia cieczowa, ciężkie zakażenie, dehydrogenaza glutaminianowa, DRESS, glikol propylenowy, hemoliza, hepatotoksyczność, histiocytoza hemofagocytarna, izoenzym kinazy kreatynowej, kamica nerkowa, limfadenopatia, makrocytoza, mesalazyna, mononukleoza rzekoma, naciek eozynofilowy, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niedobór kwasu foliowego, niedokrwistość hemolityczna, osutka polekowa z eozynofilią, pancytopenia, pełny obraz krwi, rozmaz krwinek białych, sulfasalazyna, supresja szpiku kostnego, tabletka dojelitowa, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, zahamowanie czynności szpiku, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie nerek, zapalenie płuc, zapalenie wątroby, zespół mononukleozopodobny, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon chorób i schorzeń
Cytomegalowirus – Leczenie
Cytomegalowirus (CMV) jest wirusem z rodziny Herpesviridae, który pozostaje latentny w organizmie po zakażeniu. U osób immunokompetentnych zakażenie przebiega zwykle bezobjawowo lub jako łagodny zespół mononukleozopodobny, nie wymagający leczenia przeciwwirusowego. W grupach immunosupresyjnych, takich jak pacjenci z HIV/AIDS (zwłaszcza przy liczbie CD4+ <50 komórek/mm3), biorcy przeszczepów narządów lub komórek macierzystych, zakażenie CMV może prowadzić do poważnych powikłań (np. zapalenie płuc, wątroby, jelita grubego, siatkówki). Leczenie pierwszego rzutu opiera się na gancyklowirze (5 mg/kg i.v. 2x/d przez 2-3 tygodnie) oraz jego doustnym proleku walgancyklowirze (900 mg 2x/d p.o.), z zastosowaniem foskarnetu (90 mg/kg i.v. 2x/d) lub cidofowiru w przypadku oporności lub nietolerancji. Nowe leki, takie jak letermowir (480 mg/d p.o., dawka zmniejszona do 240 mg/d przy jednoczesnym stosowaniu cyklosporyny) i maribawir (400-800 mg 2x/d p.o.), oferują dodatkowe opcje profilaktyki i terapii, zwłaszcza u biorców przeszczepów z wysokim ryzykiem CMV. Profilaktyka przeciwwirusowa i terapia wyprzedzająca (preemptive therapy) są kluczowe w zapobieganiu rozwojowi choroby CMV u pacjentów z grup ryzyka, a monitorowanie wiremii CMV (PCR, antygenemia pp65) umożliwia szybkie wdrożenie leczenia.
anemia, brincidofovir, choroba neurologiczna, cidofowir, cytomegalowirus, foskarnet, gancyklowir, hipogammaglobulinemia, immunoglobulina CMV, leflunomid, letermowir, maribawir, neutropenia, niedosłuch czuciowo-nerwowy, profilaktyka przeciwwirusowa, przeszczep komórek macierzystych, przeszczep narządów miąższowych, seronegatywny, seropozytywny, terapia wyprzedzająca, trombocytopenia, układ odpornościowy, walgancyklowir, wrodzone zakażenie CMV, zapalenie jelita grubego, zapalenie nerek, zapalenie płuc, zapalenie przełyku, zapalenie siatkówki, zapalenie wątroby, zespół mononukleozopodobny