mononukleoza rzekoma
Mononukleoza rzekoma (pseudomononukleoza) to zespół objawów klinicznych przypominających mononukleozę zakaźną, jednak spowodowany przez inne czynniki etiologiczne niż wirus Epsteina-Barr (EBV). Najczęstszymi przyczynami są zakażenia wirusem cytomegalii (CMV), wirusem opryszczki typu 6 (HHV-6), toksoplazmozą, a także niektóre leki, zwłaszcza fenytoina.
Obraz kliniczny mononukleozy rzekomej obejmuje gorączkę, ból gardła, powiększenie węzłów chłonnych, zmęczenie oraz charakterystyczne zmiany w morfologii krwi – limfocytozę z obecnością atypowych limfocytów. W przeciwieństwie do klasycznej mononukleozy zakaźnej, w mononukleozie rzekomej testy serologiczne w kierunku EBV są negatywne.
Diagnostyka różnicowa wymaga przeprowadzenia badań serologicznych wykluczających zakażenie EBV oraz potwierdzających obecność innych patogenów. Leczenie mononukleozy rzekomej jest głównie objawowe i polega na stosowaniu leków przeciwgorączkowych, zapewnieniu odpoczynku oraz nawodnienia. W przypadkach wywołanych przez określone patogeny może być konieczne leczenie przyczynowe.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Sulfasalazyna – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Stosowanie sulfasalazyny wymaga ścisłego nadzoru lekarskiego ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych, w tym ciężkich reakcji nadwrażliwości (np. DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka) oraz supresji szpiku kostnego prowadzącej do zakażeń, hemolizy i hepatotoksyczności. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, wątroby, niedoborem dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, astmą oskrzelową oraz u osób z nawracającymi zakażeniami. Dawka 70 mg/kg mc./dobę może powodować stężenie sulfasalazyny we krwi na poziomie 50 μg/ml, co jest uważane za próg toksyczności. W przypadku wystąpienia objawów takich jak gorączka, limfadenopatia, wysypka, ból gardła, bladość, plamica lub żółtaczka, konieczne jest natychmiastowe przerwanie terapii i diagnostyka. Zaleca się rozważenie odczulania u pacjentów z łagodną nadwrażliwością, a w przypadku ciężkich reakcji – bezwzględne odstawienie leku.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginowa, analiza moczu, astma oskrzelowa, badanie czynnościowe wątroby, chromatografia cieczowa, ciężkie zakażenie, dehydrogenaza glutaminianowa, DRESS, glikol propylenowy, hemoliza, hepatotoksyczność, histiocytoza hemofagocytarna, izoenzym kinazy kreatynowej, kamica nerkowa, limfadenopatia, makrocytoza, mesalazyna, mononukleoza rzekoma, naciek eozynofilowy, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niedobór kwasu foliowego, niedokrwistość hemolityczna, osutka polekowa z eozynofilią, pancytopenia, pełny obraz krwi, rozmaz krwinek białych, sulfasalazyna, supresja szpiku kostnego, tabletka dojelitowa, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, zahamowanie czynności szpiku, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie nerek, zapalenie płuc, zapalenie wątroby, zespół mononukleozopodobny, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry