biodostępność ranolazyny
Biodostępność ranolazyny, leku stosowanego w leczeniu przewlekłej dławicy piersiowej, wynosi około 35-50% po podaniu doustnym. Jest to spowodowane intensywnym metabolizmem pierwszego przejścia w wątrobie, gdzie lek jest głównie metabolizowany przez enzymy CYP3A4 i w mniejszym stopniu przez CYP2D6.
Ważnym aspektem farmakokinetyki ranolazyny jest jej zwiększona biodostępność przy jednoczesnym przyjmowaniu z posiłkiem, szczególnie bogatym w tłuszcze. Pokarm może zwiększyć biodostępność leku nawet o 20%. Ponadto, biodostępność ranolazyny wykazuje zależność od dawki – przy wyższych dawkach występuje względne nasycenie metabolizmu pierwszego przejścia, co prowadzi do nieproporcjonalnego wzrostu stężenia leku w osoczu.
Znaczącym czynnikiem wpływającym na biodostępność ranolazyny są interakcje lekowe. Jednoczesne stosowanie inhibitorów CYP3A4 (np. ketokonazolu, klarytromycyny) może istotnie zwiększyć biodostępność ranolazyny, potencjalnie prowadząc do wzrostu ryzyka działań niepożądanych. Z tego powodu konieczne jest dostosowanie dawki ranolazyny u pacjentów przyjmujących leki wpływające na aktywność CYP3A4.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Ranolazyna, podawana doustnie w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu, osiąga maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po około 4,5 godzinie, a stan stacjonarny jest zwykle osiągany po 3 dniach przy dawkowaniu 500-1000 mg dwa razy na dobę. Biodostępność bezwzględna wynosi 35-50%, z dużym zróżnicowaniem międzyosobniczym, a ekspozycja na lek (AUC0-12) wynosi średnio 13 700 ng×godz./ml (SD 8290) przy dawce 500 mg 2×/dobę. Ranolazyna wiąże się z białkami osocza w około 62%, głównie z kwaśną alfa-1 glikoproteiną, a jej objętość dystrybucji (Vss) wynosi 180 l, co wskazuje na dobrą penetrację do tkanek. Metabolizm jest intensywny i zachodzi głównie przez enzymy CYP3A4 i CYP2D6, z wieloma metabolitami, a eliminacja niezmienionej substancji jest minimalna (<5% dawki). Okres półtrwania po podaniu doustnym wynosi około 7 godzin, co jest efektem tzw. flip-flop.
bezpieczeństwo kardiologiczne, biodostępność ranolazyny, ciężkie zaburzenie czynności nerek, CYP2D6, CYP3A4, farmakologicznie aktywny metabolit, klasyfikacja NYHA, klirens kreatyniny, kwaśna alfa-1-glikoproteina, mikrosomy wątrobowe, objętość dystrybucji, parametr farmakokinetyczny, ranolazyna, stężenie w osoczu, szybki metabolizer, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, terapia nerkozastępcza, wolny metabolizer, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zastoinowa niewydolność krążenia -
Leksykon leków
Ranolazyna, dostępna w tabletkach o przedłużonym uwalnianiu (375 mg, 500 mg, 750 mg), charakteryzuje się osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) po około 4,5 godziny, a stan stacjonarny uzyskuje się po 3 dniach podawania 500 mg dwa razy na dobę, przy Cmax około 1770 ng/ml (SD 1040) i AUC₀₋₁₂ średnio 13 700 ng×godz./ml (SD 8290). Biodostępność doustna wynosi 35-50% z dużym zróżnicowaniem międzyosobniczym, a ekspozycja na lek rośnie nieproporcjonalnie do dawki (2,5-3-krotne zwiększenie AUC przy podwojeniu dawki). Ranolazyna wiąże się w 62% z białkami osocza, głównie z kwaśną alfa-1 glikoproteiną, a jej objętość dystrybucji (Vss) wynosi 180 l, co wskazuje na znaczną dystrybucję tkankową. Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4 i CYP2D6, z wieloma metabolitami, a eliminacja odbywa się głównie drogą metaboliczną, z mniej niż 5% dawki wydalanej w postaci niezmienionej. Okres półtrwania po podaniu dożylnym wynosi 2-3 godziny, natomiast po doustnym około 7 godzin, co jest efektem kinetyki flip-flop.
alfa-1-glikoproteina, biodostępność ranolazyny, CYP2D6, CYP3A4, ekspozycja na ranolazynę, flip-flop kinetics, klasyfikacja NYHA, klirens kreatyniny, klirens ranolazyny, maksymalne stężenie w osoczu, mikrosom ludzkiej wątroby, N-dealkilacja, O-demetylacja, objętość dystrybucji, parametr farmakokinetyczny, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zastoinowa niewydolność krążenia -
Leksykon leków
Ranolazyna, substancja czynna preparatu Ralik, wykazuje farmakokinetykę zależną od dawki z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym po około 4,5 godziny oraz stanem stacjonarnym po 3 dniach przy dawkowaniu 2× dziennie. Biodostępność bezwzględna wynosi 35-50% z dużym zróżnicowaniem międzyosobniczym. W stanie stacjonarnym dla dawki 500 mg 2× dziennie Cmax wynosi około 1770 ng/ml (SD 1040), a AUC0-12 około 13 700 ng×godz./ml (SD 8290). Ranolazyna wiąże się z białkami osocza w 62%, głównie z kwaśną alfa-1 glikoproteiną, a jej objętość dystrybucji (Vss) wynosi 180 l. Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4 i CYP2D6, z dominującymi szlakami O-demetylacji i N-dealkilacji. Okres półtrwania po podaniu dożylnym wynosi 2-3 godziny, natomiast po doustnym około 7 godzin, co jest efektem eliminacji ograniczonej szybkością wchłaniania (efekt flip-flop). Ranolazyna jest eliminowana głównie przez metabolizm, z mniej niż 5% dawki wydalanej w postaci niezmienionej, a 73% radioaktywności odzyskuje się w moczu i 25% w kale.
AUC0-12, biodostępność ranolazyny, Cmax, CYP2D6, CYP3A4, efekt flip-flop, klasyfikacja NYHA, klirens kreatyniny, kwaśna alfa-1-glikoproteina, metabolizm CYP2D6, N-dealkilacja, O-demetylacja, objętość dystrybucji, ranolazyna, stan stacjonarny, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, wiązanie z białkami osocza, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zastoinowa niewydolność krążenia
