eliminacja dwuwykładnicza
Eliminacja dwuwykładnicza to proces farmakokinetyczny opisujący sposób, w jaki niektóre leki są usuwane z organizmu. Charakteryzuje się dwufazowym spadkiem stężenia leku w osoczu – początkowo szybkim, a następnie wolniejszym, co na wykresie półlogarytmicznym tworzy dwie linie proste o różnych nachyleniach.
W pierwszej fazie (alfa) lek ulega szybkiej dystrybucji do tkanek, co odpowiada za gwałtowny spadek stężenia w osoczu. W drugiej fazie (beta) dominuje powolna eliminacja leku z organizmu poprzez metabolizm i wydalanie. Zjawisko to występuje głównie przy lekach, które mają zdolność do redystrybucji między różnymi kompartmentami organizmu.
Znajomość typu eliminacji leku ma istotne znaczenie kliniczne przy ustalaniu dawkowania, szczególnie w przypadku leków o wąskim indeksie terapeutycznym. Dla leków z eliminacją dwuwykładniczą konieczne jest uwzględnienie obu faz przy obliczaniu dawek podtrzymujących oraz interwałów między podaniami, co pozwala utrzymać stężenie terapeutyczne i uniknąć toksyczności.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Fexofenadini Hydrochloridum Polpharma 180 mg
Feksofenadyny chlorowodorek, substancja czynna preparatu Fexofenadini Hydrochloridum Polpharma (180 mg, tabletki powlekane), charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym z Tmax wynoszącym 1-3 godziny oraz średnim Cmax około 494 ng/ml przy dawce 180 mg raz na dobę. Lek wykazuje umiarkowane wiązanie z białkami osocza (60-70%) oraz minimalny metabolizm zarówno w wątrobie, jak i poza nią, co potwierdza obecność feksofenadyny w moczu i kale w formie niezmienionej. Okres półtrwania w końcowej fazie eliminacji wynosi 11-15 godzin po podaniu wielokrotnym, co umożliwia utrzymanie działania terapeutycznego przez dłuższy czas. Główną drogą eliminacji jest wydalanie z żółcią, natomiast do 10% dawki jest wydalane z moczem w postaci niezmienionej.
AUC, biodostępność substancji czynnej, biotransformacja, Cmax, dystrybucja leku, eliminacja dwuwykładnicza, farmakokinetyka liniowa, feksofenadyny chlorowodorek, okres półtrwania, podanie doustne, pole pod krzywą stężenia, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, T1/2, Tmax, wiązanie z białkami osocza, wydalanie z żółcią