nabłonek skóry

Nabłonek skóry to zewnętrzna warstwa naskórka (epidermis), która stanowi pierwszą linię obrony organizmu przed czynnikami środowiskowymi. Jest to wielowarstwowy nabłonek płaski rogowaciejący, zbudowany głównie z keratynocytów, które przechodzą proces różnicowania podczas migracji z warstwy podstawnej do warstwy rogowej.

W strukturze nabłonka skóry wyróżniamy pięć warstw: podstawną (stratum basale), kolczystą (stratum spinosum), ziarnistą (stratum granulosum), jasną (stratum lucidum) – obecną tylko w skórze grubej, oraz rogową (stratum corneum). Proces keratynizacji nabłonka skóry trwa około 28 dni, podczas którego keratynocyty stopniowo przekształcają się w korneocyty wypełnione keratyną.

Nabłonek skóry zawiera również inne komórki, takie jak melanocyty produkujące melaninę, komórki Langerhansa pełniące funkcje immunologiczne oraz komórki Merkla odpowiedzialne za percepcję dotykową. Integralność nabłonka skóry jest kluczowa dla prawidłowej funkcji barierowej skóry, regulacji gospodarki wodnej oraz ochrony przed promieniowaniem UV i patogenami.

Zaburzenia nabłonka skóry mogą prowadzić do różnych chorób dermatologicznych, takich jak łuszczyca, egzema czy nowotwory skóry. Diagnostyka histopatologiczna zmian w nabłonku skóry stanowi podstawę rozpoznania wielu chorób dermatologicznych.

Powiązane wpisy

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl