beklometazonu 17-monopropionian
Beklometazonu 17-monopropionian to syntetyczny kortykosteroid stosowany głównie w leczeniu chorób układu oddechowego, takich jak astma oskrzelowa i przewlekła obturacyjna choroba płuc (POChP). Substancja ta wykazuje silne działanie przeciwzapalne, immunosupresyjne i przeciwalergiczne, dzięki czemu skutecznie zmniejsza objawy chorób o podłożu zapalnym.
Mechanizm działania beklometazonu 17-monoproponianu polega na hamowaniu procesu zapalnego poprzez blokowanie syntezy mediatorów zapalenia, redukcję migracji komórek zapalnych oraz hamowanie uwalniania cytokin prozapalnych. W przeciwieństwie do kortykosteroidów systemowych, beklometazon stosowany wziewnie charakteryzuje się ograniczonym wchłanianiem ogólnoustrojowym, co znacząco zmniejsza ryzyko wystąpienia działań niepożądanych.
Beklometazonu 17-monopropionian jest najczęściej stosowany w postaci wziewnej (aerozole, inhalatory proszkowe), ale występuje również w preparatach donosowych stosowanych w alergicznym nieżycie nosa. Jego skuteczność kliniczna w połączeniu z relatywnie dobrym profilem bezpieczeństwa sprawia, że jest jednym z podstawowych leków stosowanych w długotrwałej terapii kontrolującej przebieg astmy i POChP.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Formodual (100 mcg + 6 mcg)/dawkę inh.
Formodual jest złożonym preparatem wziewnym zawierającym beklometazon dipropionian (prolek, który ulega hydrolizie do aktywnego metabolitu beklometazonu 17-monopropionianu) oraz formoterol fumaranu dwuwodnego (długo działający β2-agonista). Farmakokinetyka obu substancji została szczegółowo zbadana, wykazując brak istotnych interakcji farmakokinetycznych i farmakodynamicznych między nimi. Po podaniu pojedynczej dawki Formodual (4 rozpylenia po 100 + 6 μg) u zdrowych ochotników, AUC dla aktywnego metabolitu beklometazonu 17-monopropionianu była o 35% niższa, a Cmax o 19% niższe w porównaniu do podania samego beklometazonu dipropionianu CFC, z szybszym wchłanianiem (0,5 h vs 2 h). Formoterol wykazywał podobne Cmax, a całkowite narażenie ogólnoustrojowe było nieznacznie wyższe po Formodualu. Stosowanie komory inhalacyjnej AeroChamber Plus zwiększało dostarczanie do płuc obu substancji o około 41-45%, bez istotnego wzrostu ogólnoustrojowego narażenia formoterolu. Depozycja płucna wynosiła średnio 31-34% dawki nominalnej u pacjentów z astmą, POChP i u osób zdrowych, a stężenia w osoczu były porównywalne między tymi grupami.
beklometazonu 17-monopropionian, beklometazonu dipropionian, biodostępność, cytochrom P450, depozycja płucna, długo działający beta-2 agonista, enancjomer, esteraza, formoterolu fumaran dwuwodny, inhalator proszkowy, inhalator z dozownikiem, izoenzymy cytochromu P450, klirens osoczowy, komora inhalacyjna, kortykosteroid, marskość wątroby, O-demetylacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, POChP, prolek, receptor glikokortykosteroidowy, receptory beta-2-adrenergiczne, spejser AeroChamber Plus - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Soprobec 50 mcg/dawkę odmierzoną
Soprobec to aerozol inhalacyjny zawierający beklometazonu dipropionian w dawce 50 µg na dawkę odmierzoną, stosowany w terapii wziewnej. Beklometazonu dipropionian jest prolekiem, który ulega hydrolizie przez esterazy do aktywnego metabolitu – beklometazonu-17-monopropionianu, wykazującego silne miejscowe działanie przeciwzapalne. Po inhalacji biodostępność bezwzględna wynosi około 2% dla niezmienionego proleku oraz 62% dla aktywnego metabolitu. Maksymalne stężenie w osoczu (tmax) proleku osiągane jest po 0,3 godziny, natomiast metabolitu po 1 godzinie. Dystrybucja aktywnego metabolitu jest znaczna (Vd = 424 l), a wiązanie z białkami osocza umiarkowane (87%). Klirens osoczowy wynosi odpowiednio 150 l/godz. dla proleku i 120 l/godz. dla metabolitu, a okres półtrwania eliminacji to 0,5 godziny i 2,7 godziny. Wchłanianie ogólnoustrojowe aktywnego metabolitu pochodzi zarówno z płuc (36%), jak i z przewodu pokarmowego (26%).
aerozol inhalacyjny, beklometazon, beklometazonu 17-monopropionian, beklometazonu dipropionian, beklometazonu-21-monopropionian, biodostępność bezwzględna, dystrybucja tkankowa, działanie przeciwzapalne, ekspozycja ogólnoustrojowa, esterazy, inhalator z odmierzoną dawką, klirens nerkowy, klirens osoczowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, podanie wziewne, polarny metabolit, profil farmakokinetyczny, receptor glikokortykosteroidowy, stężenie w osoczu, terapia wziewna, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Fostex (200 mcg + 6 mcg)/dawkę inh.
Fostex to złożony preparat wziewny zawierający beklometazonu dipropionian (200 μg) oraz formoterolu fumaranu dwuwodnego (6 μg). Farmakokinetyka produktu wykazuje, że AUC i Cmax aktywnego metabolitu beklometazonu 17-monopropionianu są odpowiednio o 35% i 19% niższe po podaniu Fostexu w porównaniu do samego beklometazonu dipropionianu CFC, przy szybszym wchłanianiu (0,5 h vs 2 h). Formoterol wykazuje podobne Cmax niezależnie od formy podania, z nieznacznie większym całkowitym narażeniem ogólnoustrojowym po Fostexie. Nie stwierdzono interakcji farmakokinetycznych ani farmakodynamicznych między składnikami. Biodostępność płucna i ogólnoustrojowa obu substancji jest proporcjonalna do dawki, a stosowanie komory inhalacyjnej AeroChamber Plus zwiększa dostarczanie do płuc (beklometazon 17-monopropionian o 25%, formoterol o 32%) przy jednoczesnym zmniejszeniu narażenia ogólnoustrojowego (beklometazon 17-monopropionian i formoterol o 17%).
AeroChamber Plus, aerozol inhalacyjny, aktywność przeciwzapalna, beklometazonu 17-monopropionian, beklometazonu dipropionian, biodostępność, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6, cytochrom P450, enancjomer, esteraza, formoterolu fumaran dwuwodny, inhalator proszkowy, inhalator z dozownikiem, interakcja farmakokinetyczna, klirens nerkowy, klirens osoczowy, komora inhalacyjna, marskość wątroby, metabolizm wątrobowy, narażenie ogólnoustrojowe, O-demetylacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą, prolek, receptor glikokortykosteroidowy, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Beclocomb (100 mcg + 6 mcg)/dawkę
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa leku Beclocomb, zawierającego 100 µg beklometazonu dipropionianu oraz 6 µg formoterolu fumaranu dwuwodnego na dawkę odmierzoną, wykazały, że działania toksyczne obserwowane u zwierząt były związane głównie z farmakologiczną aktywnością składników, tj. immunosupresyjnym działaniem beklometazonu oraz wpływem formoterolu na układ sercowo-naczyniowy, szczególnie u psów. Nie stwierdzono nasilenia toksyczności ani nieoczekiwanych objawów po podaniu produktu złożonego w porównaniu z pojedynczymi substancjami. W badaniach reprodukcyjnych na szczurach zaobserwowano dawkozależne zmniejszenie płodności u samic oraz toksyczny wpływ na rozwój zarodka i płodu, w tym rozszczep podniebienia i zahamowanie wzrostu, przy bardzo wysokim narażeniu na aktywny metabolit beklometazonu 17-monopropionian, przekraczającym 200-krotnie stężenia oczekiwane u pacjentów. Formoterol wykazywał tokolityczne działanie beta2-sympatykomimetyczne, skutkujące wydłużeniem ciąży i porodu, przy stężeniach niższych niż terapeutyczne.
beklometazonu 17-monopropionian, beklometazonu dipropionian, działanie immunosupresyjne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie tokolityczne, działanie toksyczne, formoterol fumaran dwuwodny, gaz nośny HFA 134a, kortykosteroidy, lek beta2-sympatykomimetyczny, metabolit aktywny, potencjał genotoksyczny, profil toksyczności, rozszczep podniebienia, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczny wpływ na reprodukcję, układ sercowo-naczyniowy, zahamowanie wzrostu wewnątrzmacicznego - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Befoair
Lek Befoair, zawierający 200 mikrogramów beklometazonu dipropionianu i 6 mikrogramów formoterolu fumaran w dawce odmierzonej, wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z chorobami kardiologicznymi (np. zaburzenia rytmu serca, przerostowa kardiomiopatia, choroba niedokrwienna serca, nadciśnienie tętnicze), a także u osób z wydłużonym odstępem QTc (>0,44 s). Formoterol może nasilać hipokaliemię, zwłaszcza u pacjentów z ciężką astmą, cukrzycą, tyreotoksykozą, guzem chromochłonnym nadnerczy oraz niewyrównaną hipokaliemią. Zaleca się monitorowanie stężenia potasu i glukozy we krwi, szczególnie przy jednoczesnym stosowaniu leków moczopędnych, steroidów lub pochodnych ksantyny. Przed znieczuleniem halogenowymi lekami należy odczekać co najmniej 12 godzin od ostatniej dawki Befoair ze względu na ryzyko zaburzeń rytmu serca. W trakcie terapii należy unikać nagłego odstawienia leku i monitorować objawy zaostrzenia astmy, które mogą wymagać zwiększenia dawki kortykosteroidów wziewnych lub doustnych oraz zastosowania antybiotykoterapii.
anoreksja, antybiotykoterapia, beklometazonu 17-monopropionian, beta2-agonista, blok przedsionkowo-komorowy trzeciego stopnia, centralna chorioretinopatia surowicza, choroba niedokrwienna serca, formoterol, gruźlica płuc, grzybicze zakażenie dróg oddechowych, guz chromochłonny, halogenowy lek znieczulający, hipoglikemia, hipokaliemia, jaskra, kandydoza jamy ustnej, kandydoza jamy ustnej i gardła, kardiomiopatia przerostowa, komora inhalacyjna, kortykosteroid, lek moczopędny, nadciśnienie tętnicze, napad drgawkowy, niedociśnienie tętnicze, niedotlenienie, niewydolność serca zastoinowa, paradoksalny skurcz oskrzeli, pochodne ksantyny, przełom nadnerczowy, stwardnienie tętnic, świszczący oddech, tachyarytmia, tyreotoksykoza, wirusowe zakażenie dróg oddechowych, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie świadomości, zaćma, zawał mięśnia sercowego, zespół Cushinga, zwężenie podzastawkowe aorty - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Fostex (100 mcg + 6 mcg)/dawkę
Fostex to złożony preparat wziewny zawierający beklometazonu dipropionian (BDP) oraz formoterol fumaran dwuwodny, stosowany w leczeniu chorób układu oddechowego. Farmakokinetyka BDP charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z płuc i intensywną przemianą do aktywnego metabolitu beklometazonu 17-monopropionianu (B17MP), który wykazuje silniejsze działanie przeciwzapalne. Po podaniu wziewnym biodostępność bezwzględna wynosi około 2% dla BDP i 62% dla B17MP. Formoterol jest wchłaniany zarówno z płuc, jak i przewodu pokarmowego, z maksymalnym stężeniem w osoczu osiąganym w ciągu 0,5-1 godziny, a okres półtrwania eliminacyjnego wynosi około 10 godzin po dawce wziewnej 120 μg. W badaniach farmakokinetycznych u zdrowych ochotników oraz pacjentów z POChP i astmą wykazano, że stosowanie Fostexu nie powoduje istotnych interakcji farmakokinetycznych między składnikami, a stosowanie komory inhalacyjnej AeroChamber Plus zwiększa depozycję leku w płucach i dostarczanie aktywnych metabolitów o około 41-45% bez istotnego wzrostu ogólnoustrojowego narażenia.
aerozol inhalacyjny, aktywny metabolit, beklometazonu 17-monopropionian, beklometazonu dipropionian, biodostępność, biorównoważność, ciężka marskość wątroby, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6, depozycja płucna, ekspozycja ogólnoustrojowa, enancjomer, esteraza, formoterolu fumaran dwuwodny, glukuronid, inhalator proszkowy, inhalator z dozownikiem, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym cytochromu P450, klirens nerkowy, klirens osoczowy, komora inhalacyjna, O-demetylacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania w fazie eliminacji, polarny metabolit, spejser AeroChamber Plus, stabilne POChP, wziewny kortykosteroid, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Fostex NEXThaler (200 mcg+ 12 mcg)/dawkę inh.
Przedkliniczna ocena bezpieczeństwa leku Fostex NEXThaler, zawierającego beklometazonu dipropionian (200 µg) oraz formoterolu fumaran dwuwodny (12 µg) na dawkę inhalacyjną, opiera się na badaniach toksykologicznych zarówno skojarzenia, jak i poszczególnych składników. Efekty toksyczne obserwowane u zwierząt były związane głównie z nasileniem działania farmakologicznego: immunosupresyjnym w przypadku beklometazonu oraz kardiotoksycznym (typowym dla beta2-agonistów) w przypadku formoterolu. Nie wykazano wzrostu toksyczności ani synergistycznego działania toksycznego przy jednoczesnym stosowaniu obu substancji. Badania reprodukcyjne na szczurach wykazały dawkozależne działania toksyczne beklometazonu, takie jak zmniejszenie płodności, obniżenie prawdopodobieństwa zagnieżdżenia zarodka oraz toksyczność rozwojowa płodu, obserwowane przy ekspozycji około 200-krotnie wyższej niż u pacjentów stosujących lek.
aktywny metabolit, beklometazonu 17-monopropionian, beklometazonu dipropionian, beta2-agonista, działanie farmakologiczne, działanie immunosupresyjne, działanie tokolityczne, formoterolu fumaran dwuwodny, genotoksyczność, lek beta2-sympatykomimetyczny, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, rozszczep podniebienia, terapia długoterminowa, toksyczność ogólna, układ sercowo-naczyniowy, wewnątrzmaciczne zahamowanie wzrostu, wpływ na reprodukcję, zagnieżdżenie zarodka, zmniejszenie płodności - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Beclonasal Aqua 50 mcg/dawkę
Beklometazon dipropionian (BDP), substancja czynna leku Beclonasal Aqua, podawany donosowo w dawce 50 µg na dawkę (0,09 ml), charakteryzuje się całkowitą biodostępnością wynoszącą 44% po podaniu donosowym oraz 41% po podaniu doustnym. Po podaniu donosowym mniej niż 1% dawki jest wchłaniane bezpośrednio przez błonę śluzową nosa, reszta jest połykana i wchłaniana z przewodu pokarmowego. Aktywny metabolit B-17-MP osiąga maksymalne stężenia w osoczu po 3-5 godzinach od podania doustnego, co ma istotne znaczenie dla profilu terapeutycznego. BDP wykazuje umiarkowane wiązanie z białkami osocza (87%) oraz objętość dystrybucji 20 l, natomiast B-17-MP cechuje się znacznie większą objętością dystrybucji (424 l), co wskazuje na szeroką penetrację tkankową. Stężenia BDP w osoczu są bardzo niskie (poniżej 50 pg/ml) po obu drogach podania, co wynika z szybkiego metabolizmu podczas pierwszego przejścia przez wątrobę.
Beclonasal Aqua, beklometazonu 17-monopropionian, beklometazonu dipropionian, beklometazonu-21-monopropionian, biodostępność, błona śluzowa nosa, farmakokinetyka, kinetyka wchłaniania, klirens osoczowy, metabolity polarne, metabolizm pierwszego przejścia, objętość dystrybucji, okres półtrwania, podanie donosowe, podanie doustne, steryd donosowy, stężenie osoczowe, transport śluzowo-rzęskowy, wiązanie z białkami osocza, wydalanie z kałem, wydalanie z moczem, znakowanie izotopowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Fostex Nexthaler (100 mcg + 6 mcg)/dawkę inh.
Fostex NEXThaler zawiera beklometazon dipropionian (BDP) i formoterol fumaran dwuwodny, których farmakokinetyka została szczegółowo zbadana. BDP jest prolekiem, szybko metabolizowanym do aktywnego metabolitu beklometazonu 17-monopropionianu (B17MP) z biodostępnością wziewną 2% dla BDP i 62% dla B17MP (dawka nominalna). Cmax BDP osiąga się po 5 minutach, a B17MP po 15-30 minutach; okres półtrwania wynosi odpowiednio 0,5 h i 2,7 h. Formoterol wykazuje liniowe wchłanianie dla dawek 12-96 μg, Cmax osiąga po 5 minutach, a okres półtrwania eliminacji wynosi około 10 h. Wiązanie z białkami osocza wynosi 87% dla BDP i 61-64% dla formoterolu. Główne drogi eliminacji to kał (BDP i metabolity) oraz mocz (67% formoterolu, w tym 8% w postaci niezmienionej). Metabolizm BDP zachodzi głównie przez esterazy, a formoterol przez izoenzymy CYP450 (CYP2D6, CYP2C19, CYP2C9) z powstawaniem nieaktywnych metabolitów glukuronidowych.
astma dziecięca, beklometazonu 17-monopropionian, beklometazonu dipropionian, beklometazonu-21-monopropionian, biodostępność ogólnoustrojowa, ciśnieniowy aerozol inhalacyjny, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6, działanie przeciwzapalne, enancjomer, esterazy, formoterolu fumaran dwuwodny, inhalator ciśnieniowy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzymy cytochromu P450, klirens nerkowy, klirens osoczowy, komora inhalacyjna, metabolit, narażenie ogólnoustrojowe, O-demetylacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, proszek do inhalacji, wchłanianie z płuc, wiązanie z białkami osocza, wydalanie z kałem, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Beclocomb
Produkt Beclocomb zawiera beklometazonu dipropionian (100 µg) oraz formoterolu fumaran dwuwodny (6 µg) na dawkę odmierzoną i wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego, takimi jak zaburzenia rytmu serca (w tym blok przedsionkowo-komorowy III stopnia, tachyarytmie), kardiomiopatia przerostowa, ciężka choroba serca, niedokrwienna choroba serca, nadciśnienie tętnicze czy tętniak. Formoterol może wydłużać odstęp QTc (>0,44 s), co wymaga monitorowania u pacjentów z wrodzonym lub lekowo wywołanym wydłużeniem QTc. Należy zachować ostrożność u osób z tyreotoksykozą, cukrzycą (ze względu na ryzyko hiperglikemii), guzem chromochłonnym oraz nieleczoną hipokaliemią, zwłaszcza że beta2-agonisty mogą indukować ciężką hipokaliemię, nasilającą się przy współistniejącym niedotlenieniu lub stosowaniu leków takich jak teofilina, kortykosteroidy systemowe i diuretyki. W przypadku niestabilnej astmy wskazane jest regularne monitorowanie poziomu potasu. Przed znieczuleniem halogenowymi środkami należy odczekać co najmniej 12 godzin od ostatniej dawki Beclocomb ze względu na ryzyko arytmii.
agonista receptora beta-2, agresja, anoreksja, beklometazonu 17-monopropionian, beklometazonu dipropionian, blok przedsionkowo-komorowy, centralna chorioretinopatia surowicza, cukrzyca, depresja, formoterol, gęstość mineralna kości, gruźlica płuc, guz chromochłonny, hipoglikemia, hipokaliemia, jaskra, kandydoza jamy ustnej, kardiomiopatia przerostowa, kortykosteroid, lęk, lek moczopędny, miażdżyca tętnic, nadciśnienie tętnicze, nadpobudliwość psychoruchowa, napad drgawkowy, niedociśnienie, niedokrwienna choroba serca, nieostre widzenie, ostry przełom nadnerczowy, pochodna ksantyny, przewlekła obturacyjna choroba płuc, skurcz oskrzeli paradoksalny, tachyarytmia, tętniak, tyreotoksykoza, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenie snu, zaćma, zahamowanie czynności nadnerczy, zakażenie grzybicze, zakażenie wirusowe, zaostrzenie objawów, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zespół Cushinga, zwężenie aorty - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Fostex (200 mcg + 6 mcg)/dawkę inh.
Przedkliniczne badania toksykologiczne preparatu Fostex (200 µg beklometazonu dipropionianu + 6 µg formoterolu na dawkę inhalacyjną) wykazały, że działania toksyczne u zwierząt były związane z farmakologiczną aktywnością składników, bez synergistycznego nasilenia toksyczności. Główne mechanizmy toksyczności obejmowały immunosupresję indukowaną przez beklometazon dipropionian oraz kardiotoksyczność formoterolu, szczególnie u psów. W badaniach reprodukcyjnych na szczurach stwierdzono dawkozależne obniżenie płodności samic oraz toksyczne efekty rozwojowe, w tym teratogenne zmiany takie jak rozszczep podniebienia i zahamowanie wzrostu wewnątrzmacicznego, przypisywane głównie beklometazonowi. Działania teratogenne obserwowano przy stężeniach metabolitu beklometazonu 17-monopropionianu około 200-krotnie wyższych niż te przewidywane u pacjentów stosujących terapeutyczne dawki Fostexu. Formoterol wykazywał tokolityczne działanie, wydłużając czas ciąży i porodu przy stężeniach niższych niż u ludzi leczonych produktem.
beklometazonu 17-monopropionian, beklometazonu dipropionian, chlorofluorowęglowodór, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, działanie tokolityczne, formoterol, gaz nośny HFA 134a, lek beta2-sympatykomimetyczny, narażenie ogólnoustrojowe, rozszczep podniebienia, toksyczność reprodukcyjna, układ immunologiczny, układ krążenia, wewnątrzmaciczne zahamowanie wzrostu - Leksykon substancji czynnych
Beklometazon – Właściwości farmakokinetyczne
Beklometazonu dipropionian (BDP) jest prolekiem stosowanym w leczeniu astmy i POChP, który po podaniu wziewnym ulega szybkiej hydrolizie do aktywnego metabolitu beklometazonu 17-monopropionianu (B17MP). Biodostępność ogólnoustrojowa B17MP wynosi około 62% dawki nominalnej, podczas gdy niezmieniony BDP stanowi około 2%. Wchłanianie z płuc odpowiada za 36% dawki, a reszta pochodzi z przewodu pokarmowego. BDP charakteryzuje się szybkim klirensem osocza (150 l/h) i krótkim okresem półtrwania (0,5 h), natomiast B17MP ma dłuższy okres półtrwania (2,7 h) i większą objętość dystrybucji (424 l). Po podaniu donosowym całkowita biodostępność wynosi 44%, z minimalnym wchłanianiem przez błonę śluzową nosa (<1%). Metabolizm zachodzi głównie przez esterazy, a wydalanie odbywa się głównie z kałem (60%) i w mniejszym stopniu z moczem (12%). Zaburzenia czynności wątroby i nerek nie powinny znacząco wpływać na farmakokinetykę BDP ze względu na szybki metabolizm i minimalne wydalanie nerkowe.
AeroChamber, astma, beklometazonu 17-monopropionian, beklometazonu dipropionian, beta2-agonista, biodostępność leku, cytochrom P450, depozycja w płucach, dystrybucja leku, działanie przeciwzapalne, esterazy, fumaran formoterolu, inhalator proszkowy, inhalator z dozownikiem, komora inhalacyjna, marskość wątroby, metabolity polarne, metabolizm beklometazonu, pierwsze przejście przez wątrobę, preparat złożony, przewlekła obturacyjna choroba płuc, stężenie w osoczu, transport śluzowo-rzęskowy, wchłanianie donosowe, wiązanie z białkami osocza