wchłanianie z płuc
Wchłanianie z płuc to proces, w którym substancje przechodzą z przestrzeni pęcherzykowej do krwiobiegu. Dzięki ogromnej powierzchni wymiany gazowej (około 70-140 m²) oraz bogatemu unaczynieniu, płuca stanowią efektywną drogę absorpcji dla wielu związków, zarówno gazów oddechowych, jak i substancji leczniczych.
Kluczowymi czynnikami wpływającymi na wchłanianie z płuc są: rozpuszczalność substancji w lipidach, jej masa cząsteczkowa, stopień jonizacji oraz perfuzja płucna. Substancje lipofilne o niskiej masie cząsteczkowej (poniżej 1000 Da) wchłaniają się najszybciej przez barierę pęcherzykowo-włośniczkową.
Wchłanianie z płuc wykorzystuje się klinicznie w podawaniu leków wziewnych w terapii chorób układu oddechowego (np. astmy, POChP), jak również w systemowym podawaniu peptydów i białek (np. insuliny wziewnej). Omija ono efekt pierwszego przejścia przez wątrobę, co zwiększa biodostępność wielu substancji w porównaniu do podania doustnego.
Czynniki patologiczne wpływające na wchłanianie z płuc obejmują zmiany w grubości bariery pęcherzykowo-włośniczkowej, zaburzenia perfuzji płucnej oraz stany zapalne. W chorobach takich jak włóknienie płuc czy obrzęk płuc wchłanianie substancji może być istotnie zaburzone.