owrzodzenia Hunnera
Owrzodzenia Hunnera to charakterystyczne zmiany błony śluzowej pęcherza moczowego występujące u pacjentów z śródmiąższowym zapaleniem pęcherza (interstitial cystitis, IC), znanym również jako zespół bolesnego pęcherza. Zmiany te zostały po raz pierwszy opisane przez amerykańskiego ginekologa Guy LeRoy Hunnera w 1915 roku.
Owrzodzenia Hunnera mają postać czerwonych, krwawiących zmian na błonie śluzowej pęcherza, które mogą powiększać się podczas rozciągania pęcherza. Histologicznie charakteryzują się naciekiem zapalnym, uszkodzeniem nabłonka i zwiększoną liczbą mastocytów. Ich obecność potwierdza się podczas cystoskopii, która jest złotym standardem diagnostycznym.
Pacjenci z owrzodzeniami Hunnera doświadczają zazwyczaj nasilonych objawów w porównaniu do innych chorych z IC, w tym silnego bólu pęcherza, częstomoczu, nokturii i dolegliwości pogarszających się wraz z wypełnianiem pęcherza. Leczenie obejmuje zarówno terapie ogólne stosowane w IC (leki przeciwhistaminowe, przeciwdepresyjne, przeciwbólowe), jak i procedury miejscowe takie jak hydrodystensja pęcherza czy fulguracja (elektrodestrukcja) owrzodzeń.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie pęcherza międzyściennego – Objawy
Zapalenie pęcherza międzyściennego (IC/BPS) to przewlekły zespół charakteryzujący się bólem w okolicy miednicy, częstomoczem (nawet do 60 mikcji na dobę w ciężkich przypadkach) oraz nagłym parciem na mocz, bez obecności infekcji dróg moczowych. Objawy mogą się różnić indywidualnie i zmieniać w czasie, z okresami zaostrzeń wywołanych m.in. przez cykl menstruacyjny, stres, długotrwałe siedzenie czy stosunek płciowy. Klinicznie wyróżnia się stadia od łagodnego, przez umiarkowane, do ciężkiego, gdzie dochodzi do znacznego ograniczenia pojemności pęcherza, przewlekłego bólu i nietrzymania moczu. W około 5% przypadków rozwija się stadium końcowe z twardym pęcherzem i owrzodzeniami Hunnera. Diagnostyka opiera się na wykluczeniu innych schorzeń, utrzymujących się objawach przez minimum 6 tygodni oraz negatywnych posiewach moczu; cystoskopia może być pomocna w ocenie zmian pęcherza.
ból miednicy, ból pęcherza, bolesna ejakulacja, cystoskopia, cystoskopia z hydrodystensją, częstomocz, dysfunkcja seksualna, dyspareunia, nietrzymanie moczu, owrzodzenia Hunnera, parcie na mocz, posiew moczu, przewlekły ból miednicy, remisja, stan zapalny, suchość pochwy, zaburzenia depresyjne, zakażenie dróg moczowych, zapalenie pęcherza międzyściennego, zespół bolesnego pęcherza - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół bólowy pęcherza moczowego (zapalenie międzyścienne) – Diagnostyka i diagnoza
Zespół bólowy pęcherza moczowego (zapalenie międzyścienne) to przewlekłe schorzenie charakteryzujące się bólem pęcherza, parciem oraz częstomoczem, trwającym co najmniej 6 tygodni, przy braku infekcji dróg moczowych i innych patologii. Diagnostyka opiera się na wykluczeniu innych chorób, takich jak zakażenia, nowotwory pęcherza, pęcherz nadreaktywny czy endometrioza. Podstawowe badania obejmują ogólne badanie moczu, posiew oraz cytologię, które zwykle są prawidłowe. Cystoskopia z hydrodystensją, wykonywana pod ciśnieniem 80-100 cm H₂O przez 2 minuty, pozwala na ocenę błony śluzowej pęcherza i identyfikację owrzodzeń Hunnera lub glomerulacji, co umożliwia podział na podtypy: zapalenie międzyścienne z owrzodzeniami Hunnera (HIC) oraz bez owrzodzeń (NHIC). Testy takie jak Potassium Sensitivity Test nie są obecnie rekomendowane ze względu na niską specyficzność i dyskomfort pacjenta. Biopsja pęcherza, choć nie rutynowa, może pomóc w wykluczeniu raka i ocenie stanu zapalnego.
badania urodynamiczne, badanie fizykalne, badanie ogólne moczu, ból pęcherza, carcinoma in situ, cystoskopia, cytologia moczu, częstomocz, czynnik antyproliferacyjny, czynnik wzrostu nerwów, dzienniczek mikcji, endometrioza, glomerulacje, hydrodystensja pęcherza, infekcja dróg moczowych, kamienie pęcherza moczowego, markery zapalne, narządy miednicy, nykturia, owrzodzenia Hunnera, pęcherz nadreaktywny, posiew moczu, przeszkoda podpęcherzowa, test wrażliwości na potas, tlenek azotu, uczenie maszynowe, wywiad medyczny, zapalenie międzyścienne, zapalenie prostaty, zespół bólowy pęcherza moczowego - Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie pęcherza międzyściennego – Leczenie
Zapalenie pęcherza międzyściennego (IC/BPS) to przewlekły zespół charakteryzujący się bólem pęcherza, częstomoczem i dyskomfortem w okolicy miednicy, którego leczenie wymaga indywidualnego, wielomodalnego podejścia. Terapia powinna być dostosowana do fenotypu klinicznego i patofizjologii pacjenta, obejmując edukację, modyfikacje stylu życia (redukcja stresu, unikanie drażniących pokarmów, regularna aktywność fizyczna), fizjoterapię dna miednicy oraz trening pęcherza. Farmakoterapia obejmuje m.in. polisulfat sodowy pentosan (Elmiron) w dawce 100 mg trzy razy dziennie, trójcykliczne leki przeciwdepresyjne (np. amitryptylina 50 mg/dobę), leki przeciwhistaminowe, niesteroidowe leki przeciwzapalne oraz leki wspomagające (antycholinergiczne, gabapentyna, blokery alfa). W przypadku braku odpowiedzi stosuje się terapie dopęcherzowe (DMSO 50 ml 50% co 1-2 tygodnie przez 4-8 tygodni), hydrodystensję, toksynę botulinową (BoNT-A) oraz neuromodulację nerwów krzyżowych lub sromowych. Leczenie zmian Hunnera obejmuje elektrokoagulację lub iniekcję triamcynolonu. Operacje są ostatecznością, stosowaną w ciężkich, opornych przypadkach.
akupunktura, amitryptylina, antagoniści receptora H2, biofeedback, ból pęcherza, ćwiczenia Kegla, cyklosporyna A, cystektomia, dimetylosulfotlenek, edukacja pacjenta, fizjoterapia dna miednicy, gabapentyna, hydrodystensja, hydroksyzyna, kwas hialuronowy, leki antycholinergiczne, leki przeciwdepresyjne trójcykliczne, leki przeciwhistaminowe, lidokaina, modyfikacja stylu życia, nasilenie objawów, niesteroidowe leki przeciwzapalne, osocze bogatopłytkowe, owrzodzenia Hunnera, polisulfat sodowy pentosanu, przewlekły ból, przezskórna elektryczna stymulacja nerwów, techniki relaksacyjne, terapia falami uderzeniowymi, toksyna botulinowa, trening pęcherza, zapalenie pęcherza międzyściennego, zespół aktywacji komórek tucznych