samorozprężalny stent metalowy

Samorozprężalny stent metalowy (ang. self-expanding metallic stent, SEMS) to rodzaj implantu medycznego stosowanego w zabiegach endowaskularnych i endoskopowych. Jest wykonany z materiałów metalicznych, najczęściej stopów takich jak nitinol (stop niklu i tytanu) lub stal nierdzewna, o specjalnych właściwościach pozwalających na samoczynne rozprężenie się po umieszczeniu w miejscu docelowym.

Mechanizm działania SEMS opiera się na „pamięci kształtu” materiału, z którego jest wykonany. Stent wprowadzany jest do organizmu w formie ściśniętej (na specjalnym systemie dostawczym), a po uwolnieniu z systemu dostawczego samoistnie powraca do zaprogramowanej wcześniej średnicy, wywierając odpowiednią siłę radialną na ścianę naczynia lub przewodu. Dzięki temu może skutecznie utrzymywać drożność struktur anatomicznych.

Stenty samorozprężalne znajdują szerokie zastosowanie w różnych dziedzinach medycyny. W kardiologii i radiologii interwencyjnej stosowane są do poszerzania zwężonych naczyń krwionośnych. W gastroenterologii i pulmonologii służą do udrażniania przewodów pokarmowych, dróg żółciowych czy oskrzeli zwężonych przez zmiany nowotworowe lub inne patologie. Ich zaletą jest możliwość implantacji nawet w zakrzywionych odcinkach przewodów, dzięki wysokiej elastyczności i zdolności adaptacji do anatomii.

Wybór samorozprężalnego stentu metalowego zależy od wielu czynników, takich jak lokalizacja zwężenia, jego etiologia, przewidywany czas utrzymania stentu oraz anatomia pacjenta. Współczesne SEMS mogą być pokryte różnymi materiałami (stenty powlekane) lub niepokryte (stenty niepowlekane), co wpływa na ich właściwości i wskazania do zastosowania.

Powiązane wpisy

Leksykon chorób i schorzeń
Zamknięcie jelit – Leczenie

Leczenie zamknięcia jelit (niedrożności jelit) wymaga hospitalizacji i jest uzależnione od przyczyny, lokalizacji oraz stopnia nasilenia niedrożności. Początkowa stabilizacja obejmuje resuscytację płynową z użyciem płynów izoosmotycznych (0,9% roztwór soli fizjologicznej lub płyn Ringera), dekompresję żołądkową przez zgłębnik nosowo-żołądkowy oraz monitorowanie diurezy. W terapii zachowawczej stosuje się odpoczynek przewodu pokarmowego, dożylne uzupełnianie płynów i elektrolitów, leki przeciwbólowe (z wyłączeniem opioidów), przeciwwymiotne, antybiotyki oraz prokinetyki w przypadku porażennej niedrożności. W leczeniu niedrożności spowodowanej zrostami pomocne jest podanie wodnorozpuszczalnego środka kontrastowego, który może mieć działanie terapeutyczne. W przypadku całkowitej niedrożności lub braku poprawy po 3-5 dniach leczenia zachowawczego wskazane jest leczenie zabiegowe, w tym endoskopowe stentowanie, kolonoskopowa dekompresja lub interwencja chirurgiczna (liza zrostów, resekcja jelita, wyłonienie stomii). Coraz częściej stosuje się techniki małoinwazyjne, takie jak laparoskopia, co zmniejsza powikłania i skraca hospitalizację.
antybiotyk, cewnik do pęcherza moczowego, choroba Leśniowskiego-Crohna, dekompresja, deksametazon, dieta niskobłonnikowa, endoskopowe stentowanie, gastrostomia, ileostomia, kolostomia, kortykosteroid, laparoskopia, lek prokinetyczny, lek przeciwbólowy, lek przeciwwymiotny, martwica jelita, niedokrwienie jelita, niedrożność jelit, objawy otrzewnowe, oktreotyd, perforacja, perystaltyka jelit, porażenna niedrożność jelit, przerost bakterii jelitowych, resekcja jelita, resuscytacja płynowa, samorozprężalny stent metalowy, skręt esicy, stomia odbarczająca, translokacja bakterii, wgłobienie jelita, wyłonienie stomii, zamknięcie jelit, zapalenie otrzewnej, zapalenie uchyłków, zespół Ogilviego, zespolenie omijające, zgłębnik nosowo-żołądkowy, żywienie pozajelitowe
Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie pęcherzyka żółciowego – Zapobieganie i profilaktyka

Zapalenie pęcherzyka żółciowego (cholecystitis) jest stanem wymagającym hospitalizacji, najczęściej wywołanym przez kamicę żółciową. Profilaktyka opiera się na zapobieganiu tworzeniu się kamieni poprzez utrzymanie prawidłowej masy ciała, regularną aktywność fizyczną (minimum 30 minut dziennie, 5 dni w tygodniu) oraz dietę bogatą w błonnik i ubogą w tłuszcze nasycone i cholesterol. Zaleca się stopniową utratę masy ciała (0,5-1 kg/tydzień) i unikanie diet niskokalorycznych, które mogą zwiększać ryzyko kamicy. W wybranych przypadkach stosuje się farmakologiczną profilaktykę kwasem ursodeoksycholowym (UDCA), zwłaszcza u pacjentów z szybką utratą masy ciała lub przewlekłym zapaleniem pęcherzyka żółciowego. Elektywna cholecystektomia jest wskazana u pacjentów z objawową kamicą, aby zapobiec nawrotom i powikłaniom. Profilaktyka antybiotykowa powinna być stosowana selektywnie, zgodnie z klasyfikacją ciężkości choroby i ryzykiem zakażeń pooperacyjnych.
akromegalia, analog somatostatyny, bezkamieniowe zapalenie pęcherzyka żółciowego, całkowite żywienie pozajelitowe, chirurgia bariatryczna, cholecystektomia, cholecystektomia laparoskopowa, cholecystitis, cholecystokinina, diklofenak, endoskopowa ultrasonografia, ERCP, kamica żółciowa, kamień żółciowy, kolka żółciowa, kwas ursodeoksycholowy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, NLPZ, oporność bakteryjna, otyłość, powikłanie infekcyjne, profilaktyka antybiotykowa, samorozprężalny stent metalowy, tłuszcz nasycony, UDCA, zakażenie miejsca operowanego, zakażenie rany, zapalenie dróg żółciowych, zapalenie pęcherzyka żółciowego, żółtaczka
Leksykon chorób i schorzeń
Rak przełyku – Leczenie

Rak przełyku charakteryzuje się wysoką śmiertelnością i wymaga kompleksowego, interdyscyplinarnego podejścia terapeutycznego, uwzględniającego typ histologiczny (rak płaskonabłonkowy lub gruczolakorak), lokalizację guza, stopień zaawansowania oraz stan ogólny pacjenta. Standardowe metody leczenia obejmują chirurgię (ezofagektomię – otwartą, minimalnie inwazyjną lub robotyczną), radioterapię zewnętrzną (EBRT) trwającą 5-7 tygodni, brachyterapię, chemioterapię (np. cisplatyna, fluorouracyl) stosowaną neoadjuwantowo, adjuwantowo lub paliatywnie, a także radiochemioterapię, która wykazuje wyższą skuteczność niż sama radioterapia (5-letni wskaźnik przeżycia 20-27% vs. 0%). Terapie celowane (trastuzumab, ramucyrumab, zolbetuximab) oraz immunoterapia (niwolumab, pembrolizumab) stanowią nowoczesne opcje leczenia zaawansowanych postaci raka przełyku, poprawiając przeżycie i kontrolę choroby. Wczesne stadia (0-I) mogą być leczone chirurgicznie lub endoskopowo (EMR, ESD, PDT), natomiast zaawansowane (II-IV) wymagają leczenia wielomodalnego, w tym radiochemioterapii i chemioterapii paliatywnej.
akcelerator liniowy, badanie kliniczne, białko HER2, brachyterapia, dysfagia, endoskopowa dyssekcja podśluzówkowa, endoskopowa resekcja błony śluzowej, endoskopowa ultrasonografia, ezofagektomia, gruczolakorak, inhibitor punktów kontrolnych, klaudyna 18.2, leczenie adjuwantowe, leczenie paliatywne, minimalnie inwazyjna ezofagektomia, przeciwciało monoklonalne, rak płaskonabłonkowy, rak przełyku, samorozprężalny stent metalowy, stent przełykowy, terapia celowana, terapia fotodynamiczna, terapia genowa, wielolekooporność, zewnętrzna radioterapia wiązką, zwężenie przełyku

samorozprężalny stent metalowy

Powiązane wpisy

Zamknięcie jelit – Leczenie

Zapalenie pęcherzyka żółciowego – Zapobieganie i profilaktyka

Rak przełyku – Leczenie