oporność na leki przeciwretrowirusowe

Oporność na leki przeciwretrowirusowe to zjawisko, w którym wirus HIV rozwija zdolność do replikacji pomimo obecności leków przeciwretrowirusowych. Jest to poważne wyzwanie w leczeniu zakażeń HIV, ponieważ prowadzi do zmniejszenia skuteczności terapii antyretrowirusowej (ART) i może skutkować niepowodzeniem leczenia.

Głównym mechanizmem powstawania oporności są mutacje w genach wirusa, szczególnie w regionach kodujących enzymy będące celami leków, takie jak odwrotna transkryptaza, proteaza czy integraza. Mutacje te mogą powstawać na skutek błędów podczas replikacji wirusa lub w wyniku presji selekcyjnej wywieranej przez leki.

Czynniki ryzyka rozwoju oporności obejmują nieoptymalną adherencję do leczenia, przerwy w terapii, nieodpowiednie dawkowanie leków oraz początkowe leczenie schematami o niskiej barierze genetycznej. Kluczowe znaczenie ma regularne monitorowanie wiremii HIV oraz, w przypadku niepowodzenia wirusologicznego, wykonanie testów oporności genotypowej przed zmianą schematu leczenia.

Strategie zapobiegania oporności obejmują stosowanie wysoko skutecznych schematów leczenia (najczęściej zawierających co najmniej trzy leki z różnych klas), wspieranie adherencji pacjenta, regularne monitorowanie wiremii oraz szybkie reagowanie na niepowodzenie wirusologiczne. W przypadku wykrycia oporności, zaleca się zmianę schematu leczenia na zawierający co najmniej dwa, a najlepiej trzy w pełni aktywne leki.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl