twardzina układowa uogólniona

Twardzina układowa uogólniona (SSc, systemic sclerosis) to przewlekła, autoimmunologiczna choroba tkanki łącznej charakteryzująca się postępującym włóknieniem skóry i narządów wewnętrznych. W przeciwieństwie do twardziny ograniczonej, postać uogólniona cechuje się szybkim postępem zmian skórnych, które obejmują nie tylko dystalne części kończyn, ale również tułów i proksymalne odcinki kończyn.

Patogeneza twardziny układowej uogólnionej obejmuje aktywację układu immunologicznego, uszkodzenie śródbłonka naczyń oraz nadmierną produkcję kolagenu przez fibroblasty. U pacjentów obserwuje się wysokie miano przeciwciał przeciwko topoizomerazie I (Scl-70), które są specyficznym markerem tej postaci choroby.

Manifestacja kliniczna obejmuje charakterystyczny objaw Raynauda, stwardnienie i pogrubienie skóry, zaburzenia motoryki przewodu pokarmowego, włóknienie płuc z rozwojem śródmiąższowej choroby płuc, nadciśnienie płucne oraz zajęcie serca i nerek. Szczególnie niebezpiecznym powikłaniem jest przełom nerkowy, który może prowadzić do ostrej niewydolności nerek.

Diagnostyka twardziny układowej uogólnionej opiera się na kryteriach klinicznych, badaniach immunologicznych oraz obrazowych. Leczenie ma charakter objawowy i immunosupresyjny, z zastosowaniem m.in. cyklofosfamidu w przypadku zajęcia płuc, inhibitorów ACE przy przełomie nerkowym oraz leków naczyniowych w objawach naczyniowych.

Rokowanie w twardzinie układowej uogólnionej jest poważne, z 10-letnim przeżyciem na poziomie 50-60%. Najczęstszymi przyczynami zgonów są powikłania płucne, sercowe i nerkowe, stąd kluczowe znaczenie ma wczesne rozpoznanie i wielospecjalistyczna opieka nad pacjentem.

Powiązane wpisy

  1. 16.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl