zaburzenie tolerancji cukrów

Zaburzenie tolerancji cukrów to stan pośredni między prawidłową gospodarką węglowodanową a cukrzycą, charakteryzujący się podwyższonym poziomem glukozy we krwi po obciążeniu glukozą, ale nie spełniający kryteriów diagnostycznych dla cukrzycy. Rozpoznanie stawia się, gdy stężenie glukozy w osoczu w 120. minucie doustnego testu tolerancji glukozy (OGTT) wynosi 140-199 mg/dl (7,8-11,0 mmol/l).

Stan ten stanowi istotny czynnik ryzyka rozwoju cukrzycy typu 2 oraz chorób układu sercowo-naczyniowego. U osób z zaburzeniami tolerancji cukrów ryzyko rozwoju cukrzycy jest 5-10 razy wyższe niż u osób z prawidłową tolerancją glukozy. Patofizjologicznie stan ten wiąże się zarówno z upośledzeniem wrażliwości tkanek na insulinę (insulinoopornością), jak i z dysfunkcją komórek beta trzustki.

Leczenie zaburzeń tolerancji cukrów opiera się przede wszystkim na modyfikacji stylu życia – redukcji masy ciała, zwiększeniu aktywności fizycznej oraz zmianie nawyków żywieniowych. W wybranych przypadkach można rozważyć farmakoterapię, głównie metforminą. Regularne kontrole glikemii są kluczowe dla monitorowania progresji zaburzeń i wczesnego wykrycia cukrzycy.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl