dializa ciągła
Dializa ciągła to zaawansowana metoda leczenia nerkozastępczego stosowana głównie w oddziałach intensywnej terapii u pacjentów niestabilnych hemodynamicznie. W przeciwieństwie do klasycznej hemodializy, która trwa kilka godzin i jest przeprowadzana co drugi dzień, dializa ciągła odbywa się przez całą dobę, co pozwala na łagodniejsze i stabilniejsze usuwanie płynów i toksyn z organizmu.
Najpopularniejsze techniki dializy ciągłej to CVVH (ciągła żylno-żylna hemofiltracja), CVVHD (ciągła żylno-żylna hemodializa) oraz CVVHDF (ciągła żylno-żylna hemodiafiltracja). Techniki te różnią się mechanizmem usuwania toksyn – poprzez konwekcję, dyfuzję lub kombinację obu tych procesów. Dostęp naczyniowy zapewniany jest poprzez wprowadzenie cewnika dializacyjnego najczęściej do żyły szyjnej wewnętrznej lub udowej.
Wskazania do dializy ciągłej obejmują głównie ostre uszkodzenie nerek w przebiegu sepsy, zespołu niewydolności wielonarządowej, ciężkiej niewydolności krążenia, a także przypadki zatruć, zaburzeń elektrolitowych i kwasowo-zasadowych. Zaletą tej metody jest lepsza stabilność hemodynamiczna pacjenta, możliwość podawania żywienia pozajelitowego i antybiotykoterapii bez ryzyka przewodnienia oraz precyzyjniejsza kontrola bilansu płynowego.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Cymevene 500 mg
Gancyklowir, substancja czynna Cymevene (500 mg, proszek do infuzji), wykazuje liniową farmakokinetykę po dożylnym podaniu w dawkach 1,6-5,0 mg/kg m.c., z AUC0-∞ u dorosłych biorców przeszczepu wątroby wynoszącym 50,6 µg·h/ml (CV 40%) i Cmax 12,2 µg/ml (CV 24%). Objętość dystrybucji w stanie równowagi (Vss) mieści się w zakresie 0,54-0,87 l/kg, a wiązanie z białkami osocza jest niskie (12%). Gancyklowir przenika do płynu mózgowo-rdzeniowego na poziomie 24-67% stężeń osoczowych, co jest istotne w terapii zakażeń OUN. Lek nie ulega znaczącemu metabolizmowi, a eliminacja odbywa się głównie przez nerki w postaci niezmienionej, z klirensem ogólnoustrojowym 2,64-4,52 ml/min/kg i okresem półtrwania 2,73-3,98 h u pacjentów z prawidłową funkcją nerek. Klirens gancyklowiru koreluje liniowo z klirensem kreatyniny, co wymaga dostosowania dawkowania u pacjentów z niewydolnością nerek, gdzie klirens spada do 0,3 ml/min/kg przy ciężkich zaburzeniach, a okres półtrwania może się wydłużyć nawet 10-krotnie. Hemodializa usuwa około 50-63% dawki podczas 4-godzinnej sesji, co również wpływa na dawkowanie.
biorca przeszczepu nerki, biorca przeszczepu wątroby, Cymevene, dializa ciągła, droga eliminacji, farmakokinetyka liniowa, farmakokinetyka populacyjna, gancyklowir, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens ogólnoustrojowy, lek przeciwwirusowy, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, płyn mózgowo-rdzeniowy, przesączanie kłębuszkowe, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kanalikowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie cytomegalowirusowe