absorpcja laktulozy
Absorpcja laktulozy jest procesem fizjologicznym o istotnym znaczeniu klinicznym. Laktuloza, będąca syntetycznym disacharydem składającym się z galaktozy i fruktozy, zasadniczo nie ulega absorpcji w jelicie cienkim człowieka ze względu na brak odpowiednich enzymów trawiennych.
W odróżnieniu od większości cukrów, laktuloza przechodzi przez jelito cienkie w niezmienionej formie i dociera do okrężnicy. Tam jest metabolizowana przez bakterie jelitowe, co prowadzi do produkcji krótkołańcuchowych kwasów tłuszczowych oraz gazów (wodoru, metanu i dwutlenku węgla). Proces ten obniża pH środowiska okrężnicy, hamuje wzrost bakterii proteolitycznych i sprzyja rozwojowi flory sacharolitycznej.
Właściwość minimalnej absorpcji laktulozy jest wykorzystywana w terapii encefalopatii wątrobowej, przewlekłych zaparć oraz w testach diagnostycznych oceniających czas pasażu jelitowego i zespół przerostu bakteryjnego jelita cienkiego. W niewielkim stopniu (około 0,4-2%) laktuloza może być wchłaniana w stanie nienaruszonym, co ma minimalne znaczenie kliniczne u pacjentów z prawidłową funkcją nerek.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Lactulosum Espefa 2,5 g/5 ml
Laktuloza w formie syropu (Lactulosum Espefa) jest stosowana przede wszystkim w leczeniu zaparć oraz encefalopatii wątrobowej. Dawkowanie jest zróżnicowane w zależności od wieku pacjenta i wskazania klinicznego. Dla dorosłych i młodzieży dawka początkowa wynosi 20–60 ml (10–30 g laktulozy), a dawka podtrzymująca 20–40 ml (10–20 g). U dzieci w wieku 7-14 lat dawka początkowa to 20 ml (10 g), a podtrzymująca 15–20 ml (7,5–10 g). Dla dzieci 1-6 lat dawka wynosi 5–15 ml (2,5–7,5 g), a u niemowląt poniżej 1 roku do 5 ml (do 2,5 g). Efekt terapeutyczny pojawia się zwykle po 2-3 dniach terapii, a dawka początkowa powinna być wyższa niż podtrzymująca, aby szybciej osiągnąć efekt.