rozdęcie miedniczki nerkowej
Rozdęcie miedniczki nerkowej (łac. pyelectasis, ang. renal pelvis dilatation) to stan, w którym dochodzi do poszerzenia centralnej części układu zbiorczego nerki, który gromadzi mocz przed jego spływem do moczowodu. Jest to objaw radiologiczny, a nie rozpoznanie kliniczne, który może występować jako zmiana fizjologiczna lub patologiczna.
W diagnostyce prenatalnej rozdęcie miedniczki nerkowej uznaje się za istotne, gdy średnica przednio-tylna (AP) miedniczki nerkowej przekracza 4-5 mm w drugim trymestrze lub 7-10 mm w trzecim trymestrze ciąży. U noworodków i starszych dzieci wartości graniczne są wyższe i zależą od wieku. W większości przypadków izolowane rozdęcie miedniczki nerkowej u płodów ustępuje samoistnie przed lub po urodzeniu.
Przyczyny rozdęcia miedniczki nerkowej obejmują przeszkody w odpływie moczu (np. kamica nerkowa, zwężenie połączenia miedniczkowo-moczowodowego, ucisk z zewnątrz), refluks pęcherzowo-moczowodowy, stany zwiększonej diurezy (np. cukrzyca, przyjmowanie diuretyków), infekcje układu moczowego oraz wady wrodzone. Diagnostyka obejmuje badania obrazowe (USG, urografia, tomografia komputerowa) oraz badania czynnościowe oceniające przepływ moczu.
Postępowanie zależy od przyczyny, nasilenia oraz obecności powikłań. W przypadkach fizjologicznych lub łagodnych wystarczający jest monitoring. W stanach patologicznych może być konieczna farmakoterapia (np. antybiotykoterapia przy infekcji) lub interwencja chirurgiczna (np. pyeloplastyka przy zwężeniu połączenia miedniczkowo-moczowodowego). Brak leczenia istotnego klinicznie rozdęcia miedniczki może prowadzić do upośledzenia funkcji nerki i rozwoju przewlekłej choroby nerek.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Egiramlon 5 mg + 5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Egiramlon, zawierającego ramipryl i amlodypinę, wykazały, że ramipryl charakteryzuje się brakiem toksyczności ostrej u psów i gryzoni oraz wykazuje farmakodynamiczne efekty przy długotrwałym podawaniu, takie jak zmiany elektrolitowe i przerost aparatu przykłębuszkowego przy dawkach do 250 mg/kg/dobę. Dobrze tolerowane dawki wynosiły odpowiednio: szczury 2 mg/kg m.c./dobę, psy 2,5 mg/kg m.c./dobę, małpy 8 mg/kg m.c./dobę. Istotne jest nieodwracalne uszkodzenie nerek u młodych szczurów po pojedynczej dawce oraz u potomstwa szczurów po podaniu 50 mg/kg m.c. lub więcej w ciąży i laktacji. Ramipryl nie wykazał działania teratogennego, mutagennego ani genotoksycznego. Amlodypina w badaniach reprodukcyjnych u szczurów i myszy powodowała zaburzenia porodu przy dawkach około 50-krotnie wyższych niż maksymalne dawki kliniczne, natomiast dawki do 10 mg/kg/dobę nie wpływały negatywnie na płodność. Jednakże podawanie bezylanu amlodypiny samcom szczurów w dawce porównywalnej do ludzkiej skutkowało obniżeniem stężeń folikulotropiny i testosteronu oraz zmniejszeniem parametrów spermatogenezy.
amlodypina, aparat przykłębuszkowy, dawka terapeutyczna, działanie karcynogenne, działanie teratogenne, Egiramlon, elektrolity w osoczu, folikulotropina, genotoksyczność, gęstość plemników, inhibitor konwertazy angiotensyny, komórki Sertoliego, maksymalna tolerowana dawka, nadciśnienie tętnicze, płodność, ramipryl, rozdęcie miedniczki nerkowej, testosteron, toksyczność ostra, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie nerek - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Egiramlon 5 mg + 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa leku Egiramlon, zawierającego ramipryl i amlodypinę, wykazały, że toksyczność ramiprylu jest niska przy jednorazowym podaniu doustnym u psów i gryzoni, natomiast przewlekłe podawanie w dawkach do 8 mg/kg/dobę u małp i psów było dobrze tolerowane. Zaobserwowano farmakodynamiczne zmiany, takie jak przerost aparatu przykłębuszkowego przy dawkach 250 mg/kg/dobę oraz zmiany elektrolitowe i morfologiczne krwi. Szczególnie istotne jest nieodwracalne uszkodzenie nerek u bardzo młodych szczurów po pojedynczej dawce ramiprylu. Badania reprodukcyjne nie wykazały teratogenności, jednak dawki ≥50 mg/kg u ciężarnych szczurów powodowały uszkodzenia nerek potomstwa. Ramipryl nie wykazał działania mutagennego ani genotoksycznego.
aparat przykłębuszkowy, badania przedkliniczne, dane przedkliniczne, działanie karcynogenne, działanie teratogenne, folikulotropina, genotoksyczność, gęstość plemników, komórki Sertoliego, morfologia krwi, mutagenność, opóźniony poród, potencjał rakotwórczy, przeżywalność potomstwa, ramipryl i amlodypina, rozdęcie miedniczki nerkowej, spermatydy, testosteron, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie nerek, wydłużony poród