zaburzenia krwotoczne

Zaburzenia krwotoczne to grupa schorzeń charakteryzujących się nieprawidłową hemostazą, co prowadzi do zwiększonej skłonności do krwawień. Mogą być wynikiem zaburzeń płytkowych (ilościowych lub jakościowych), niedoborów czynników krzepnięcia lub nieprawidłowości naczyń krwionośnych.

Wśród najczęstszych zaburzeń krwotocznych wyróżnia się hemofilie (A – niedobór czynnika VIII, B – niedobór czynnika IX), chorobę von Willebranda (niedobór lub dysfunkcja czynnika von Willebranda), małopłytkowości (immunologiczna, polekowa, związana z infekcjami) oraz koagulopatie nabyte (np. w przebiegu DIC, choroby wątroby).

Objawy zaburzeń krwotocznych obejmują: wybroczyny, krwiaki podskórne, krwawienia z nosa i dziąseł, przedłużone krwawienie po urazach, krwawienia z przewodu pokarmowego oraz krwawienia do stawów (charakterystyczne dla hemofilii). Diagnostyka opiera się na badaniach laboratoryjnych: morfologii krwi, czasu krzepnięcia, czasu protrombinowego (PT), czasu częściowej tromboplastyny po aktywacji (APTT) oraz badaniach specjalistycznych oceniających funkcję płytek i poziom poszczególnych czynników krzepnięcia.

Leczenie zaburzeń krwotocznych zależy od przyczyny i obejmuje: suplementację brakujących czynników krzepnięcia, leki wspomagające hemostazę (kwas traneksamowy, desmopresyna), przetoczenia koncentratów krwinek płytkowych, a w przypadkach autoimmunologicznych – immunosupresję. Nowoczesne metody terapeutyczne obejmują również rekombinowane czynniki krzepnięcia oraz terapię genową, szczególnie w leczeniu hemofilii.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl